Protesten in Iran trotseren repressie

De demonstraties in Iran gaan door ondanks de bloedige repressie.

Een demonstratieve staking legde vorige week dinsdag de stad Saqez plat, 150 kilometer ten noorden van Teheran. Volgens berichten uit Iran waren alle winkels gesloten en was overal op straat oproerpolitie te zien. Soortgelijke stakingen vonden plaats in andere staden in het noordwesten van het land, waaronder Mahabad in de provincie West-Azerbaijan, en in Bokan en Sardasht. De spreiding van de stakingen toont dat de woede vooral groot is in de etnisch Koerdische en Azerische gebieden.

De begrafenissen van de gevallenen tijdens de protesten lopen vaak uit op anti-regeringsdemonstraties. Bij de begrafenis van de 19-jarige Sohrab Araabi, die tijdens de eerste dagen van de protesten werd gedood, schreeuwde de menigte leuzen ondanks de aanwezigheid van de politie.

Duizenden mensen trotseerden de repressie en liepen mee in een herdenkingsmars voor de slachtoffers van de onderdrukking van de Iraanse studentenbeweging van 1999. Automobilisten toeterden en knipperden met hun lichten om hun steun te betuigen. Er werden leuzen geroepen tegen de Basji-milities, de regeringsknokploegen.

Ondertussen zetten de autoriteiten hun zuivering door van iedereen die sympathie betuigd heeft met de volksbeweging, inclusief hooggeplaatste leden van veiligheidsdiensten. Volgens mensenrechtenactivisten worden nog altijd tweeduizend mensen vastgehouden. Onder hen is ook nobelprijswinnares Shirin Ebadi, een prominente journaliste en activiste in de hervormingsbeweging.

Iraanse studenten en wetenschappers in Nederland hebben onder academici een petitie gelanceerd tegen de onderdrukking van hun Iraanse collega’s.

Steun de democratische protesten in Iran

Als docenten, onderzoekers en studenten aan Nederlandse onderwijsinstellingen hebben we de recente ontwikkelingen in Iran met gemengde gevoelens gevolgd. Met bewondering zagen we hoe miljoenen Iraniers van hun democratisch recht gebruik maakten om vreedzaam te demonstreren. We werden met afschuw vervuld bij het zien van het gewelddadige optreden van de regeringstroepen, waardoor er tot nu toe tientallen doden zijn gevallen. Ook zijn er honderden mensen gearresteerd, onder wie academici en studenten. We zijn ook in toenemende mate bezorgd over hun lot omdat zij om niets anders dan hun mening, zonder juridische hulp en het vooruitzicht op een eerlijk proces vastzitten.

Daarom roepen we onze collegas, onderwijsinstellingen, studenten- en onderwijsbonden en de minister van Onderwijs op, om samen met ons via deze petitie van de Iraanse regering te eisen dat:

- studenten, academici en anderen die tijdens de protesten na de presidentsverkiezingen zijn gearresteerd vrij worden gelaten;
- alle militairen, politie- en veiligheidsdiensten van het terrein van universiteiten en andere onderwijsinstellingen worden weggehaald;
- het recht op organisatie en vreedzaam protest wordt gerespecteerd.

Bekijk hier de lijst ondertekenaars en teken de petitie

Vrijdagavond: wake uit solidariteit met demonstranten Iran

Morgenavond wordt er op het Beursplein in Amsterdam uit solidariteit met de demonstranten in Iran een wake georganiseerd. Mensen worden gevraagd om zich uit respect voor de doden en hun families in het zwart te kleden. Iedereen is welkom!

Vrijdag 26 juni

Locatie: Beursplein, Amsterdam

Tijd: 20:00-24:00

Meenemen: groene en zwarte balonnen, en kaarsen

De Ayatollah en de haai

De protesten in Teheran zijn de neerslag van een strijd binnen de elite van Iran. De strijd begon al in de nadagen van de Islamitische Revolutie en draait behalve om het morele gehalte en het bestuur van het land vooral om de greep op de economie. Dit beargumenteert Peyman Jafari in De Groene Amsterdammer.

