Kerwin Duinmeijer herdacht

In het Amsterdamse Vondelpark wordt morgen, donderdag 20 augustus, de moord op Kerwin Duinmeijer herdacht. In 1983 werd deze 15-jarige Antilliaanse jongen neergestoken door een 16-jarige skinhead.

Volgens een ooggetuige riep de dader terwijl hij Kerwin aanviel ‘ ga terug naar je eigen land’ . De moordenaar, die tatoeages heeft met de teksten ‘Made in Holland’ en ‘100% blank’, werd na zijn straf actief voor de racistische partij CD.

De Frank Boeijen Groep schreef naar aanleiding van de moord op Kerwin het nummer ‘Zwart Wit’. De herdenking start donderdag om 20.00 uur in het Vondelpark bij het beeld Moeder Aarde dat is opgericht ter ere van Kerwin. Sprekers zijn ondermeer Ruben Severina (MAAPP) vanuit de Antilliaanse gemeenschap in Nederland en de Amsterdamse wethouder Freek Ossel.

Wie haat zaait...

Het gebouw van de Turkse vereniging in Veendam is dit weekend beklad met neo-nazistische leuzen. Ook de naastliggende moskee werd beklad. In Veendam werd Wilders' PVV bij de Europese Verkiezingen met 17 procent van de stemmen de tweede partij. In de uitzending van Netwerk vanavond het bericht dat een op de drie moslims weg wil uit Nederland vanwege de grote steun voor Wilders.

Discussiebijeenkomsten: Criminaliteit, cultuur en kapitalisme

Foto: Thomas Slijper

In gevangenissen zitten relatief veel meer ‘allochtonen’ dan ‘autochtonen’. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat de media een incident meldenwaarbij 'allochtonen' zijn betrokken. Geert Wilders van de PVV zei onlangs dat ‘straatterroristen’ met een dubbele nationaliteit Nederland uitgezet zouden moeten worden, en doelde hiermee vooral op mensen met eenMarokkaanse achtergrond.

Het leggen van een verband tussen cultuur encriminaliteit is echter niet alleen iets van rechtse politici zoals Wilders, Rita Verdonk, of Mark Rutte. Ook linkse politici, zoals Agnes Kant van de SP, lijken dit als feit te accepteren.

Maar is er een direct verband tussen cultuur en criminaliteit? Onzin, zo stelt advocaat en socialist Jelle Klaas. Hij zal aan de hand van criminologisch onderzoek, politieke theorie en zijn praktijkervaringen aan proberen te tonen waarom cultuur geen verklaring is voor criminaliteit, en hoe het dan wél kan dat er meer ‘allochtonen’ vastzitten dan ‘autochtonen.’ Na de inleiding is er ruimte voor discussie.

Discussiebijeenkomst: Criminaliteit, cultuur en kapitalisme
Spreker: Jelle Klaas, advocaat en socialist

Donderdag 18 juni - Amsterdam
Locatie: Het Gespuis, Spuistraat 47A
Aanvang: 19.30
Meer informatie: 06-14033065 (Peter)

Woensdag 24 juni - Rotterdam
Locatie: Café Hoofdstuk II, Oostmolenwerf 14-24
Aanvang: 20.00
Meer informatie: 06-163 55 221 (Jeroen)

Niet regeren met Wilders?

Het uitsluiten van regeren met Wilders door de SP en de PvdA heeft geleid tot een groot debat. Socialisme.nu gaat in op vier vragen die daarin steeds terugkeren.

Is Wilders het slachtoffer van een ‘cordon sanitaire’?

Verre van dat. Wilders presenteert zich graag als de outsider. Maar terwijl de verkiezingen nog ver weg zijn, hebben zowel de VVD als het CDA inmiddels al verklaard dat ze wel met hem willen regeren. Daarmee heeft Wilders zijn rechtse gruwelkabinet al bijna rond. Buiten de Tweede Kamer wordt Wilders ondertussen behandeld alsof hij de premier van Nederland is. Sinds Maurice de Hond de PVV virtueel tot grootste partij benoemde, is Wilders de lieveling van de Nederlandse media.

Dat juist VVD en CDA zich bereid verklaarden om met Wilders in zee te gaan is geen verrassing. Wilders heeft de grootste raakvlakken met de gevestigde partijen op rechts. Uit een onderzoek van TNS-NIPO van begin dit jaar bleek bijvoorbeeld dat de meeste kiezers die nu overwegen om Wilders te stemmen eerder VVD (34 procent) of CDA (20 procent) stemden. Ook uit analyse van ruim drieduizend stemmingen in de Tweede Kamer sinds 2006 bleek het rechtse profiel van de PVV heel duidelijk. In tien procent van de stemmingen had Wilders zelfs alleen Verdonk of Rutte als bondgenoten naast zich.

Wat betekent ‘de kiezer serieus nemen’ eigenlijk?

Volgens Wilders tonen de linkse partijen ‘minachting voor zijn kiezers’ door nog voor de verkiezingen te verklaren niet met hem te willen regeren. Maar een kabinet wordt gevormd door een overeenkomst tussen partijen. De PvdA van Den Uyl won in 1977 de verkiezingen, en toch hielden de rechtse partijen haar buiten de deur. En na de gigantische doorbraak van de SP bij de vorige verkiezingen werd die partij buitengesloten door de PvdA en het CDA, omdat de SP niet bereid was door de knieën te gaan over het parlementaire onderzoek naar de Irak-oorlog en de versoepeling van het ontslagrecht.

Dat de linkse partijen zich helder uitspreken tegen regeren met de PVV zorgt er juist voor dat kiezers weten waarvoor ze stemmen. Hoe serieus zouden linkse partijen hun eigen kiezers nemen, als ze niet zouden uitsluiten dat ze een kabinet zouden vormen met een extreem-rechtse partij?

Maakt hem uitsluiten Wilders niet alleen maar sterker?

Wilders weet het door hem zelf gecreëerde imago van een underdog goed uit te buiten. Maar dat is nog geen argument om zijn ideeën dan maar niet te bestrijden. Juist dat laatste is in de afgelopen jaren veel te weinig gebeurd. Eerst was het argument dat je Wilders simpelweg moest negeren. Dat pakte desastreus uit. Vervolgens zeiden de linkse partijen dat je Wilders vooral in de Tweede Kamer moet bestrijden. Maar in plaats daarvan pasten ze zich juist aan hem aan. De PvdA koos een harde lijn over integratie, en slachtofferde daarvoor zelfs een eigen minister. En de houding van de SP wordt goed samengevat door de uitleg van Agnes Kant waarom regeren met Wilders is uitgesloten: ‘We delen de zorgen over de overlast van Marokkaanse jongeren en we moeten daar ook hard tegen optreden. Maar Wilders wil mensen het land uitzetten. Dat gaat ons te ver.’

Dit is koren op de molen van Wilders. Door steeds te doen alsof Wilders wel de juiste analyse heeft van de problemen en alleen met wat te extreme oplossingen komt, lijkt het alsof niet regeren met Wilders een kwestie van stijl is. Precies daardoor kan Wilders volhouden dat hij de buitenstaander is die vecht tegen de insiders. Maar Wilders’ analyse van de problemen zelf deugt niet. En dit zeggen tegen zijn kiezers is geen blijk van minachting. Ze behandelen als kleine kinderen die niet in staat zijn om zelf na te denken en die je daarom naar de mond moet praten, dat is minachting.

Kan de opmars van Wilders gestopt worden?

De belangrijkste vraag is niet of de linkse partijen regeren met Wilders uitsluiten. Voor die linkse partijen zou dat vanzelfsprekend moeten zijn. De belangrijkste vraag is of Wilders’ opmars kan worden gestopt, zodat de kans dat we straks hier in Nederland een regering hebben met daarin een variant op Haider, Dewinter of Lieberman definitief is uitgesloten.

