Wie haat zaait...

Het gebouw van de Turkse vereniging in Veendam is dit weekend beklad met neo-nazistische leuzen. Ook de naastliggende moskee werd beklad. In Veendam werd Wilders' PVV bij de Europese Verkiezingen met 17 procent van de stemmen de tweede partij. In de uitzending van Netwerk vanavond het bericht dat een op de drie moslims weg wil uit Nederland vanwege de grote steun voor Wilders.

De grenspost van de beschaving

In een gisteren verschenen interview met de Israëlische krant Ha'aretz noemt Wilders Israël 'de eerste verdedigingslinie van het Westen'. Ook stelt hij dat er veel overeenkomsten zijn tussen zijn ideeën en de politiek van minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman, voorstander van etnische zuivering van de Palestijnen.

De verdediging van Israël zal volgens het interview een van de belangrijkste thema's worden van het tweede deel van Fitna. En Wilders maakt duidelijk dat hij die verdediging op dezelfde manier wil aanpakken als de meest agressieve vleugel van de Israëlische politiek. De speech van Obama in Caïro, waarin die de regering-Netanyahu opriep tot het accepteren van de twee-statenoplossing 'schokte' hem. 'Tot nu toe kon Israël rekenen op de steun van de VS als Europa die niet bood. Nu zal Israël het moeilijker krijgen.'

Over zijn eigen mening over het recht op een eigen Palestijnse staat zegt hij: 'De twee-statenoplossing is een interne Israëlische aangelegenheid, en ik ben terughoudend om me ermee te bemoeien. Maar zelf geloof ik dat er al een twee-statenoplossing is voor de Palestijnen. Eén van die twee staten heet Jordanië.' Die laatste opmerking betekent een omarming van de standpunten van radicaal-rechtse zionisten. Die streven naar een Israël met de Bezette Gebieden, maar zonder Palestijnen.

De belangrijkste spreekbuis voor dit idee is Yisrael Beitanu, de partij van minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman. 'Ik heb Lieberman ontmoet, en hem gebeld om hem te feliciteren met zijn laatste verkiezingsoverwinning,' zegt Wilders. 'Lieberman is een intelligente, sterke en slimme politicus, en ik begrijp waarom zijn partij in populariteit is gegroeid.' Over zijn partij zegt hij: 'Onze partijen zijn misschien niet identiek, maar er zijn zeker meer overeenkomsten dan verschillen, en daar ben ik trots op.'

Wilders zelf bewees afgelopen week hoe dicht zijn agenda ligt bij die van Yisrael Beitanu door op de Deense televisie en later in de Nederlandse media op te roepen tot de deportatie van miljoenen moslims uit Europa, tenzij ze assimileren. Voor Wilders is dat een kleine prijs voor de verdediging van de 'Europese beschaving'.

Hoe de alledaagse bescherming van de grenzen van die beschaving er in Israël uitziet, blijkt uit een ander artikel in Ha'aretz. 'Israëlische troepen vernederen Palestijnen, en zetten het op Youtube', luidt de kop. Ha'aretz ontdekte op de videosite vele filmpjes zoals deze hieronder. Een Palestijn wordt door grenspolitie gedwongen zichzelf in het gezicht te slaan terwijl hij roept 'Ik hou van de grenspolitie'.

Wilders en het minimumloon

Een jaar geleden noemde de NRC Geert Wilders nog een ‘liberaal jihadist’. Maar toen Agnes Kant hem op de avond van de verkiezingsuitslag confronteerde met zijn hard rechtse economische standpunten, waaronder de afschaffing van het minimumloon, maakte Wilders haar uit voor leugenaar.

Door Pepijn Brandon - Illustratie: Buchan van Veen

De PVV lijkt te hebben besloten zijn tegenstanders een belangrijk argument uit handen te nemen. Fractielid Tony van Dijck beweerde over Wilders’ economische standpunten: ‘In zijn kleutertijd zal hij misschien ook wel eens wat gezegd hebben, maar de PVV staat voor het minimumloon, het niet verlagen van uitkeringen en handhaven van het ontslagrecht.’ Volgens de NRC ‘zweeft’ de PVV inmiddels ‘qua standpunten tussen de VVD en de SP’.