Parallel aan het drama dat zich deze dagen in de straten van Iran voltrekt, is er in het paleis van de macht een shakespeareaanse tragedie aan de gang met de bijbehorende intriges, jaloezie, waanideeën, woede-uitbarstingen, machtslust en waarschijnlijk een fatale afloop voor de protagonisten. De huidige botsing tussen president Ahmadinejad, Opperste Leider Khamenei, oud-president Rafsanjani en oppositieleider Mousavi is de voorlopige apotheose van een plot die in de nadagen van de Iraanse revolutie begon. Persoonlijke aversie is hierin nauw verbonden met de tegenstelling tussen sociale klassen en concurrerende interpretaties van de islam.

Lees de rest van het artikel op de website van De Groene Amsterdammer

Discussiebijeenkomsten: Iran na de verkiezingen: Repressie en verzet

Na de presidents-verkiezingen in Iran op 12 juni braken er grote protesten uit tegen de fraudeleuze overwinning van Ahmadinejad. Bijna één miljoen mensen demonstreerden in Teheran met de leuzen 'weg met de dictator', 'vrijheid en gelijkheid', 'waar zijn onze stemmen gebleven?' Het land lijkt gepolariseerd tussen demonstranten die democratische veranderingen eisen en een regering die dat tegen wil houden. Maar ook de politieke elite is diep verdeeld tussen conservatieven en hervormers.

Waarin verschillen Ahmadinejad en Moussavi?
Wat is de politieke en economische machtsstructuur?
Hoe staat het ervoor met de sociale bewegingen?
Staat Iran aan de vooravond van een nieuwe revolutie?
Hoe zullen buitenlandse machten reageren?

Peyman Jafari, auteur van Het andere Iran en onderzoeker aan de UvA, zal ingaan op deze en andere vragen en de recente ontwikkelingen in een historisch perspectief plaatsen.

Leiden
Woensdag 24 juni
Locatie: Café Het Keizertje
Kaiserstraat 2
Aanvang: 20:00
Meer informatie: 06-46798041 (Sanne)

Amsterdam
Woensdag 1 juli
Locatie: Het Gespuis, Spuistraat 27-A
Aanvang: 19.30
Meer informatie: 06-24230124 (Hans)

C'est la révolution

Botsingen tussen de menigte en de Basji-milities en politie in Teheran op zondag 21 juni. Minstens tien demonstranten werden vandaag tijdens soortgelijke protesten gedood. Maar op een andere video is te zien hoe demonstranten de oproerpolitie terugdrijven. Voor dinsdag is een algemene staking afgekondigd, maar het regime probeert met bruut geweld de geest van verzet weer in de fles te krijgen. Of dat gaat lukken is maar de vraag, gezien de moed van de demonstranten in Teheran waarvan deze en andere beelden getuigen.

In de media: Peyman Jafari over Iran

In dit item van het Wetenschapscafé van Hoe?Zo! geeft politicoloog en medewerker van deze website Peyman Jafari zijn visie op de huidige politieke ontwikkelingen in Iran en vertelt hij over zijn pas verschenen boek: Het andere Iran.

Zie ook zijn interview met RTL Nieuws en het debat in de Balie met Paul Aarts (Midden-Oostendeskundige) en Nanny de Vries (schrijfster van het boek Van Esfahan tot Efeze).

Democracy, the American way

Cartoon overgenomen van www.mattbors.com

Strijd voor democratie in Iran

Sinds de presidentsverkiezingen op 12 juni is het onrustig in Iran. Na de bekendmaking van de overwinning van Ahmadinejad gingen in Teheran en andere grote steden duizenden mensen de straat op tegen de fraudeleuze uitkomst. Ze verdienen onze steun.

Door Peyman Jafari

Maar liefst 85 procent van het Iraanse electoraat ging op 12 juni naar de stembus. In de weken daarvoor hadden de vier kandidaten een felle campagne gevoerd. Mahmoed Ahamdinejad presenteerde de ontwikkeling van nucleaire energie als zijn grootste wapenfeit. Aangezien de consensus in Iran over het recht op kernenergie (niet noodzakelijk de wenselijkheid!) kwam de nadruk al snel op de economie te liggen.

Met zijn populistische politiek had Ahmadinejad zich in de afgelopen vier jaar onder een deel van de arme bevolking in de steden en het platteland populair gemaakt. Deze politiek was echter beperkt gebleven tot het uitdelen van geld aan individuen en ad-hoc projecten, in plaats van structurele vooruitgang. Bovendien zorgden de oplopende inflatie (25%) en werkloosheid (20-30%) voor veel sociale onvrede. Die onvrede probeerde Ahmadinejad op de corrupte, rijke machthebbers zoals ex-president Rafsanjani te richten door te zeggen dat zij hem in de weg stonden.