Om Wilders te stoppen is het nodig hem te ontmaskeren. Kant heeft daarom gelijk als ze zegt er een kloof is tussen Wilders’ neoliberale politiek en de belangen van veel van zijn kiezers. Maar de SP maakt een grote fout door te denken dat het genoeg is om te vechten tegen Wilders’ rechtse standpunten op sociaal-economisch terrein. Want ondertussen bindt hij zijn kiezers aan zich door het gif van nationalisme en vreemdelingenhaat. Hem bestrijden op het ene terrein maar met hem meebuigen op het andere, zal zijn opmars alleen maar verder voeden. Een principieel links geluid eindigt dan ook niet met het uitsluiten van een regering met Wilders. Het echte gevecht begint daar pas.

Partij van Vrijemarktpolitiek en Vreemdelingenhaat

Volgens sommige peilingen zou de PVV van Geert Wilders de grootste partij worden als er nu verkiezingen waren. Dat is niet alleen een beangstigend vooruitzicht voor moslims en migranten, maar voor werknemers in het algemeen.

Door Peyman Jafari

In plaats van op te komen voor ‘de gewone man’ zet de voormalig VVD’er zich vooral in voor de elite. Achter het imago van een zogenaamde rebel gaat een politiek schuil van slechts meer marktwerking, bezuinigingen en voordeeltjes voor de top – hetzelfde beleid dat ons in de economische crisis heeft gestort.

Geert Wilders is al vier jaar weg bij de VVD, maar toch is hij trouw gebleven aan het neoliberalisme van zijn oude partij. Het belangrijkste economische plan van de PVV is een belastingverlaging van 16 miljard voor ‘burgers en ondernemers’. Deze gigantische lastenverlichting wil Wilders uitvoeren door progressieve belastingen te vervangen door een ‘vlaktaks’ waarvan vooral hoge inkomens zullen profiteren – aangezien de veelverdieners hetzelfde belastingpercentage gaan betalen als lage inkomens. Verder wil de PVV de hypotheekrenteaftrek handhaven, wat in zijn huidige vorm een soort subsidie is voor topinkomens.

Wat Wilders met de ene hand aan de miljonairs wil geven, pakt hij met de andere af van werknemers door het minimumloon af te schaffen, cao’s niet algemeen verbindend te verklaren en de ontslagregeling te versoepelen. Uitkeringsgerechtigden krijgen wat hem betreft een dagelijkse meldingsplicht. Wilders pretendeert op te komen voor ‘de hardwerkende Nederlander’. Dat de realiteit anders is konden postbodes onlangs merken. In maart stemde de PVV samen met de regeringspartijen en de VVD tegen een minimumloon voor het postpersoneel.

Het marktfundamentalisme van de Partij voor de Vrijheid blijkt niet alleen uit haar programma, maar ook uit haar stemgedrag in de Tweede Kamer. Een onderzoek aan het Instituut Politicologie in Leiden – gebaseerd op 3000 stemmingen tussen eind 2006 en 2008 – laat zien dat de partij van Wilders het vaakste met bazenpartij VVD en Rita Verdonk (ex-VVD) meestemde.

Met alleen de VVD als bondgenoot stemde de PVV tegen onder andere de Wet op het Kindgebonden Budget, die bedoeld was om de laagstbetaalde gezinnen en langdurig arbeids-ongeschikten meer bescherming te bieden. In tegenstelling tot haar anti-establishmentretoriek steunde de PVV ook opvallend vaak de voorstellen van het kabinet.

Wilders spreekt de onvrede aan over de verpaupering van achterstandswijken, de sociale afbraak, de verslechteringen in de zorg en het onderwijs en de groeiende afstand tussen de elite en de bevolking, maar het enige wat hij te bieden heeft is meer van hetzelfde neoliberalisme. Het is dan ook zijn bewuste keuze om de PVV niet als de partij vóór meer vrije markt, maar als die tegen allochtonen te verkopen.

Met zijn permanente hetze tegen moslims maakt Wilders een hele bevolkingsgroep tot de bliksemafleider van het sociale ongenoegen en verdeelt hij de samenleving in ‘wij’ en ‘zij’. Voorstellen zoals een immigratiestop voor moslims zijn discriminerend en racistisch. Ze maken onderscheid op basis van geloof en afkomst en stigmatiseren hele bevolkingsgroepen door ze als ‘crimineel’ of ‘terroristisch’ te bestempelen. Het is dan ook veelzeggend dat de PVV artikel 1 van de Grondwet (het antidiscriminatiebeginsel) wil schrappen.

In het beuken op moslims misbruikt de PVV ook bewust het uitbreken van de economische crisis om stemmen te halen. Tijdens een spoeddebat over de crisis op 18 februari presenteerde Wilders een heel pakket aan maatregelen om ‘de gewone man’ er bovenop te helpen. ‘Stop met die bodemloze put die ontwikkelingshulp heet’, zei hij. ‘Geef niet langer gratis inburgeringscursussen. (...) Hou op met de massa-immigratie die onze samenleving al meer dan honderd miljard heeft gekost, genoeg is genoeg. Draai onmiddellijk dat verschrikkelijke generaal pardon terug dat ons miljarden kost. Stoot de Antillen af. Sluit de arbeidsmarkt voor Polen, Roemenen en Bulgaren die onze mensen in de WW houden en drijven.’

Als je Wilders zou geloven is de crisis niet veroorzaakt door de ongelimiteerde kapitalistische winsthonger en zelfverrijking van de grote graaiers aan de top, maar door ‘de buitenlanders’ die ‘onze banen pikken’ en de moslims die hier zijn gekomen ‘om hier de boel over te nemen’.

Wilders heeft afgelopen periode al veel schade aangericht met zijn politiek van angst en haatzaaierij. Nu door de crisis de werkloosheid en onzekerheid verder toenemen, draagt zijn strategie van het tegen elkaar opzetten van bevolkingsgroepen bij aan het doen ontploffen van een maatschappelijke tijdbom. In de aanloop naar de Europese verkiezingen is het zaak de feiten over Wilders’ werkelijke agenda boven tafel te halen. De opmars van Wilders onderstreept dan ook de urgentie van de opbouw van een links alternatief dat arbeiders, uitkeringsgerechtigden en studenten – ongeacht hun geloof, kleur of nationaliteit – bij elkaar brengt en de strijd aangaat tegen de aanval op onze banen, lonen en pensioenen.

VN-top racisme getorpedeerd

De VN-conferentie tegen racisme is veranderd in een diplomatiek circus. De Nederlandse minister Maxime Verhagen speelde een hoofdrol bij het voorkomen dat de top tot resultaten kon komen.

‘In zijn gedrag en repressiemethodes begint Israël meer en meer te lijken op apartheid-Zuid-Afrika op zijn hoogtepunt – en het overtreft zijn gewelddadigheid, de verwoesting van huizen, verwijdering van gemeenschappen, doelgerichte moorden, bloedbaden, gevangenneming en marteling van tegenstanders, collectieve straffen en agressie tegen buurstaten.’

Dit citaat komt niet uit een verklaring van de VN-racismetop die gisteren begon in Genève. Na grote druk van westerse landen, waaronder Nederland, is uit die verklaring elke nieuwe directe verwijzing naar Israël geschrapt. Het citaat komt uit een speech die vlak na de oorlog in Gaza werd gehouden door Ronnie Kasrils, veteraan van de strijd tegen apartheid in Zuid-Afrika en meermaals minister onder Nelson Mandela en Thabo Mbeki. Voor hem, zoals voor veel andere leiders van Afrikaanse, Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen die weten wat racisme en westers kolonialisme in de praktijk betekend heeft, was het een vanzelfsprekendheid dat de slotverklaring van de VN-racismetop een veroordeling van Israël zou bevatten.