Dat laat een hoop ruimte voor zweven over, en de PVV laat graag in het midden waar in de lucht ze zich precies bevindt. De beginselverklaringen uit Wilders’ ‘kleutertijd’ zijn inmiddels verwijderd van de prominente plek op de PVV-site waar ze tot nu toe stonden. Maar gelukkig worden teksten als Wilders’ Onafhankelijkheidsverklaring ook elders bewaard. En daarin valt op pagina 6 te lezen dat zijn PVV ‘meer mensen aan het werk [wil helpen] door het afschaffen van het minimumloon en versoepeling van het ontslagrecht’.

Als Wouter Bos zijn standpunt van de ene op de andere dag volledig wijzigt neemt hij over het algemeen nog de moeite om voor zijn gedraai excuses te zoeken voor zijn partijleden en kiezers. De beoefenaars van de ‘nieuwe politiek’ hoeven niet uit te leggen waarom ze vandaag het tegenovergestelde zeggen als gisteren. Wilders zelf is het enige lid van de PVV, en alleen hij bepaalt de koers van zijn ‘beweging’. En de PVV neemt haar eigen kiezers nu ook weer niet zo serieus, dat ze het nodig vindt om hen tekst en uitleg te geven over haar economische programma.

Op de website politix.nl is te zien hoe verschillende partijen in de afgelopen jaren stemden over voorstellen die in de Kamer werden behandeld. Bekeken over de hele periode waarin de PVV bestaat, is er geen twijfel mogelijk over haar positie rond sociaal-economische thema’s.

Niet alleen in theorie, maar ook in praktijk bestreed de PVV het minimumloon. In 2006 werden twee wetsvoorstellen ingediend om bazen die het minimumloon ontduiken aan te pakken. De PVV stemde tegen beide. Ook op het punt van het beschermen van uitkeringsgerechtigden leek de praktische opstelling van de PVV in niets op de ‘sociale lijn’ die ze haar nieuwe kiezers voorhoudt. Ondanks de oplopende werkloosheid vindt de PVV nog altijd dat het recht op een uitkering strikt beperkt moet worden. Eind mei verbood de rechter de vernederende controles waarmee sociale rechercheurs proberen bijstandsgerechtigden hun uitkering af te nemen. PVV-Kamerlid Fritstra vond dat ‘zorgwekkend’, en vroeg de minister het verbod aan te vechten.

De PVV werpt zich sinds kort op als de beschermer van de bejaarde die in de knel komt door de achteruithollende zorg. Maar ook de gemiddelde PVV-stemmer weet dat die zorg niet in de knel is gekomen door bendes ‘islamitische straatterroristen’, maar door de volledige uitlevering van zorgverzekering en zorgverstrekking aan de vrije markt. En aan die uitlevering was Wilders medeplichtig. In 2005 stemde hij voor de invoering van de nieuwe zorgwet. Alleen SP, GroenLinks en PvdA stemden tegen.

De PVV stemde wel tegen een aantal andere maatregelen. Tegen financiële compensatie voor de premiestijgingen bijvoorbeeld. En tegen een verplichting voor verzekeraars om in alle gevallen spoedeisende hulp te vergoeden. De toewijding aan het vergroten van de marktwerking was volledig en principieel. Zo vond Wilders dat toezicht op reclame voor medicijnen het beste in handen kan liggen van de farmaceutische industrie zelf, in plaats van de overheid. En hij stemde tegen een maximumsalaris voor topbestuurders in de zorg.

Wilders’ track record is duidelijk. Maar hij heeft ook begrepen dat de economische crisis hem kansen op een doorbraak biedt, die hij zich niet moet laten ontnemen door zoiets onbeduidends als zijn eigen economische programma. Een rookgordijn van nietszeggende beweringen moet ervoor zorgen dat Wilders’ vrije-marktfundamentalisme zo snel mogelijk vergeten is. ‘De PVV is een pragmatische partij en houdt niet ven theoretisch geneuzel’, stelde Kamerlid Teun van Dijck in het debat deze week over de sociaal-economische orde. ‘Meer of minder overheid zullen we per geval bekijken of beoordelen. Niks ideologie maar kijken naar wat goed is voor de burger. Soms is dat meer overheid en soms is dat meer markt.’ Zijn betoog eindigt met een oproep aan het kabinet, hetzelfde kabinet dat van Wilders zo snel mogelijk moet ophoepelen: ‘Ga aan het werk, toon daadkracht en gebruik je gezond verstand.’