Moussavi, zijn belangrijkste tegenstander, beloofde economische vooruitgang, meer sociale en politieke vrijheden en meer rechten voor vrouwen. Zijn grootste aanhang was onder de stedelijke bevolking, waaronder studenten, vrouwen en de middenklasse. Maar ook hij sprak over sociale rechtvaardigheid en de strijd tegen armoede. Hij werd door veel mensen uit de arbeidersklasse gezien als iemand die voor hen opkomt. Vooral in de laatste weken voor de verkiezingen kreeg zijn ‘groene beweging’ momentum door massabijeenkomsten.

Veel mensen reageerden dan ook geschrokken toen Ahmadinejad door het ministerie van binnenlandse zaken met tweederde van de stemmen tot overwinnaar werd uitgeroepen en meenden dat er met de stemmen gesjoemeld was. Er zijn daarvoor een aantal aanwijzingen, ook al kan er nog niets met zekerheid gezegd worden:

- Het resultaat werd slechts een paar uur na het sluiten van de stembureau’s bekendgemaakt en de definitieve uitslag volgde iets later, terwijl daarvoor gewoonlijk drie dagen nodig zijn.

- Alle tegenkandidaten verloren ook in hun geboortestad, wat hoogst ongebruikelijk is. Karrubi haalde iets meer dan 300.000 stemmen, terwijl hij tijdens de verkiezingen in 2005 alleen al in de provincie Lorestan waar hij zijn basis heeft, meer stemmen haalde; ook Moussavi verloor in de regio Azerbeidzjan waar hij veel aanhang heeft.

- De regering van Ahmadinejad sloot meteen na het bekend worden van de uitslagen het partijgebouw van Moussavi en de omringende straten en stationeerde militairen overal in Teheran, legde het telefoon- en sms-verkeer stil en liet in de daaropvolgende uren tientallen kopstukken van Moussavi’s campagneteam arresteren.

Hoe dan ook, het is duidelijk dat een aanzienlijk deel van de Iraanse bevolking de regering niet vertrouwt en democratische veranderingen eist. Tijdens de demonstratie van maandag 15 juni in Teheran, waaraan bijna één miljoen mensen deelnamen, werden leuzen geroepen als ‘weg met de dictator’, ‘vrijheid en gelijkheid’, ‘waar zijn onze stemmen gebleven?’, ‘Moussavi, we steunen je’. In de avond gaven velen gehoor aan de oproep om vanaf de daken ‘allaho akbar’ (Allah is Groot) te schreeuwen, zoals in de dagen van de revolutie van 1979.

De protesten beteken overigens niet dat het conflict zich tussen de hele bevolking aan de ene kant en de regering aan de andere kant afspeelt. Ahmadinejad heeft nog steeds een aanzienlijke aanhang omdat hij zich opwerpt voor Irans nationale onafhankelijkheid van buitenlandse machten en voor de armen. De protesten voor democratie kunnen op lange termijn dan ook alleen groter worden en slagen als ze de eisen voor sociale rechtvaardigheid en onafhankelijkheid koppelen aan politieke vrijheid en de arme bevolking van de grote steden en het platteland aan hun kant krijgen.

Het is ook belangrijk te benadrukken dat deze protesten geen oproep zijn voor buitenlandse interventie of sancties. In de afgelopen jaren hebben activisten in Iran juist keer op keer benadrukt dat de oorlogsdreigingen de conservatieven rond Ahamdinejad in de kaart hebben gespeeld. De protesten zijn juist een vertoon van de interne krachten die het lot van Iran zelf kunnen en moeten bepalen. Wat zij vragen is onze solidariteit, die we op twee concrete manieren kunnen tonen.