Maar het liep anders. Een maandenlange campagne van verdachtmakingen had een normaal verloop van de VN-top al van tevoren onmogelijk gemaakt. Negen westerse landen besloten uiteindelijk de conferentie te boycotten, een besluit waartoe Nederland en de VS het voortouw namen. Alle landen die besloten tot een boycot hebben zelf een lange geschiedenis van geïnstitutionaliseerd racisme – over de grenzen als koloniale macht, en binnen de grenzen tegenover de eigen minderheden. Ondanks dat eisten zij het recht voor zichzelf op om vooraf de geplande verklaringen van de conferentie uitgebreid te censureren.

Het besluit tot een boycot werd zelfs niet teruggedraaid toen de andere betrokken landen zich bereid toonden voor de VS, Nederland en vooral Israël onaangename passages te schrappen. Niet alleen in de officiële verklaringen, maar ook in de bijdrages vanuit de zaal zou kritiek op Israël achterwegen moeten blijven. Een groot aantal westerse diplomaten van landen die de conferentie niet boycotten liepen gisteren alsnog demonstratief weg toen tijdens een speech van de Iraanse president Ahmedinedjad bleek dat deze eis onhaalbaar was.

De weigering om kritiek op zionisme te accepteren vormde de hoofdmoot in alle comotie. Maar de leidende rol van Nederland in het torpederen van de VN-top over racisme heeft niet alleen te maken met de kritiekloze steun van de huidige regering aan Israël. Verhagen zette zich ook in tegen passages die tegen de zere schenen aan zouden kunnen schoppen van islamofobe politici aan het thuisfront. Zo protesteerde hij tegen de passage in de slotverklaring waarin wordt ‘bevestigd dat het propageren van op nationale afkomst, ras of godsdienst gebaseerde haatgevoelens die aanzetten tot discriminatie, vijandigheid of geweld, bij wet wordt verboden.’ Een formulering die letterlijk afkomstig is uit een VN-verdrag over racisme dat ook door Nederland werd ondertekend.

Als een land als Iran zichzelf buiten VN-verdragen en VN-conferenties plaatst, wordt het door minister Verhagen over het algemeen behandeld als een paria. Maar zodra de kans bestaat dat een VN-conferentie zich zou uitspreken over Nederland, de VS of Israël, leidt Verhagen de uittocht. Het idee dat universele mensenrechten zoals bescherming tegen discriminatie en racisme ook echt voor iedereen gelden, staat hem blijkbaar niet helemaal aan.

22 maart: Dag tegen Racisme

Antwoorden op anti-moslimbeeldvorming

Afgelopen weken zijn er een aantal initiatieven genomen die de strijd aanbinden met de negatieve en eenzijdige beeldvorming over moslims. Hans Lammers sprak met betrokkenen.

Student Hassan Azehaf maakte samen met zijn vrienden de documentaire Islamofobie: loos alarm waarin wordt uitgelegd hoe het komt dat het beeld rond moslims verslechterd is en welke rol de media hierin spelen: ‘Het is op het moment een hype om negatief te berichten over de islam. In onze documentaire wordt dat onder andere verklaard uit het feit dat vanwege kijkcijfers en geld de media eerder uit zijn op sensatieberichtgeving. Hierbij geldt de regel: goed nieuws is geen nieuws. Daarom zie je overwegend laagopgeleide moslims aan het woord komen of radicale imams of anti-moslimgeleerden.’

Bij de première van de film waren 160 mensen aanwezig die enthousiast reageerden, vertelt Hassan. De documentaire blinkt uit door de combinatie van de indringende muziek, de mooi geschoten beelden en de persoonlijke benadering van de makers. Zo wordt de kijker begeleid aan de hand van een anonieme verteller die openhartig spreekt over zijn worsteling met de negatieve beeldvorming rond moslims en zijn zorgen over de afstandelijkheid die dit onder mensen creëert.

Vanuit een soortgelijke persoonlijke ervaring richtte Nora el Jebli samen met anderen de ‘poldermoslimabrigade’ op om discriminatie op de arbeidsmarkt tegen te gaan. El Jebli ondervond na haar afstuderen bij het zoeken naar een baan veel weerstand van werkgevers tegen haar hoofddoek. Toen ze van vriendinnen en studiegenoten hoorde dat ook zij werden afgewezen besloot ze om in actie te komen. El Jebli zette een kerngroep op en organiseerde een conferentie waarbij onder andere de FNV en stichting Artikel 1 betrokken werden.

Inmiddels hebben zich negentig moslima’s aangemeld om mee te doen of op de hoogte gehouden te worden. Nora: ‘Een van de ideeën is om bij werkgevers langs te gaan om erachter te komen waar de angst voor de hoofddoek vandaan komt. Misschien dat we daarna cursussen kunnen geven of aan bepaalde voorlichting kunnen doen. De hoofddoek wordt gezien als vrouwenonderdrukking, maar ik ben tegen alle vormen van onderdrukking. Ik vind het juist onderdrukkend als ik moet dragen wat de werkgever wil dat ik draag.’

Radi Suudi ziet voor zichzelf en zijn medeoprichters van de nieuwe omroep Zenit ook een belangrijke taak weggelegd om de negatieve beeldvorming rond moslims tegen te gaan. Zo wil de omroep meer achtergrondinformatie geven over ontwikkelingen in landen als Irak, Iran, Marokko en Turkije door mensen uit die landen zelf aan het woord te laten en hun kennis van zaken te gebruiken voor informatie: ‘Daar moet je in investeren en dat doen de publieke omroepen te weinig’, legt Suudi uit.

‘Wij kunnen het ons niet veroorloven om 1 miljoen mensen die onze medeburgers zijn te schofferen en om ze met angst en wantrouwen te benaderen.’ Als de omroep erin slaagt om voor 1 april 50 duizend leden te krijgen, kan er een aanvraag worden ingediend bij de minister van OCW om zendtijd te krijgen.

Suudi: ‘Jongeren in de grote steden hebben een multiculturele lifestyle. Er wordt gedaan alsof dat niet bij Nederland hoort, maar dat is niet zo. De meerderheid van deze jongeren houdt zich bovendien niet met rottigheid bezig, maar probeert vooruit te komen in het leven, en dat moet je ook laten zien.’

Kijk hier voor meer informatie over de nieuwe omroep Zenit

Demonstreer tegen Voorpost

Zondag 1 maart demonstratie tegen Voorpost Maastricht

Aanstaande zondag wil Voorpost, een extreem-rechtse organisatie, een demonstratie houden in het centrum van Maastricht. Naast leden van Voorpost uit België en Nederland worden er ook deelnemers van o.a. het Vlaams Belang verwacht. Dit zou volgens de organisatoren van de tegendemonstratie wel eens een van de grootste demonstraties van extreem-rechts in Nederland sinds WOII kunnen worden.

Door de verrechtsing van de Nederlandse politiek, met in haar voorhoede Geert Wilders, zien openlijk racistische groeperingen hun kans om hun invloed te vergroten. Uit een onderzoek van de Anne Frank Stichting en de Universiteit Leiden is naar voren gekomen dat extreem-rechtse groepen die zich richten op straatactivisme in omvang aan het toenemen zijn en er sprake is van een toenemende bijdrage van hen aan geweldadige incidenten en rhetoriek die tot geweld oproept.

Voorpost past precies in dit plaatje. Met acties proberen ze hun racisme en vijandigheid tegen alles wat in hun ogen "niet-Nederlands" is te verspreiden. Leden van Voorpost houden zich onder andere ook bezig met anti-semitische en islamofobe bekladding en brandstichting. Daarnaast onderhouden ze contacten met onder andere het geweldadige internationale neo-nazi verband Blood and Honour.

De opmars van extreem-rechts moet gekeerd worden. Daarom roepen we mensen op om deel te nemen aan de tegendemonstratie van aanstaande zondag.