Niet bepaald een vurig pleidooi voor de belangen van de ‘hardwerkende Nederlander’ die wordt getroffen door de economische crisis en bezuinigingen door datzelfde kabinet dat daadkrachtig en met gezond verstand zijn koers moet voortzetten. Maar zover gaat de draai van de PVV op sociaal-economisch terrein dan ook niet. De nieuwe koers bestaat uit het verzwijgen van een aantal van de standpunten die kiezers uit een arme buurt in pakweg Rotterdam het idee zouden kunnen geven dat hun belangen op termijn niet veilig zijn bij Wilders. Maar buiten de Kamer een gevecht voeren vóór die belangen, dat zal de ‘beweging’ van Wilders niet doen. En precies daar ligt een kans om de kiezers van Wilders te laten zien wie hun echte vrienden zijn, en wie de leugenaars.

Lessen trekken na een nederlaag

Gisteren boekte Geert Wilders zijn grote succes. Maar zijn opmars is te stoppen.

Door Pepijn Brandon

PVV-fractielid Bosma omschreef zijn partij op een bijeenkomst in Rotterdam als ‘een kleine knokploeg die iedere dag de Kamer binnenloopt’. Een paar dagen later kwam de PVV in diezelfde stad als grootste uit de bus, net als in ruim 80 andere gemeentes. De fractievoorzitters van de linkse partijen spraken plichtmatig hun felicitaties uit voor de winnaar. Ze hebben nog altijd niet begrepen dat die knokploeg tegen hen gericht is.

Niet links, maar extreem-rechts profiteerde van de angst en onvrede die worden opgeroepen door economische crisis, bezuinigingen en het anti-democratische en neoliberale beleid van de EU. Natuurlijk, maar 36 procent van de kiezers geloofde dat het zin had om naar de stembus te gaan. En bij gebrek aan een alternatief geluid tegen het Europa van de grote ondernemingen en de bureaucraten, lukt het Wilders om een groot deel van de Nee-stemmers tegen de Europese Grondwet van een paar jaar geleden achter zich te krijgen.

Maar het slechtste wat we nu zouden kunnen doen, is deze punten te gebruiken als excuus om onszelf een rad voor de ogen te draaien. De Europese Verkiezingen zijn een krachtsmeting voor de politieke verhoudingen in Nederland. Die krachtsmeting heeft links verloren. Het enige goede nieuws is dat de regering verder is verzwakt. Vertaald naar Tweede Kamerzetels zouden het CDA en de PvdA samen 24 zetels verliezen. De mythe dat de kiezers ‘crisisbezweerder’ Bos zouden belonen in de stembus is gesmoord tussen stijgende werkloosheidscijfers en dreigende bezuinigingen.

Maar de krachtsmeting vertelt ons ook wie voorlopig met deze onvrede aan de haal gaat. Het was beschamend om gisteren de vreugde te zien bij Femke Halsema omdat ze eindelijk een keer de SP de loef kon afsteken. En net zo beschamend was de houding van Agnes Kant, die zichzelf ‘weer in het rijtje winnaars’ plaatste. Een paar tienden van procenten won de partij ten opzichte van de vorige Europese Verkiezingen. Maar vergeleken met de vorige landelijke verkiezingen haalde ze 11 in plaats van 25 zetels. Dat zijn aantallen die vragen om serieuze politieke analyse, niet om een cijfermatige goocheltruc.