Allereerst door ervoor te waken dat de situatie in Iran misbruikt wordt als een excuus voor het opvoeren van economische sancties en het voorbereiden van militaire interventies. De Israëlische regering heeft al opnieuw bevestigd dat ze een militaire aanval op Iran niet uitsluit en dat ook de verkiezing van Moussavi daaraan niets zou veranderen. Ten tweede moeten we ervoor zorgen dat de stem van de protesten zo breed mogelijk verspreid wordt, dat vakbonden en andere organisaties zich uitspreken voor de rechten van hun collega’s in Iran, en dat we met onze protesten hier de actievoerders in Iran laten zien dat ze er niet alleen voor staan. De eerste kans is donderdag 18 juni (16.30 uur) op het Plein in Den Haag.

Peyman Jafari spreekt woensdag 24 juni in Leiden over de situatie in Iran. Locatie: Café Het Keizertje, Kaiserstraat 2 / Aanvang: 20:00 / Meer informatie: 06-46798041 (Sanne)

Zijn net uitgekomen boek Het Andere Iran is voor €17,95 te bestellen bij LeesLinks, nu tijdelijk zonder verzendkosten!

Nu uit: Het andere Iran

Het andere Iran
Van de revolutie tot vandaag
Peyman Jafari

Een blik achter de schermen van Iran – dertig jaar na de revolutie van 1979 en aan de vooravond van de presidentsverkiezingen.

In de afgelopen decennia hebben verschillende gebeurtenissen geleid tot het beeld van Iran als een uiterst conservatieve en fundamentalistische samenleving: de gijzeling van Amerikaans ambassadepersoneel in 1979, de macht van de ayatollahs en de fatwa die Khomeini uitsprak over Salman Rushdie, en recent het optreden van de conservatieve president Ahmadinejad en het nucleaire programma. Tegelijk zien we de laatste jaren foto’s van moderne, stadse Iraanse vrouwen, met westerse zonnebrillen en een iPod.

Wat is het ware Iran? In een toegankelijk geschreven boek blikt Peyman Jafari terug naar de moderne geschiedenis van Iran en schetst de veranderingen sinds de revolutie van 1979: van de opkomst van Khomeini en zijn politieke islam tot de Iran-Irakoorlog en de meest recente politieke ontwikkelingen.

Het andere Iran corrigeert het eenzijdige beeld van Iran als het ‘islamistische’ en ‘nucleaire’ gevaar voor het Westen. Het laat zien dat verleden en heden van Iran door velerlei factoren gevormd zijn: impulsen voor democratisering, sociale bewegingen van vrouwen, studenten en vakbonden, intellectuele debatten vanuit religieuze en seculiere perspectieven en de rol van grote mogendheden zoals Rusland, Engeland en de Verenigde Staten.

Peyman Jafari (1976) is geboren in Iran en woont sinds twintig jaar in Nederland. Hij is als politicoloog verbonden aan de Universiteit van Amsterdam en het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis en promoveert op de relatie tussen de politieke veranderingen en de sociaal-economische structuren in Iran.

Het andere Iran is een uitgave van uitgeverij Ambo, ISBN 978 90 263 21917, paperback, verkoopprijs € 17,95

Anti-oorlogsprotest bij opening academisch jaar

In Leiden en Amsterdam werd bij de opening van het academisch jaar geprotesteerd tegen de discriminatie van Iraanse studenten en de oorlogsdrang van dit kabinet.

Op 1 september hield minister Plasterk een toespraak over ‘verlichte geesten’ tijdens het Academisch Jaar aan de Universiteit van Amsterdam. De aandacht voor de minister werd echter afgeleid door een groot spandoek van de actiegroep Iraanse Studenten, met de tekst ‘verlichte geesten discrimineren niet’.

Met de actie protesteerden veertig studenten en sympathisanten tegen het kabinetsbesluit dat Nederlands-Iraanse studenten van bepaalde masteropleidingen en instellingen uitsluit. Met dit besluit beweert Plasterk gehoor te geven aan een VN-resolutie die staten oproept om de verspreiding van nucleaire technologie naar Iran te voorkomen. De actievoerders vinden dit besluit onacceptabel omdat het discriminerend is. Iraanse studenten – ook zij met een Nederlands paspoort – worden enkel op basis van hun afkomst voor bepaalde studies uitgesloten. Hiermee introduceert Plasterk ‘tweederangsburgerschap’ in het onderwijs.