Waar verzamelen: Griend (vlakbij station Maastricht)
Hoe laat: 11:30
Meer informatie over de tegendemonstratie / Meer informatie over Voorpost

Massastakingen tegen crisis op Martinique en Guadeloupe

Algemene stakingen op de Caribische eilanden Martinique en Guadeloupe, beide Franse gebieden, duren respectievelijk al twee en vier weken. De stakingen richten zich ‘tegen het dure leven’ en dreigen uit te monden in volksopstanden. De Franse regering vreest ‘besmetting’.

Door Maina van der Zwan

Op 20 januari brak een massale staking uit op Guadeloupe, met als eis een verhoging van het maandelijks minimumloon met 200 euro en lagere prijzen voor voedsel en brandstof. De staking wordt georganiseerd door de LKP (Liyannaj Kont Pwofitasyon—Verenigd Tegen Uitbuiters), een breed samenwerkingsverband van vakbonden, politieke organsiaties en buurtactivisten. Twee weken later legde een algemene staking met vergelijkbare eisen het eiland Martinique plat. En ondertussen zijn op het Franse eiland Réunion, gelegen in de Indische Oceaan, ook acties uitgebroken voor een verhoging van de levenstandaard.

Guadeloupe, Martinique and Réunion zijn zogenaamde ‘overzeese gebieden’, legaal onderdeel van Frankrijk. Hun bewoners zijn Franse staatsburgers en gebruiken de euro. Maar vanwege de armoede onder het merendeel van bevolking is het dagelijks leven bijna onbetaalbaar geworden. In Guadeloupe is het BNP per hoofd van de bevolking de helft van dat op het vasteland, en de werkloosheid ligt op 25 procent, oplopend tot 50 procent onder jongeren. Er heerst een enorme verbittering onder arbeiders en armen – ze vinden dat zij nu de prijs betalen voor de economische crisis, en accepteren dat niet langer.

De schaal van de protesten is enorm. 100,000 van de 410,000 bewoners van Guadeloupe hebben deelgenomen aan de demonstraties. Stel je die verhouding eens voor in een land als Nederland of Frankrijk! Hoewel de protesten voortkomen uit dezelfde woede over de gevolgen van de recessie die ook de stakingsbeweging op het vasteland van Frankrijk voeden, speelt er op de eilanden meer dan economisch eisen alleen. Lokale leiders van de stakingen benadrukken de geschiedenis van racisme waar de eilanders mee zijn geconfronteerd.

LKP-leidster Elie Domata zei in een recent interview: ‘Elke keer dat we op Guadeloupe de straat op zijn gegaan voor salarisverhogingen, heeft de staat gereageerd met repressie, in het bijzonder in mei 1967 op Pointe-a-Pitre, waar er 100 doden vielen – bouwvakkers vermoord door de politie.’ Afgelopen weekend demonstreerden duizenden door de straten van Le Moule en schreeuwden ‘Guadeloupe is van ons, niet van hen’. Daarmee refereerden ze aan de blanke minderheid die de economische macht in handen heeft, op een eiland waar het overgrote merendeel van de inwoners afstammen van slaven.

De politieke elite in Frankrijk is doodsbang dat de beweging in het Caribische gebied zich naar het vasteland verspreidt. Le Monde van 10 februari kopte ‘Guadeloupe, de regering vreest besmetting’. Verder werd er geschreven dat de algemene staking ‘de diepst mogelijke ongerustheid teweeg heeft gebracht bij de top van de staat’ en dat de regering vreest dat ‘mogelijk afgedwongen koopkrachtverbeteringen op de eilanden als referentiepunt gebruikt gaan worden door de vakbeweging op het vasteland.’

De manier waarop Sarkozy met de stakingsbeweging op de eilanden omgaat is er een van de wortel en de stok. Gisteren heeft hij een ongespecificeerde 580 miljoen euro voor de overzeese gebieden toegezegd en een aparte ‘Staten-Generaal’ afgekondigd die de komende maanden ‘het ongenoegen’ moet onderzoeken. Zo probeert hij tijd te rekken in de hoop dat de beweging verslapt. De dag ervoor had zijn minister van Binnenlandse Zaken 300 extra ME-ers naar Guadeloupe gestuurd.

De LKP heeft vandaag gezegd bereid te zijn om met de regering te onderhandelen, maar de algemene staking niet te beëindigen. Met de extra politie die al naar het eiland was gestuurd wordt de situatie grimmiger. Een staker is al doodgeschoten. Veel hangt af van de houding van links en de vakbeweging op het Franse vasteland, die tot nu toe wel mondelinge steun hebben geuit, maar nauwelijks daadwerkelijke solidariteit hebben georganiseerd om zo de verschillende bewegingen te verenigen. De nervositeit bij de politieke elite laat zien dat dat precies is wat er nu moet gebeuren.

Wilders in Engeland 'not wanted'

Een zekere ironie heeft het wel: Wilders die briesend commentaar geeft vanuit het soort detentiecentrum waar hij normaal potentiële moslimmigranten in zou willen laten verdwijnen.

‘Dit is vreselijk’, schrijft hij over het hokje met stoel, tafel en water waarin hij door de Britse immigratiedienst wordt vastgehouden. ‘Dat proberen we je al jaren te vertellen maar je wilde niet luisteren’, lijkt het passende antwoord.

En daar houdt de ironie niet op. Want Wilders is precies de politicus die het vaakst ertoe oproept zijn politieke tegenstanders de mond te snoeren. Radicale imams moeten aan de grens worden tegengehouden, de Koran moet verboden worden, linkse organisaties mogen geen subsidie meer krijgen (maar over rechtse organisaties hoor je hem nooit), preken in de moskee moeten gecontroleerd worden en de Internationale Socialisten mogen geen bijeenkomsten meer houden op de universiteit.

Dus je zou zeggen dat krachtdadig optreden door de Britse regering tegen iemand die verdacht wordt van ‘haatzaaien’, ‘aanzetten tot geweld’ en die volgens sommigen een ‘fascistoïde’ zweem om zich heen heeft hangen door Wilders met open armen zou moeten worden begroet. Tenslotte neemt hij al deze begrippen graag in de mond. En politici die daartegen in zijn ogen geen lijn durven te trekken vindt hij slappe laffe mafkezen. Maar ja, deze keer gaat het over Wilders zelf…

De houding van de Britse regering is in ieder geval een aardige reminder hoe er buiten de polder naar Wilders wordt gekeken. Zeker nadat het Hof eerder al besloot dat de uitspraken van Wilders inderdaad in aanmerking komen voor toetsing door de rechter op grond van discriminatie. En ook nu Wilders in de aanloop naar de Europese verkiezingen zegt een gezamenlijk blok met het Vlaams Belang niet uit te sluiten.

Maar voor Nederlandse media en politici is het vooral een aanleiding om de grote-Wilders-roadshow weer op poten te zetten. De heren en dames van de mainstream-media en hun puberale broertje GeenStijl stampten zo opgewonden door het vliegtuig dat de gezagvoerder dreigde om te keren. En minister Verhagen en kamervoorzitter Verbeet gaven weer eens blijk van de ware lakeiengeest die diep van binnen in vrijwel alle Nederlandse politici schuilt, en holden al buigend voor Wilders naar de Britse diplomatieke vertegenwoordigers om hun beklag te doen. Hoe durven die Britse theeleuters onze Nederlandse huis-extremist de deur te wijzen?

Eén ding is zeker: de Britse regering doet dat niet omdat ze zoveel van moslims houdt. Ze leggen in Afghanistan nog meer dorpen in de as dan onze jongens, en zonder de Britten was de hele Irak-oorlog er misschien wel niet gekomen. Wie weet komt het omdat aan de andere kant van het Kanaal de politieke normen in ieder geval nog niet zo ver vervaagd zijn, dat een racist geen racist meer genoemd mag worden.