De Europese Verkiezingen hebben de contouren duidelijk gemaakt van de politieke strijd in Nederland voor de komende jaren. De ineenstorting van het politieke centrum, van de PvdA tot de VVD, gaat onder invloed van de economische crisis versneld door. Het nieuwe populistische rechts, dat bastaardkind van de gevestigde politiek, heeft lessen geleerd van de mislukkingen van de LPF en Verdonk. Wilders heeft hun programma geradicaliseerd, en bouwt uit de brokstukken een samenhangende beweging onder zijn ijzeren regie.

De strategie die links daar tot nu toe tegenover heeft gesteld – of vooral het gebrek daaraan – heeft gefaald. Twee momenten waren hiervoor symbolisch. Het ene was het uitkomen van Fitna anderhalf jaar geleden. Terwijl een brede coalitie van anti-racistische organisaties opriep tot een manifestatie op de Dam, besloten de linkse partijen onder aanvoering van de SP tot een volledige boycot. Drieduizend mensen protesteerden desondanks, maar de boycot bepaalde het beeld.

De centrale argumenten om weg te blijven waren dat ‘Wilders teveel aandacht zou krijgen’, en dat een Kamerlid in de Kamer bestreden hoort te worden en niet op straat. We hebben gezien hoeveel de linkse partijen aan dat bestrijden hebben gedaan. Daarvoor betalen ze nu de prijs. De enige politicus die systematisch weerwoord gaf aan Wilders was Alexander Pechtold. Niet links, maar zijn neoliberale D’66 won gisteren stevig. In het traditioneel linkse Amsterdam werd D’66 de grootste partij.

Het tweede doorslaggevende moment kwam toen Wilders’ knokploeg wegliep uit de Tweede Kamer tijdens het debat over de crisis. Het was een symbolisch keerpunt voor de profilering van de PVV als tegenstander van het sociaal-economische beleid van het kabinet. Zonder dat profiel zou de partij veel moeilijker doordringen in bredere lagen van de samenleving. Wilders’ oppositie is theater. Zijn eigen economische beleid is een grotere aanval op de belangen van zijn kiezers dan dat van het kabinet. Maar zolang links niet de leiding neemt in het organiseren van een tegenbeweging, lijkt het theater van Wilders the only show in town.

We kunnen het tij keren. Maar dat kan alleen als we kiezen voor een fundamenteel andere strategie. Een grote meerderheid van de bevolking heeft nog altijd niet op Wilders’ anti-islamracisten gestemd. Die meerderheid moet een stem krijgen. In de Tweede Kamer, maar vooral ook op straat. Alleen zo bouwen we het zelfvertrouwen op dat nodig is om Wilders tot staan te brengen. Tegelijkertijd moeten we de basis leggen voor een strijdbaar links, dat afrekent met het heersende electoralisme en de passiviteit. Wilders’ kiezers serieus nemen betekent laten zien dat de man die zegt voor hen op te komen een bedrieger is. Solidariteit in plaats van onderlinge haat is de basis is om te vechten tegen crisisbeleid, en die solidariteit moet georganiseerd worden. Links moet daar vandaag nog mee beginnen.

4 juni was een zwarte dag. Maar die zwarte dag zou een positief gevolg kunnen hebben, als we de nederlaag onder ogen durven zien en deze lessen leren.

Doe mee met de IS - NEE tegen de PVV

In de aanloop naar de Europese verkiezingen voeren de IS actie voor een stem tegen de PVV. Met het verspreiden van posters willen we mensen waarschuwen voor het gevaar van de haatzaaiende en asociale politiek van Wilders.

Tevens gaan we de straat op met onze krant de Socialist om zoveel mensen te informeren over de werkelijke agenda van de PVV. We willen daarmee ook laten horen dat er een heel ander geluid bestaat dan wat de rest van de parlementaire partijen te bieden heeft.

Parallel organiseren we in mei in het teken van de Europese verkiezingen lokale discussiemeetings over de noodzaak van een uitgesproken links alternatief als antwoord op de economische crisis en politieke polarisatie.

Heb je interesse en wil je meehelpen? Neem dan contact op met een van onze afdelingen of mail naar ons landelijke emailadres.

Wil je de nieuwe poster bestellen? Stort 2 euro per poster (inclusief porto) op giro 9360757 t.n.v. LeesLinks, Postbus 92025, 1090 AA Amsterdam, o.v.v. "Poster NEE PVV", je naam en het bezorgadres.