Ook bij de opening van het academisch jaar in Leiden werd gisteren actie gevoerd. Daar gaf minister Verhagen via een live videoverbinding een toespraak waarin hij bepleitte dat Nederland meer in hard power, oftwel haar militaire apparaat, moet investeren. ‘Politieke macht is immers niet geloofwaardig als deze niet wordt geruggesteund door militaire macht’. Daarmee onderstreepte Verhagen onbewust de marxistische theorie van imperialisme, die stelt dat door de vergroeing van staat en kapitaal, economische concurrentie de neiging heeft om over te slaan in militaire conflicten (zie de huidige ontwikkelingen in de Kaukasus). En de Nederlandse staat heeft dus de ambitie om zij aan zij met Bush de frontlinies van militaire escalatie op te zoeken. De recente onthulling van de Telegraaf dat de AIVD in samenwerking met de CIA geheime operaties in Iran heeft uitgevoerd bevestigt dit zorgwekkende beeld.

Daarom protesteerden leden van de Internationale Socialisten tegen het feit dat de universiteit een kritiekloos podium bood aan deze oorlogszucht. Onder de leus ‘Geen Bommen Maar Boeken’ werden flyers aan omstanders uitgedeeld. Actievoerder Bart: ‘De meeste aanwezigen waren bestuurders uit de academische wereld, strak in het pak en de neus hoog geheven. Die wisten niet hoe snel ze ons voorbij moesten lopen. De niet-genodigde omstanders waren wél positief over ons tegengeluid. Dat willen we meer de straat opbrengen: een stem van verzet tegen de wapenwedloop, militaire bezetting en uitsluiting van onderwijs op basis van nationaliteit.’

Klik hier voor het verslag van NOVA van de actie in Amsterdam.

Stop discriminatie Iraniërs in het onderwijs

De actiegroep Iraanse Studenten organiseert op maandag 1 september een protestactie tijdens de opening van het academisch jaar in Amsterdam (UvA) door minister Plasterk.

De actie is gericht tegen het kabinetsbesluit dat Nederlands-Iraanse studenten van bepaalde masteropleidingen en instellingen uitsluit. Met dit besluit beweert Plasterk gehoor te geven aan een VN-resolutie die staten oproept om de verspreiding van nucleaire technologie naar Iran te voorkomen. Via het uitdelen van flyers willen we het publiek laten weten dat we het besluit onacceptabel vinden omdat het discriminerend en ineffectief is.

• Discriminerend, omdat Iraanse studenten – ook zij met een Nederlands paspoort – enkel op basis van hun afkomst voor bepaalde studies worden uitgesloten. Hiermee introduceren de ministers “tweederangsburgerschap” in het onderwijs.

• Ineffectief, omdat volgens diverse deskundigen op de betreffende masteropleidingen geen kennis overgedragen wordt, die tot verspreiding van nucleaire technologie voor militaire doeleinden kan leiden. Het is veel effectiever om, zoals veel instellingen nu al doen, de gevoelige informatie te beschermen in plaats van een hele bevolkingsgroep als “verdacht” te stigmatiseren.

Doe ook mee aan de actie en kom op voor gelijke behandeling in het onderwijs!

Stop discriminatie Iraniërs in het onderwijs
Maandag 1 september
Tijd: 14.00 tot 15.30
Plaats: vóór de Aula (Amsterdam, Singel 411)

Voor meer informatie zie: www.iraansestudenten.nl

Oorlogsdreiging tegen Iran neemt toe

Het besluit van de Amerikaanse regering om William Burns, een derderangs diplomaat, naar de onderhandelingen over het nucleaire programma van Iran in Geneve te sturen, is in de media alom onthaald als een belangrijke verschuiving in de Amerikaanse houding richting Iran. Maar deze stap betekent niet dat de VS nu de diplomatieke weg zullen inslaan en dat de oorlogsdreiging uit de lucht is.

Door Peyman Jafari

In de afgelopen weken creëerden de berichten in de media de indruk dat het Iran is die de buurlanden van de VS militair bezet en het dreigt te bombarderen en te destabiliseren met geheime operaties. De aanleiding voor dit laatste staaltje van propaganda over Iraanse ‘provocaties’ was de test van een nieuw type lange-afstandsraket op 9 en 10 juli – de Shahab-3.