En gelukkig wordt Wilders in beschaafde Britse kranten niet opgevoerd als een martelaar voor vrije meningsuiting. In plaats daarvan vraagt Robert Fox zich in The Guardian af of het wel verstandig was van de regering om hem zoveel eer te gunnen. Waar gaat het nu helemaal om? Een racistische schreeuwlelijk met weinig inhoud en nog minder retorische kwaliteiten, vertegenwoordiger van een onbetekenend partijtje, die zijn knip-en-plak-doe-het-zelf-haatzaaifilm wil komen vertonen. Big deal.

Fox heeft natuurlijk makkelijk praten. Hij is Wilders morgen weer vergeten, wij zitten hier met hem opgezadeld. Maar toch zou het maar wat prettig zijn als de Nederlandse media hem weer eens in die proporties zouden zien. Wat? Wilders geweigerd in Bulgarije? Geef de Bulgaren eens ongelijk... En terug naar de orde van de dag.

OM geeft IS gelijk: Wilders 'extremistisch' noemen mag wel

Op 12 en 13 januari 2008 werden negen mensen, die met posters actie voerden tegen de politiek van Geert Wilders, door de Amsterdamse politie opgepakt. De posters, in de vorm van een sigarettenpakje met de teksten 'Geert Wilders – extremist' en 'brengt u en de samenleving ernstige schade toe', waren volgens de politie beledigend, en dat mocht niet.

De arrestaties veroorzaakten toendertijd veel ophef in de pers en de politiek. Wilders kreeg vrijspel om zijn gif over hele bevolkingsgroepen te spuien, maar zijn critici werden de mond gesnoerd. Nadat de Amsterdamse politie publiekelijk haar excuses had aangeboden, is de klacht over de aanhoudingen nu ook door het College van procureur- generaal behandeld. De actievoerders hebben hier afgelopen week een brief over gekregen.

Het College betreurt het feit dat de activisten zijn aangehouden en biedt haar excuses aan. De activisten vonden dat bij een oprecht excuses ook een kopje koffie en een stukje appelgebak horen. Het College heeft deze gevorderde immateriële schadevergoeding toegekend: alle actievoerders krijgen van het Openbaar Ministerie € 4,50 voor een kopje koffie met een stukje gebak.

De actievoerders, voor het merendeel lid van de Internationale Socialisten, zijn verheugd dat met terugwerkende kracht wordt bevestigd dat Wilders omschrijven als een extremist onder de vrijheid van meningsuiting valt. Ook al was Wilders het zelf destijds niet eens met de arrestaties, zijn PVV heeft meerdere malen via kamervragen geprobeerd kritische bijeenkomsten van de Internationale Socialisten over Wilders te verbieden.

Islam, fundamentalisme en links

foto: Jos van Zetten

Zoals bij elk conflict in het Midden Oosten, leidt de Israëlische oorlog tegen Gaza tot een felle discussie over ‘islamitisch fundamentalisme’. Aan de ene kant gebruiken rechtse politici en de gevestigde media het ‘fundamentalistische’ karakter van Hamas als een excuus om de massaslachting in Gaza te rechtvaardigen. Aan de andere kant vinden sommige mensen die de oorlog wél verafschuwen, het moeilijk om hun stem luid en duidelijk te verheffen als het om Gaza gaat, want ze verafschuwen ook de Hamas.

We zien, niet voor het eerst, dat een ‘linkse’ partij zoals de PvdA hier elk principe opzij legt, als dat meer stemmen oplevert. Hierin lijken ze ironisch genoeg op ultra-linkse sektes, die voor het behoud van hun 'zuivere leer' elke strijd vermijden die mensen aantrekt met verschillende ideeën (ook islamitische of fundamentalistische). In beide gevallen is het resultaat verlamming en passiviteit, waardoor de oorlogsvoerders hun gang kunnen gaan om dood en verderf te zaaien.

Soortgelijke discussies laaiden ook op na de aanslagen van 11 september en de daarop volgende oorlogen tegen Afghanistan en Irak. Hierbij de link naar een artikel van ons uit die periode, dat nog steeds relevant is voor de actuele debatten die rond de oorlog tegen Gaza opkomen: De Profeet en het Proletariaat

Black Pete - What tha f***?

Terwijl in de VS de eerste zwarte president zich opmaakt om het Witte Huis te betreden, toont Nederland de komende twee weken op een heel andere manier de omgang met het eigen slavernijverleden. In dit filmpje is te zien wat voor indruk dat maakt op buitenlandse waarnemers.

PvdA slachtoffert eigen minister

De partijleiding van de PvdA heeft gisteravond de eigen minister van Wonen, Wijken en Integratie Ella Vogelaar laten vallen. ‘Tegenvallende resultaten’ waren officieel de aanleiding, maar meningsverschillen over de toon in het integratiedebat waren de eigenlijke reden.

Dat bleek alleen al uit Vogelaars eigen verklaring die ze bij haar aftreden voorlas. Daarin hekelde ze de zwalkende lijn van de PvdA. ‘Op het terrein van integratie moet ik constateren dat er na de periode-Fortuyn binnen de PvdA nog geen heldere, door de hele partij gesteunde koers is. Het accent ligt naar mijn mening te veel op de harde aanpak. Ik ben er zeer van overtuigd dat die aanpak tweeledig moet zijn: grenzen stellen en perspectief bieden. Dat hoort bij de kernwaarden van de sociaal-democratie.’

Vogelaar gaf direct vanaf haar aantreden uiting aan de wil om de bakens te verzetten na de harde, confronterende en beledigende aanpak van haar voorganger Verdonk. Ze verklaarde de boerka geen probleem te vinden, droeg een door een Marokkaanse ontwerpster gemaakte jurk op Prinsjesdag en zei in een interview te verwachten dat Nederland over een aantal eeuwen een joods-christelijk-islamitische cultuur zal hebben. Dit alles tot grote woede van Verdonk en Wilders. De laatste noemde Vogelaar tijdens een Kamerdebat zelfs ‘knettergek’.

De directe aanleiding voor de breuk was dat Vogelaar bij een bezoek aan de Antillen verklaarde dat de ‘Antillianenindex’ niet zal worden ingevoerd. Volgens deze maatregel, waarmee een meerderheid van de Tweede Kamer inclusief Vogelaars PvdA instemde, zou een speciale database worden aangelegd voor Antillianen die in Nederland betrokken waren bij criminaliteit. Het voorstel, dat op de racistische golven van de ophef over ‘straatterrorisme’ door het kabinet werd ingediend, bleek echter al voor Vogelaars bezoek aan de Antillen strijdig met elke bepaling over gelijke behandeling.

Veel media wijten de conflicten rond Vogelaars ministerschap aan haar ‘onhandige’ stijl van communiceren. Een deel van deze kritiek komt er op neer dat ze er niet in slaagde te communiceren in de ingestudeerde, van tevoren door spin-docters goedgekeurde one-liners die sommige van haar collega’s uitkramen. Op deze vermeende tekortkoming werd zij genadeloos aangevallen door de rechtse hyena’s van GeenStijl, door glamour-journalist Jort Kelder en schrijfster van semi-pornografische bestsellers Heleen van Rooyen. Maar de politieke basis voor deze aanvallen was Vogelaars standpunt in het islamdebat. De opmerkingen waarover politici en journalisten vielen waren niet zozeer onhandig, maar gingen in tegen de nieuwe politieke correctheid waarin een minister van Integratie zich alleen negatief mag uitlaten over de islam.

De val van Vogelaar toont hoe die islamofobe politieke correctheid niet alleen populistisch rechts en zijn aanhang, maar ook haar eigen partij in de greep heeft. Terecht wees ze in haar verklaring op het wereldwijde enthousiasme voor de verkiezing van Obama. Dat enthousiasme zou een pleidooi moeten zijn om te breken met een houding tegenover immigranten die bestaat uit isoleren en stigmatiseren. Maar de overheersende koers binnen de PvdA is die van Bos, Dijsselbloem en Spekman, de koers van aanpassing aan de retoriek van Wilders en Verdonk.