Niet regeren met Wilders?

Het uitsluiten van regeren met Wilders door de SP en de PvdA heeft geleid tot een groot debat. Socialisme.nu gaat in op vier vragen die daarin steeds terugkeren.

Is Wilders het slachtoffer van een ‘cordon sanitaire’?

Verre van dat. Wilders presenteert zich graag als de outsider. Maar terwijl de verkiezingen nog ver weg zijn, hebben zowel de VVD als het CDA inmiddels al verklaard dat ze wel met hem willen regeren. Daarmee heeft Wilders zijn rechtse gruwelkabinet al bijna rond. Buiten de Tweede Kamer wordt Wilders ondertussen behandeld alsof hij de premier van Nederland is. Sinds Maurice de Hond de PVV virtueel tot grootste partij benoemde, is Wilders de lieveling van de Nederlandse media.

Dat juist VVD en CDA zich bereid verklaarden om met Wilders in zee te gaan is geen verrassing. Wilders heeft de grootste raakvlakken met de gevestigde partijen op rechts. Uit een onderzoek van TNS-NIPO van begin dit jaar bleek bijvoorbeeld dat de meeste kiezers die nu overwegen om Wilders te stemmen eerder VVD (34 procent) of CDA (20 procent) stemden. Ook uit analyse van ruim drieduizend stemmingen in de Tweede Kamer sinds 2006 bleek het rechtse profiel van de PVV heel duidelijk. In tien procent van de stemmingen had Wilders zelfs alleen Verdonk of Rutte als bondgenoten naast zich.

Wat betekent ‘de kiezer serieus nemen’ eigenlijk?

Volgens Wilders tonen de linkse partijen ‘minachting voor zijn kiezers’ door nog voor de verkiezingen te verklaren niet met hem te willen regeren. Maar een kabinet wordt gevormd door een overeenkomst tussen partijen. De PvdA van Den Uyl won in 1977 de verkiezingen, en toch hielden de rechtse partijen haar buiten de deur. En na de gigantische doorbraak van de SP bij de vorige verkiezingen werd die partij buitengesloten door de PvdA en het CDA, omdat de SP niet bereid was door de knieën te gaan over het parlementaire onderzoek naar de Irak-oorlog en de versoepeling van het ontslagrecht.

Dat de linkse partijen zich helder uitspreken tegen regeren met de PVV zorgt er juist voor dat kiezers weten waarvoor ze stemmen. Hoe serieus zouden linkse partijen hun eigen kiezers nemen, als ze niet zouden uitsluiten dat ze een kabinet zouden vormen met een extreem-rechtse partij?

Maakt hem uitsluiten Wilders niet alleen maar sterker?

Wilders weet het door hem zelf gecreëerde imago van een underdog goed uit te buiten. Maar dat is nog geen argument om zijn ideeën dan maar niet te bestrijden. Juist dat laatste is in de afgelopen jaren veel te weinig gebeurd. Eerst was het argument dat je Wilders simpelweg moest negeren. Dat pakte desastreus uit. Vervolgens zeiden de linkse partijen dat je Wilders vooral in de Tweede Kamer moet bestrijden. Maar in plaats daarvan pasten ze zich juist aan hem aan. De PvdA koos een harde lijn over integratie, en slachtofferde daarvoor zelfs een eigen minister. En de houding van de SP wordt goed samengevat door de uitleg van Agnes Kant waarom regeren met Wilders is uitgesloten: ‘We delen de zorgen over de overlast van Marokkaanse jongeren en we moeten daar ook hard tegen optreden. Maar Wilders wil mensen het land uitzetten. Dat gaat ons te ver.’

Dit is koren op de molen van Wilders. Door steeds te doen alsof Wilders wel de juiste analyse heeft van de problemen en alleen met wat te extreme oplossingen komt, lijkt het alsof niet regeren met Wilders een kwestie van stijl is. Precies daardoor kan Wilders volhouden dat hij de buitenstaander is die vecht tegen de insiders. Maar Wilders’ analyse van de problemen zelf deugt niet. En dit zeggen tegen zijn kiezers is geen blijk van minachting. Ze behandelen als kleine kinderen die niet in staat zijn om zelf na te denken en die je daarom naar de mond moet praten, dat is minachting.