Door een technische fout bleef tijdens de lancering een van de raketten echter aan de grond staan. Tot groot vermaak van de media probeerde de Iraanse regering deze mislukking te verhullen door de foto's te photoshoppen. Wat echter ook na dit incident lachwekkend is, is de bewering dat Iran een grote militaire dreiging vormt voor het tot de tanden bewapende Israël, de VS en Europa. Bovendien, hoe erg het Iraanse regiem ook is als het gaat om de binnenlandse politiek, het heeft nooit een ander land aangevallen en er is geen enkel bewijs van expansiedrift. Het zijn juist de VS en Israël die in de regio op ramkoers liggen. De VS omsingelt Iran met grondtroepen in Irak (140.000 troepen), Afghanistan (36.000 troepen) en een aantal Kaukasische republieken, en met een sterke vloot in de Perzische Golf. Israël voerde in de zomer van 2006 een bloedige oorlog tegen Libanon (en verloor) en bedreigt nu ook Iran met een militaire aanval.

In de eerste week van juni hield Israel een militaire oefening waarbij 100 door de VS geleverde F-16's en F-15's boven de Middelandse Zee vlogen en helikopters een reddingsactie van piloten simuleerden door een afstand van 1300 kilometer af te leggen – ongeveer de afstand tussen Iran en Israël. Niet toevallig droeg deze oefening de naam van de ‘Glorieuze Spartaan’, een verwijzing naar de nederlaag van Perzië (voorloper van Iran) in de oorlog met de Griekse Sparta in 480 voor Christus. Om nog explicieter te zijn, zei de Israëlische vice-minister Shaul Mofaz op 6 juni dat een oorlog tegen Iran ‘onvermijdelijk’ is. Op 14 juli zei de Israëlische generaal Gilad Amos tegen de BBC dat Israel zich voorbereidt op een aanval op Iran als diplomatie geen resultaten oplevert.

De agressieve politiek van de VS tegenover Iran stamt van de dagen na de val van Saddam Hussein in maart 2003. Deze ‘overwinning’ vergrootte het zelfvertrouwen van de neocons die de hele regio en haar oliereserves onder Amerikaanse controle wilden brengen. Iran als het volgende doelwit leek toen een aantrekkelijk idee en de VS gingen op zoek naar een basis voor oorlog.

Toen de VS geen bewijs konden leveren voor de Iraanse steun aan Bin Laden en de Taliban (die in feite felle tegenstanders zijn van Iran) beweerden ze dat het Iraanse regiem verantwoordelijk is voor de dood van ‘onze soldaten’ in Irak en Afghanistan. Inmiddels was gebleken dat Bush de overwinning te vroeg had uitgeroepen en dat zijn troepen waren vastgelopen in het moeras van Irak en Afghanistan en rake klappen kregen van het gewapende verzet in beide landen. Iran leek een mooie zondebok, maar nooit hebben de VS ook maar één bewijs kunnen laten zien van de militaire steun door Iran.

De belangrijkste oorlogsgrond van dit moment is het nucleaire programma van Iran. December vorig jaar bracht de overheidsorganisatie National Intelligence Estimate de Amerikaanse regering echter in verlegenheid met de bewering dat Iran in 2003 zijn atoomwapenprogramma had stil gelegd. Nog belangrijker, de Iraanse nucleaire installaties staan onder permanent toezicht van het Internationale Atoom en Energie Agentschap (IAEA). Keer op keer heeft El-Baradei, de voorzitter van de IAEA, herhaald dat er geen enkel bewijs gevonden is dat Iran zijn nucleaire programma voor de ontwikkeling van atoomwapens gebruikt.

De hysterie over Irans nucleaire programma is niets anders dan een dekmantel voor de echte motieven van de VS: een regime change in Iran. De VS beschouwen de politiek onafhankelijke koers van Iran als een obstakel voor de controle over deze strategisch belangrijke regio. De VS hebben onlangs 400 miljoen dollar uigetrokken voor geheime operaties in Iran, waaronder het vergroten van de etnische spanningen.

Deze agressieve politiek van de VS vergroot niet alleen de spanningen in de regio maar is ook een belangrijke obstakel voor democratische veranderingen in Iran. De Iraanse regering gebruikt de oorlogsdreiging als excuus om haar militaire macht te vergroten en de bevolking steunt de regering als de verdediger van de landsgrenzen en nationale rechten. Ook de voorstanders van democratisering in Iran moeten zich dus verzetten tegen het opvoeren van de oorlogsdreiging.