Vergelijk Vogelaar met de vorige minister van Integratie. Verdonk liet door haar manier van communiceren een spoor van ruzies na onder de vertegenwoordigers van migranten-organisaties met wie ze als minister om de tafel moest. Een niet gegeven hand was reden genoeg voor een rel. Maar zelfs haar ongepaste optreden na de Schipholbrand, waarbij elf vluchtelingen om het leven kwamen, was geen reden om haar te dwingen tot aftreden. Vogelaar koos ervoor in ieder geval in toon te breken met de standaard die door haar populistisch rechtse voorganger gezet werd. Dat zij nu door haar eigen partijtop wordt geslachtofferd maakt haarscherp duidelijk uit welke hoek de politieke wind waait.

‘Racisme bestrijden door solidariteit te bouwen’

Gisteren was het zeventig jaar geleden dat de Kristallnacht plaatsvond. Gedurende deze nacht in 1938 werden door nazi’s in Duitsland honderden synagogen in brand gestoken en duizenden Joodse huizen, scholen en winkels verwoest. Het was de opmaat naar de Holocaust, waarin miljoenen Joden, Roma en anderen de dood vonden. Brian Droop sprak met Rene Danen van Nederland Bekent Kleur dat de herdenking van de Kristallnacht in Amsterdam heeft georganiseerd.

Waarom is deze herdenking belangrijk?

We moeten leren van de jaren dertig. We moeten voorkomen dat zoiets verschrikkelijks opnieuw gebeurt. Destijds was er de vreselijke hetze tegen Joden, vandaag de hetze tegen moslims. Het is er nog niet op dezelfde gewelddadige schaal als toen, maar je ziet wel dezelfde systematische stigmatisering. Moslims worden tot zondebok gemaakt van allerlei maatschappelijke problemen.

Waar zal de huidige hetze toe leiden?

De toekomst voorspellen is altijd moeilijk. Maar we kunnen wel terugblikken op de afgelopen zeven jaar – de periode waarin de hetze tegen moslims opkwam – en zien waar je uitkomt als je die lijn doortrekt. En dat voorspelt niet veel goeds. De PVV van Geert Wilders pleit voor het verbieden van islamitisch onderwijs, eenzelfde pleidooi als in de jaren dertig tegen joods onderwijs. Wilders is natuurlijk extreem. Toch schuiven andere partijen zijn kant op. De PvdA stelt voor om bij criminaliteit de etniciteit van de verdachte te registreren. Zes jaar geleden was dat volstrekt onbespreekbaar in de PvdA. Ook de media spelen een rol. Onlangs was er enorme ophef over een incident met een Marokkaanse jongen die ambulancepersoneel bedreigde. Maar wanneer het gaat om blanke jeugd, dan hebben de media geen interesse meer.

Is er oppositie tegen racisme?

Ja, die is er wel, maar te weinig. Nederland Bekent Kleur heeft op 22 maart een manifestatie tegen racisme georganiseerd (waar ook de IS medeinitiatiefnemer van was, red.). Actiegroep Doorbraak protesteert op bijeenkomsten van Verdonk. Maar vanuit de officiële politiek is er nauwelijks oppositie. Alleen D66 gaat tegen Wilders’ racisme in. Dat zouden meer partijen moeten doen.

Vernielde ruiten van joodse winkels na Kristallnacht (9 op 10 november 1938)

Waarom hebben jullie Ed van Thijn uitgenodigd om te spreken?

Als kleine Joodse jongen heeft Van Thijn de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog van dichtbij meegemaakt. Eerst het groeiende antisemitisme. Tijdens de oorlog is hij op transport gezet naar een vernietigingskamp. Gelukkig kon hij tijdig ontsnappen. Hij moest vervolgens jarenlang onderduiken. Hij is dus ervaringsdeskundige en weet waartoe racisme kan leiden. Daarom bestrijdt hij de huidige ‘ontmenselijking van moslims’, zoals hij dat noemt. Moslims worden als lastige dingen gezien, als problemen, net als Joden toen.Sommigen zeggen dat de vergelijking tussen antisemitisme en islamkritiek onterecht is. Islamkritiek richt zich tegen een religie, maar antisemitisme tegen mensen. Maar dat zijn smoesjes. Wilders keert zich tegen moslims, tegen mensen. Tijdens de algemene beschouwingen zei hij: ‘Wie betaalt de rekening? Henk en Ingrid betalen voor Mohammed en Fatima.’ Marokkanen komen Nederland ‘koloniseren’. Dat is racisme dat leidt tot fysiek geweld. Onlangs is er een islamitische school in brand gestoken. In de weken na Prinsjesdag sprak de Tweede Kamer liever over Marokkaanse jeugd in Gouda dan over de kabinetsbegroting. Moslims worden gebruikt als bliksemafleider voor economisch wanbeleid.

Wat kunnen we doen?

We bestrijden racisme door solidariteit te bouwen. Op de Kerwinherdenking bekritiseerde Ruben Severina, zelf van Antilliaanse afkomst, ‘politieke partijen die zich op onbeschaamde wijze uiten over Marokkanen en over alles wat moslim is’. Hij snapt dat waar moslims worden aangevallen, ook gemakkelijk Antillianen worden aangevallen. We moeten voor elkaar opkomen. Niet migranten, maar racisme maakt Nederland onleefbaar.

Voor de toespraken en foto’s van de herdenking zie: Nederland Bekent Kleur

Voor verslaggeving in de media zie: Het Parool, De Telegraaf, NU.NL en het NOS journaal:

Stemmenvanger van Hamelen

De gezichten van sommige mensen leken wel op die van de bankiers een paar weken geleden. Een ‘allochtone’ burgemeester van een stad met 174 nationaliteiten is in ‘tolerant’ Nederland kennelijk erg opmerkelijk. Toch is er geen reden om te juichen.

Door Miriyam Aouragh

Voor ik het per ongeluk over de ‘allereerste allochtone burgemeester van Nederland’ heb, ere wie ere toekomt: de Surinaams-Chineze Roy Ho-Ten-soeng was in 2000 de eerste ‘allochtone’ burgemeester in Nederland. Hij zwaaide eerst de scepter in Venhuizen en toen in Medemblik, beiden maar liefst 8.000 duizend inwoners tellend en gelegen tussen Lutjebroek en Hoorn. We weten wat de zaak Aboutaleb zo bijzonder maakt: hij is Marokkaan en Moslim. Deze M&M wordt de baas over een van de meest moeilijke en grootste steden van dit land, en sinds Fortuyn, de stad met de meest verregaande sociale experimenten en afbraak van burgerrechten die daarmee een stempel drukt op electorale sentimenten en machtsverhoudingen in de rest van het land.

Velen zullen zich de gênante taferelen vorig jaar nog herinneren toen felle discussie uitbrak tegen deelname van Aboutaleb en Albayrak aan het kabinet. Niet om kwaliteiten of standpunten, maar omdat ze twee paspoorten hebben. Het was niet alleen Geert ach-die-man-is-toch-gek Wilders en het proza van zijn virtuele onderbuikhyenas. Ook mainstream politici surften mee op de tijdelijke populistische golven. De VVD steunde een racistische motie van Wilders en SP leider Marijnissen vond het een 'dikke plus' als Aboutaleb en Albayrak hun buitenlandse paspoort zouden inleveren. De hele discussie had iets Kafkaiaans omdat iedereen tegelijkertijd wist dat het afstaan van betreffende nationaliteiten onmogelijk is!