Kan de opmars van Wilders gestopt worden?

De belangrijkste vraag is niet of de linkse partijen regeren met Wilders uitsluiten. Voor die linkse partijen zou dat vanzelfsprekend moeten zijn. De belangrijkste vraag is of Wilders’ opmars kan worden gestopt, zodat de kans dat we straks hier in Nederland een regering hebben met daarin een variant op Haider, Dewinter of Lieberman definitief is uitgesloten.

Om Wilders te stoppen is het nodig hem te ontmaskeren. Kant heeft daarom gelijk als ze zegt er een kloof is tussen Wilders’ neoliberale politiek en de belangen van veel van zijn kiezers. Maar de SP maakt een grote fout door te denken dat het genoeg is om te vechten tegen Wilders’ rechtse standpunten op sociaal-economisch terrein. Want ondertussen bindt hij zijn kiezers aan zich door het gif van nationalisme en vreemdelingenhaat. Hem bestrijden op het ene terrein maar met hem meebuigen op het andere, zal zijn opmars alleen maar verder voeden. Een principieel links geluid eindigt dan ook niet met het uitsluiten van een regering met Wilders. Het echte gevecht begint daar pas.

Partij van Vrijemarktpolitiek en Vreemdelingenhaat

Volgens sommige peilingen zou de PVV van Geert Wilders de grootste partij worden als er nu verkiezingen waren. Dat is niet alleen een beangstigend vooruitzicht voor moslims en migranten, maar voor werknemers in het algemeen.

Door Peyman Jafari

In plaats van op te komen voor ‘de gewone man’ zet de voormalig VVD’er zich vooral in voor de elite. Achter het imago van een zogenaamde rebel gaat een politiek schuil van slechts meer marktwerking, bezuinigingen en voordeeltjes voor de top – hetzelfde beleid dat ons in de economische crisis heeft gestort.

Geert Wilders is al vier jaar weg bij de VVD, maar toch is hij trouw gebleven aan het neoliberalisme van zijn oude partij. Het belangrijkste economische plan van de PVV is een belastingverlaging van 16 miljard voor ‘burgers en ondernemers’. Deze gigantische lastenverlichting wil Wilders uitvoeren door progressieve belastingen te vervangen door een ‘vlaktaks’ waarvan vooral hoge inkomens zullen profiteren – aangezien de veelverdieners hetzelfde belastingpercentage gaan betalen als lage inkomens. Verder wil de PVV de hypotheekrenteaftrek handhaven, wat in zijn huidige vorm een soort subsidie is voor topinkomens.

Wat Wilders met de ene hand aan de miljonairs wil geven, pakt hij met de andere af van werknemers door het minimumloon af te schaffen, cao’s niet algemeen verbindend te verklaren en de ontslagregeling te versoepelen. Uitkeringsgerechtigden krijgen wat hem betreft een dagelijkse meldingsplicht. Wilders pretendeert op te komen voor ‘de hardwerkende Nederlander’. Dat de realiteit anders is konden postbodes onlangs merken. In maart stemde de PVV samen met de regeringspartijen en de VVD tegen een minimumloon voor het postpersoneel.

Het marktfundamentalisme van de Partij voor de Vrijheid blijkt niet alleen uit haar programma, maar ook uit haar stemgedrag in de Tweede Kamer. Een onderzoek aan het Instituut Politicologie in Leiden – gebaseerd op 3000 stemmingen tussen eind 2006 en 2008 – laat zien dat de partij van Wilders het vaakste met bazenpartij VVD en Rita Verdonk (ex-VVD) meestemde.

Met alleen de VVD als bondgenoot stemde de PVV tegen onder andere de Wet op het Kindgebonden Budget, die bedoeld was om de laagstbetaalde gezinnen en langdurig arbeids-ongeschikten meer bescherming te bieden. In tegenstelling tot haar anti-establishmentretoriek steunde de PVV ook opvallend vaak de voorstellen van het kabinet.