Protest tegen uitsluiting Iraanse studenten

Een groep Iraans-Nederlandse studenten en wetenschappers tekent protest aan tegen het recente besluit van minister Verhagen om Iraanse studenten uit te sluiten van bepaalde studierichtingen.

Het besluit van minister Verhagen heeft tot een golf van verontwaardiging geleid onder Nederlandse burgers van Iraanse afkomst. De minister verdedigt zijn besluit op basis van de resolutie 1737 van de VN-Veiligheidsraad die aan Iran een aantal sancties oplegt. Volgens de actiegroep ‘Iraanse Studenten’ is het besluit van de minister echter een extreme interpretatie van deze resolutie waarmee Nederland in de wereld alleen staat.

Samrad Ghane, promovendus aan de UvA: ‘Deze maatregel is totaal niet effectief. Verschillende experts hebben herhaaldelijk verklaard dat in de curricula van masteropleidingen aan de Nederlandse universiteiten geen proliferatiegevoelige kennis wordt onderwezen. De minister kan beter een hek om de gevoelige informatie heen zetten, dan om een bevolkingsgroep. Deze maatregel is buiten alle proporties.’

Maryam Soltanipoor, student geneeskunde en rechten in Amsterdam: ‘Ongelijke behandeling louter op grond van nationaliteit is onacceptabel. Uitsluiting van Iraniërs schept een precedent en is een ernstige inbreuk op de individuele vrijheid van burgers en hun fundamentele rechten. Gezien de eerdere paniekreacties bij Universiteit Twente en TU Eindhoven zijn we bezorgd over de consequenties en de mogelijke willekeur.’

Kawe Bitaraf, student scheikunde in Utrecht: ‘Ik ben als peuter van vier naar Nederland gekomen en heb niet eens een Iraans paspoort. Moet de AIVD mij ontheffing verlenen voor de master die ik straks ga kiezen? Ik ben kennelijk verdacht tot ik mijn onschuld bewijs!’

Door het besluit van minister Verhagen krijgen de 30.000 Iraniërs in Nederland nu het stigma ‘verdacht’ opgeplakt. De verontwaardiging onder jongeren van Iraanse afkomst is des te groter omdat een relatief groot deel een academische opleiding volgt of wil volgen en volop participeert in het sociale, culturele en economische leven van Nederland, maar door het besluit van minister Verhagen tot tweederangsburger gedegradeerd wordt.

De actiegroep ‘Iraanse Studenten’ overweegt juridische stappen te nemen en via een publiekscampagne zich te verzetten tegen het discriminerende kabinetsbesluit. Eerder tekenden 4000 mensen, waaronder tientallen academici uit het binnen- en buitenland, de petitie van de ‘Iraanse Studenten’ die de regering opriep om bij toelating tot studierichtingen geen onderscheid te maken op basis van nationaliteit.

Kijk hier voor meer informatie

Stop verdachtmaking Iraniërs - Steun de petitie

Academici, studenten, politici en publicisten hebben een petitie gelanceerd om te protesteren tegen de uitsluiting van Iraanse studenten van Nederlandse universiteiten.

De ministers Plasterk van onderwijs en Verhagen van Buitenlandse Zaken hebben de technische universiteiten in Nederland opgeroepen tot 'waakzaamheid' en 'grote terughoudendheid' bij het toelaten van Iraanse studenten. Volgens de opstellers van de petitie is de kwalijke uitwerking van deze oproep nu al merkbaar. "De Universiteit Twente gooide haar poorten dicht voor alle binnenkomende Iraniërs (studenten en medewerkers) en de TU Eindhoven vraagt de AIVD om een verklaring die niet wordt gegeven. Er zijn ook voorbeelden bekend van promovendi die in Eindhoven zijn geweigerd louter vanwege hun nationaliteit."

De ondertekenaars verwerpen het argument dat deze maatregelen nodig zijn om verspreiding van gevoelige informatie voor het maken van kernwapens te voorkomen: "Aan de Nederlandse universiteiten wordt weliswaar nucleaire technologie gedoceerd, maar de elementaire kennis die een Iraanse student in de collegezalen kan opdoen heeft geen toegevoegde waarde voor het Iraanse nucleaire programma. We praten hier over algemeen toegankelijke kennis die in de gemiddelde studieboeken en op internet aanwezig is."