Het idee dat populisten als Geert Wilders en Rita Verdonk in shock zijn geeft een beetje voldoening. De arme Sörensen (Leefbaar Rotterdam) kon het maar niet bevatten en schudde onophoudelijk met zijn hoofd. Hij weigerde bij Nova zijn nieuwe burgemeester te feliciteren. In plaats daarvan klaagde Sörensen (erg autochtone naam trouwens) pathetisch en met pruilende lippen dat Aboutaleb zijn Marokkaanse paspoort als gebaar van loyaliteit moest terugsturen. Er kwamen nog meer van dit soort ‘felicitaties’ voor Aboutaleb. ‘De Islamitische machtsovername is een feit' dat ‘overal in Europa de arrogantie van de Marokkaanse allochtonen alleen maar zal doen toenemen’ aldus Vlaams Belang-voorman Filip Dewinter. ‘Een Marokkaan als burgemeester van de tweede stad van Nederland is net zo gek als een Nederlander als burgemeester van Mekka’... ‘Nog even en we krijgen een imam als aartsbisschop. Gekkenwerk’, riep de altijd poëtische Wilders.

Moeten ‘allochtonen’ daarom de rijen sluiten en applaudisseren? Nee, want er is ook een andere kant. Toegegeven, zoals bij de waarschijnlijke benoeming van Obama als eerste zwarte president van het machtigste land van de wereld, is het relatief een historische revolutie dat een M&M burgemeester van de belangrijkste stad van Nederland wordt. Maar is dit werkelijk het ‘trotse’ resultaat van zelfemancipatie van een migrant? De recentste ‘allochtonenrevolutie’ is vooral kunstmatig aangezien in Nederland niet eens gestemd wordt voor een burgemeester en Aboutaleb achter de schermen benoemd is.

Waarop moeten we ook al weer ‘trots’ zijn? Dit is de tweede keer dat Aboutaleb zijn (eerst als Wethouder in Amsterdam en nu als Staatssecretaris) termijn niet afmaakt omdat er een interessanter carrière in zicht is. Echt iemand die zijn achterban en kiezers trouw is. Het is onduidelijk wie die achterban precies zijn. Aboutaleb had ‘bewondering’ voor Fortuyn en heeft in de zomer van 2002 tweemaal met een LPF-delegatie gesproken over mogelijke samenwerking. Hij vond onlangs dat politici een voorbeeld aan Wilders kunnen nemen omdat Wilders tenminste naar de burgers luistert. Rond het zoveelste ‘debat’ over loyaliteit haalde Aboutaleb trots zijn Nederlandse paspoort tevoorschijn, vertelde zich niet met Marokko verbonden te voelen maar een echte Nederlander en verklaarde dat hij in Hollands grond begraven wil worden. Een staaltje patriottisme waar je U tegen zegt. Ik vermoed dat als dit mogelijk was geweest, Aboutaleb in the heat of the moment voor de camera’s zijn groene paspoort ritueel zou hebben verscheurd, als voorbeeld.

Rotterdam krijgt met Aboutaleb een burgemeester die net zo rechts is als Opstelten. Zowel als wethouder en staatssecretaris liet hij vooral goed zien hoe je belangrijke beschermingswetten kunt aantasten, door het ‘efficiënter maken’ van het UWV en het mogelijk maken om onaangekondigd binnen te vallen bij AOW-ers. Er staat Rotterdam, met de armste wijken van Nederland, nog wat te wachten met deze voorstander van huisbezoeken bij aanvragers en ontvangers van bijstandsuitkeringen.

De rest van het jaar is positieve discriminatie taboe maar nu even niet. Niet lidmaatschap van een etnische groep maar die van een bepaalde politieke partij is hier de kwestie. Daarom ben ik als Marokkaanse Nederlander helemaal niet zo ‘trots’ op deze ‘gedurfde’ M&M revolutie. Ik maak me eerder zorgen, aangezien het doorvoeren van hard neoliberaal beleid met een links gezicht en racistisch beleid in een Marokkaans jasje gevaarlijker en moeilijker te bestrijden zijn. Ik juich daarom niet mee om de benoeming van Aboutaleb.

De politie heeft gelijk (alleen deze keer dan)

Een maand lang buitelden politici en de media over elkaar heen om harder optreden te eisen in het 'oorlogsgebied' Oosterwei. Wilders wilde het leger er naartoe sturen, en de SP vroeg om meer blauw op straat. Hoofdcommissaris Jan Stikvoort van de regio Holland-Midden hekelt vandaag in een interview met de Volkskrant deze relschoppers van 'links tot rechts'.

'Politici hebben de mond vol van integratie van buitenlanders, maar zelf scheuren ze de samenleving uiteen', aldus Stikvoort. De hoop op electoraal gewin dreef volgens hem Kamerleden 'van links tot rechts' om een klein incident op te blazen en uit zijn verband te trekken. 'De Telegraaf riep de buurt Oosterwei in Gouda uit tot oorlogsgebied. De politici namen dat over. Geert Wilders, de PVV-leider, zette de toon. Kennelijk wilde niemand achterblijven. Ze wilden de PVV naar de kroon steken.'

Volgens Stikvoort heeft het beeld dat de media schiepen van de situatie in Gouda niets te maken met de werkelijkheid. 'In Oosterwei is nu nog een kleine harde kern van ongeveer twintig jongeren die daar de boel proberen te verstieren. De overlast concentreert zich in twee straten.' De vergelijking met de Franse banlieus noemt hij 'ridicuul'. 'Je kan Gouda niet eens vergelijken met Amsterdam-West of de Bijlmer. Gouda is relatief veilig, de politie is de baas op straat en er zijn betrekkelijk weinig incidenten. De afgelopen jaren is het aantal incidenten substantieel teruggelopen. Gouda is niet het voorbeeld van ernstige Marokkaanse jeugdproblematiek. De bevolking herkent zich niet in het beeld dat de politici en de media schetsen van hun stad.'

De gebeurtenissen in Gouda vormden een van de aanleidingen voor een 'Marokkanendebat', waarin zelfs het kabinet zich openlijk plaatste achter het racisistische standpunt dat criminaliteit cultureel bepaald is. De politiecommissaris dient de politici van repliek: 'In deze regio hebben we vaker last van autochtone plattelandsjongeren die snuiven, spuiten en zuipen. Maar ik zie dat de politiek liever in de hypesfeer duikt op allochtonen. Als dat de lijn van de politiek wordt, krijgen we het als samenleving knap lastig. Laten politici liever komen met duurzame oplossingen en zorgen dat niemand wordt buitengesloten.'

En laten we hopen dat al die 'linkse' journalisten en Kamerleden die zich lieten meeslepen in de hype voor meer repressie en openlijke discriminatie, zich na dit interview op zijn minst een beetje schamen...

Kamerdebat gekleurd door racisme

Wilders kan tevreden achteroverleunen. Zijn 'analyse' dat criminaliteit een raciaal probleem is, wordt verheven tot de norm.

Door Pepijn Brandon

Een jaar of tien geleden schreef ik in de Socialist een stukje over de vreemde declaraties die wethouders en gemeenteraden indienden voor ‘studiereizen’ uit de algemene kas. Een van de dieptepunten was een reisje door de wethouders van Gouda naar New York om te zien hoe daar de criminaliteit werd aangepakt. Maar als je de toon van de berichtgeving en de debatten in de Tweede Kamer van de afgelopen maand beluistert, was dat bezoekje helemaal nog niet zo vreemd. Terwijl veel geïnterviewde Gouwenaren beschikken over voldoende relativerend vermogen, hebben de politiek en de media Oosterwei omgedoopt in The Bronx.