Wilders spreekt de onvrede aan over de verpaupering van achterstandswijken, de sociale afbraak, de verslechteringen in de zorg en het onderwijs en de groeiende afstand tussen de elite en de bevolking, maar het enige wat hij te bieden heeft is meer van hetzelfde neoliberalisme. Het is dan ook zijn bewuste keuze om de PVV niet als de partij vóór meer vrije markt, maar als die tegen allochtonen te verkopen.

Met zijn permanente hetze tegen moslims maakt Wilders een hele bevolkingsgroep tot de bliksemafleider van het sociale ongenoegen en verdeelt hij de samenleving in ‘wij’ en ‘zij’. Voorstellen zoals een immigratiestop voor moslims zijn discriminerend en racistisch. Ze maken onderscheid op basis van geloof en afkomst en stigmatiseren hele bevolkingsgroepen door ze als ‘crimineel’ of ‘terroristisch’ te bestempelen. Het is dan ook veelzeggend dat de PVV artikel 1 van de Grondwet (het antidiscriminatiebeginsel) wil schrappen.

In het beuken op moslims misbruikt de PVV ook bewust het uitbreken van de economische crisis om stemmen te halen. Tijdens een spoeddebat over de crisis op 18 februari presenteerde Wilders een heel pakket aan maatregelen om ‘de gewone man’ er bovenop te helpen. ‘Stop met die bodemloze put die ontwikkelingshulp heet’, zei hij. ‘Geef niet langer gratis inburgeringscursussen. (...) Hou op met de massa-immigratie die onze samenleving al meer dan honderd miljard heeft gekost, genoeg is genoeg. Draai onmiddellijk dat verschrikkelijke generaal pardon terug dat ons miljarden kost. Stoot de Antillen af. Sluit de arbeidsmarkt voor Polen, Roemenen en Bulgaren die onze mensen in de WW houden en drijven.’

Als je Wilders zou geloven is de crisis niet veroorzaakt door de ongelimiteerde kapitalistische winsthonger en zelfverrijking van de grote graaiers aan de top, maar door ‘de buitenlanders’ die ‘onze banen pikken’ en de moslims die hier zijn gekomen ‘om hier de boel over te nemen’.

Wilders heeft afgelopen periode al veel schade aangericht met zijn politiek van angst en haatzaaierij. Nu door de crisis de werkloosheid en onzekerheid verder toenemen, draagt zijn strategie van het tegen elkaar opzetten van bevolkingsgroepen bij aan het doen ontploffen van een maatschappelijke tijdbom. In de aanloop naar de Europese verkiezingen is het zaak de feiten over Wilders’ werkelijke agenda boven tafel te halen. De opmars van Wilders onderstreept dan ook de urgentie van de opbouw van een links alternatief dat arbeiders, uitkeringsgerechtigden en studenten – ongeacht hun geloof, kleur of nationaliteit – bij elkaar brengt en de strijd aangaat tegen de aanval op onze banen, lonen en pensioenen.

PVV wil bevolking Gaza naar Jordanië sturen

Toen SP’er Harry van Bommel opriep tot een Intifada viel de hele wereld over hem heen, zelfs zijn eigen partij. Uiteraard ontbrak ook Geert Wilders niet: ‘Collega Van Bommel toont zijn ware extreme gezicht.’ Maar wat nu als Wilders’ partij oproept tot de etnische zuivering van Palestina? Zal dit net zo veel mediacommotie veroorzaken?

PVV-kamerlid Raymond de Roon, voormalig officier van justitie en advocaat-generaal bij het Amsterdams Gerechtshof, riep afgelopen donderdag in de Tweede Kamer in verdekte termen de minister van Buitenlandse Zaken op om te helpen Gaza etnisch te zuiveren. Na een relaas waarin hij Israëls Gaza-bloedbad verdedigde vervolgde hij met de aloude claim dat Jordanië een Palestijnse staat is. Wat hij bedoelt is dat er veel Palestijnen in Jordanië wonen omdat hun ouders door Israël zijn verdreven uit Palestina in 1948, 1967, en later.