De petitie spreekt zich dan ook krachtig uit tegen het nieuwe beleid: "Wij vinden deze maatregel van het kabinet stigmatiserend en discriminerend voor Iraniërs als bevolkingsgroep. (...) We maken ons ook zorgen om de negatieve gevolgen die deze maatregel kan veroorzaken voor de ruim 28.000 Iraanse Nederlanders, van wie velen momenteel aan de hogescholen en universiteiten studeren, promoveren of anderszins werkzaam zijn."

Onder de eerste ondertekenaars bevinden zich o.a. academici die werkzaam zijn in de vakgebieden die vallen onder het kabinetsbeleid, zoals Prof. dr. Ed Brinksma, hoogleraar informatica, Universiteit Twente, en Prof. dr. Muhsin N. Harakeh, hoogleraar experimentele kernfysica en directeur van het Kernfysisch Versneller Instituut, SP-Tweedekamerlid Harry van Bommel en de Iraans-Nederlandse schrijver en publicist Shervin Nekuee.

Teken hier zelf de petitie.

Regering dwingt universiteiten tot discriminatie Iraniërs

De technische universiteiten van Enschede en Eindhoven laten geen Iraanse studenten meer toe tot hun opleidingen. Hiermee reageren deze instellingen op een richtlijn van de Immigratie- en Naturalisatiedienst IND. Daarin vraagt de IND van de universiteiten een garantie dat Iraanse studenten geen contact krijgen met nucleaire technologische kennis. Universiteit Delft doet gelukkig niet mee aan dit onzinnige beleid.

Tevens heeft de regering aan het hele hoger onderwijs een brief verstuurd waarin onderwijsinstellingen gemaand worden tot terughoudendheid in onderwijs in nucleaire technologie aan Iraanse studenten. Dit is een vertaling die Nederland geeft van VN-sancties tegen de Iraanse staat.

Zowel de garantie die het IND eist als de terughoudendheid waar de regering om vraagt zijn discriminerend, in strijd met Artikel 1 van de grondwet. Puur het feit dat iemand uit Iran komt is hier immers de reden om iemand van bepaalde takken van wetenschappelijke kennis en onderwijs uit te sluiten. Feitelijk bestempelen garantie-eis en regeringsbrief Iraniërs bij voorbaat tot spionnen voor het Iraanse regime, hetgeen ook nog eens laster is.

Dat twee universiteiten de geëiste garantie weigeren te geven is dan ook niet vreemd; zonder Iraanse studenten in te perken in hun onderwijs en onderzoek, zonder de wetenschapsvrijheid aan te tasten, is zo’n garantie niet te geven. Al hadden universiteiten er ook voor kunnen kiezen om de garantie formeel wel te geven – om prompt te verklaren dat ze die garantie niet zouden uitvoeren, en de Iraanse studenten geen enkel strobreed bij hun onderzoeksvrijheid in de weg zouden leggen. Een door de regering in strijd met de grondwet afgedwongen belofte heeft immers geen waarde tegenover het verbod op discriminatie en het beginsel van de vrijheid van Iraanse studenten om te studeren waar ze willen en wat ze willen.

Het beleid om Iraniërs weg te houden van technologie waarmee je kernwapens kunt maken is niet alleen discriminerend. Het is ook praktisch onzinnig. Veel van die kennis kan het Iraanse regime, via eigen wetenschappers, bevriende staten, internet en andere publicaties, prima achterhalen zonder gebruikmaking van Iraanse studenten in Nederland. Daar komt bij dat - zo meldden onlangs 16 Amerikaanse inlichtingendiensten in een gezamenlijk rapport – Iran haar kernwapenprogramma in 2003 heeft stilgelegd.

Bovendien is de pressie die Iran ervan moet weerhouden kernwapens te ontwikkelen een geval van meten met twee maten. Het land dat het eerste kernwapens heeft ontwikkeld, dat daar continu mee dreigt tegen de vijand van de week, en dat bovendien twee steden met kernbommen tot as heeft verpulverd, heet de VS, niet Iran. Maar ik vermoed dat een voorstel om daarom geen Amerikaanse studenten tot Nederlandse universiteiten toe te laten, onmiddellijk zou worden begroet met verontwaardiging over zo’n schandalig, discriminerend en ongrondwettig plan.