Maar er is een verschil. Zelfs rechtse Republikeinen zouden ervoor terugschrikken om al te openlijk te beweren dat de problemen in die New Yorkse wijk worden veroorzaakt door een overschot aan zwarten. ‘Man en paard noemen’, heet deze vorm van racisme tegenwoordig in Nederland. Bijna niemand verbaast zich er meer over dat gisteravond een speciaal Kamerdebat werd gehouden over ‘de overlast van Marokkaanse jongeren’. Wilders liet het over aan zijn adjudant Hero Brinkman. Na zijn tirade over ‘Marokkaanse straatterroristen’ die ‘Nederland koloniseren’ was dit toch al zijn debat.

Eerder deze maand zette PvdA-minister Ter Horst al een beslissende stap in dezelfde richting. Haar pleidooi tot ‘etnische registratie’ van criminaliteit leidde niet tot noemenswaardige commotie. Alleen de NRC had een principieel en afkeurend redactioneel commentaar. ‘Het is de vraag wat de geboorteplaats van iemands (groot)ouders [aan de kennis over criminaliteit] toevoegt. Nog afgezien van het onwettelijke onderscheid naar herkomst en huidskleur. Sommige “taboes” zijn in werkelijkheid rechtsbeginselen waaraan niet getornd mag worden.’

Die constatering staat in schril contrast met de kop die de Volkskrant vandaag boven een artikel over het Kamerdebat plaatst: ‘Probleem heet “Marokkaanse jeugd”’. Geen stigmatisering natuurlijk, in de ogen van de nieuw-rechtse Volkskrantredactie. Gewoon een kwestie van de feiten benoemen. Maar veel wetenschappelijk onderzoek van de afgelopen jaren staat haaks op de presentatie van ‘de feiten’ die de media in navolging van Wilders geven.

Ten eerste zijn Marokkaanse jongeren niet alleen oververtegenwoordigd in de criminaliteitscijfers, maar ook in die over werkloosheid, opgroeien in armoede, onderwaardering in het onderwijs, slechte huisvestingssituatie, magere sociale voorzieningen in de buurt. Kortom, de redenen die traditioneel worden aangevoerd als blanke jongeren uit de bocht te vliegen. Maar als het gaat om Marokkanen, telt opeens vooral de etniciteit. De Rotterdamse burgemeester Opstelten illustreert dat nog eens door in de Volkskrant een ander voorbeeld aan te halen waar hij ‘man en paard noemt’: voetbalhooligans noemde hij ooit ‘klootzakken’. Indrukwekkend. Maar het equivalent van de huidige hype zou zijn om voetbalhooligans ‘autochtoon straattuig’ of ‘joods-christelijke probleemjongeren’ te noemen.

Een minder genoemde verklaring voor de oververtegenwoordiging van Marokkaanse jongeren in de gevangenissen is het racisme binnen het justitiële apparaat zelf. Criminologen Mieke Koomen en Erik van Schooten tonen in een artikel voor het Journal of Ethnicity in Criminal Justice aan dat vooroordelen bij jeugdwerkers, rechtbanken en ‘gedragsdeskundigen’ leiden tot structureel hogere straffen voor jongeren met een allochtone afkomst. En dankzij debatten als die van de afgelopen weken, helpen de hogere aantallen allochtone jongeren in de cel vervolgens de vooroordelen bij politie, justitie en hulpverleners en de politiek verder te legitimeren.

Deze vicieuze cirkel kennen we maar al te goed uit het Amerikaanse voorbeeld, waar de combinatie van sociale ongelijkheid en diepgeworteld institutioneel racisme leidt tot de bekende oververtegenwoordiging van zwarte Amerikanen in de gevangenissen. Maar waar veel progressieve Nederlanders de splinter in de Amerikaanse samenleving probleemloos zouden herkennen, overheerst de blindheid over de balk in ons eigen oog. Zelfs Agnes Kant gebruikte het Kamerdebat gisteravond niet om de rechtse golf te ontkrachten, maar om op hoge toon te pleiten voor meer blauw op straat. En zo helpen linkse partijen bij gebrek aan een serieus tegengeluid de rechterflank aan meer zetels. Want laten we wel wezen, iemand die de oplossing voor sociale problemen zoekt in meer blauw, stemt vervolgens niet op de SP.

Het debat van gisteravond in de Tweede Kamer heeft niets te maken met het oplossen van problemen in de grote steden. Het geschreeuw over onveiligheid en criminaliteit lijkt harder naarmate de criminaliteitscijfers dalen. De ophef rond Gouda heeft te maken met politiek gewin en sensatiezucht. Problemen in arme wijken worden niet opgelost door het leger erop af te sturen, extra politiebureaus te bouwen en bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten. Ze worden opgelost door te zorgen dat die wijken niet langer arm zijn.

Antimoslim-sentiment gebagatelliseerd

In een hoog staaltje creatief interpreteren schreef het ANP eind vorige week een artikel onder de kop ‘Antisemitisme in Europa toegenomen’.

Door Jelle Bruinsma

Waar het steeds rechtser wordende Nu.nl in eerste instantie zelfs schreef dat het antimoslim-sentiment was afgenomen hebben ze dat later enigszins aangepast in ‘ook negatieve houdingen ten opzichte van Moslims zijn gestegen,’ de antimoslim-hysterie op deze manier een secundaire plek gevend ten opzichte van het toegenomen antisemitisme. De bron voor dit alles is een onderzoek door het prestigieuze Pew Research Center (PRC). Ondanks dat het correct is dat PRC onder andere bericht over een toename van antisemitisme in Europa geeft de berichtgeving in Nederland hieromtrent maar weer eens aan hoe onderkend de wijdverspreide racistische houding ten opzichte van moslims is.

Als we naar het eigenlijke rapport of de website van PRC gaan vinden we een hele andere kop, namelijk ‘Unfavorable views of both Jews and Muslims increase in Europe.’ Bovendien, zo stelt PRC, ‘opinions about Muslims (…) which were already substantially more negative (…) in almost all of these countries are considerably more negative than are views of Jews.’ Waar bijvoorbeeld 25 procent van de Duitsers een negatieve houding heeft ten opzichte van joden, is dit 50 procent met betrekking tot moslims (Verenigde Staten: 7 om 23; Engeland: 9 om 23; Rusland: 34 om 32; Frankrijk: 20 om 38; Polen: 36 om 46; Spanje: 46 om 52). Dat de Nederlandse media het antimoslim-sentiment negeert is al langer duidelijk, en ook de mate van onbeschaamdheid is geen nieuws.

Er zijn verschillende redenen voor de scheve weergave van de uitkomsten van het rapport. Eén ervan is het racisme tegenover moslims onder journalisten zelf. Een tweede zijn de terechte schuldgevoelens naar aanleiding van de Holocaust, die leidt tot een grotere gevoeligheid voor anti-semitische incidenten. Maar daarnaast speelt ook de houding van Israëlische en pro-Israëlische politici een rol. Die grijpen elk reële of vermeende antisemitische incident aan om op te roepen dat het anti-semitisme toeneemt en dat daarom meer steun voor Israël nodig is.

Die neiging is op twee manieren kwalijk. Ten eerste omdat ze simpelweg de realiteit niet dekt. Terwijl Joden naar alle sociale indicatoren behoren tot één van de succesvolste ‘etnische minderheden’ in het Westen, hebben moslims een sterk gemarginaliseerde positie in de samenleving. De hoeveelheid alledaags racisme in de media, de politiek en op straat die beide groepen te verduren krijgen weerspiegelt die ongelijke positie. Ten tweede leidt het misbruik van de term anti-semitisme door pro-Israëlische politici ertoe dat werkelijk anti-semitische incidenten, zoals bekladdingen van begraafplaatsen door neo-nazi’s, minder serieus worden genomen.

De taak om dit soort gevaarlijke verwarring te zaaien werd voorheen uitgevoerd door de Nederlandse pro-Israëlische lobbygroep CIDI, maar zo te zien kan die binnenkort worden opgedoekt. Hun werk wordt ook door de journalisten van het ANP en Nu.nl prima uitgevoerd.