In de nasleep van de laatste oorlog ziet De Roon mogelijkheden om dit proces van verdrijving voort te zetten. Het lijden van de Palestijnen in Gaza is zo zwaar: ‘Biedt hen een uitweg naar de Palestijnse staat die er al is ten oosten van de Jordaan: ik bedoel Jordanië.’ ‘De zwarten hebben de rest van Afrika al,’ zou het equivalent in Zuid-Afrika zijn geweest.

De Roons uitspraken passen volledig in de lijn van PVV-leider Wilders, die zelfs toen hij VVD-Kamerlid was al nauwe banden onderhield met de uiterst rechtervleugel van de Israëlische politiek. Rechtse Israëlische partijen gaven Wilders onlangs nog een warm welkom voor de vertoning van zijn anti-islamfilm Fitna. In Israël is het idee van een ‘groot Israël’ waarin zo weinig mogelijk Palestijnen wonen van oudsher heel populair. En ook Sharon, bewonderd door Wilders, propageerde lang het idee dat ‘de enige echte Palestijnse staat Jordanië is’.

Dat de PVV zich politiek verbonden voelt met de openlijke voorstanders van etnische zuivering in de Israëlische politiek, is geen toeval. Als het even zou kunnen zou de partij van Wilders moslims in Nederland het liefst net zo behandelen als de Palestijnen behandeld worden door de Israëlische staat.

Wilders in Engeland 'not wanted'

Een zekere ironie heeft het wel: Wilders die briesend commentaar geeft vanuit het soort detentiecentrum waar hij normaal potentiële moslimmigranten in zou willen laten verdwijnen.

‘Dit is vreselijk’, schrijft hij over het hokje met stoel, tafel en water waarin hij door de Britse immigratiedienst wordt vastgehouden. ‘Dat proberen we je al jaren te vertellen maar je wilde niet luisteren’, lijkt het passende antwoord.

En daar houdt de ironie niet op. Want Wilders is precies de politicus die het vaakst ertoe oproept zijn politieke tegenstanders de mond te snoeren. Radicale imams moeten aan de grens worden tegengehouden, de Koran moet verboden worden, linkse organisaties mogen geen subsidie meer krijgen (maar over rechtse organisaties hoor je hem nooit), preken in de moskee moeten gecontroleerd worden en de Internationale Socialisten mogen geen bijeenkomsten meer houden op de universiteit.

Dus je zou zeggen dat krachtdadig optreden door de Britse regering tegen iemand die verdacht wordt van ‘haatzaaien’, ‘aanzetten tot geweld’ en die volgens sommigen een ‘fascistoïde’ zweem om zich heen heeft hangen door Wilders met open armen zou moeten worden begroet. Tenslotte neemt hij al deze begrippen graag in de mond. En politici die daartegen in zijn ogen geen lijn durven te trekken vindt hij slappe laffe mafkezen. Maar ja, deze keer gaat het over Wilders zelf…

De houding van de Britse regering is in ieder geval een aardige reminder hoe er buiten de polder naar Wilders wordt gekeken. Zeker nadat het Hof eerder al besloot dat de uitspraken van Wilders inderdaad in aanmerking komen voor toetsing door de rechter op grond van discriminatie. En ook nu Wilders in de aanloop naar de Europese verkiezingen zegt een gezamenlijk blok met het Vlaams Belang niet uit te sluiten.

Maar voor Nederlandse media en politici is het vooral een aanleiding om de grote-Wilders-roadshow weer op poten te zetten. De heren en dames van de mainstream-media en hun puberale broertje GeenStijl stampten zo opgewonden door het vliegtuig dat de gezagvoerder dreigde om te keren. En minister Verhagen en kamervoorzitter Verbeet gaven weer eens blijk van de ware lakeiengeest die diep van binnen in vrijwel alle Nederlandse politici schuilt, en holden al buigend voor Wilders naar de Britse diplomatieke vertegenwoordigers om hun beklag te doen. Hoe durven die Britse theeleuters onze Nederlandse huis-extremist de deur te wijzen?

Eén ding is zeker: de Britse regering doet dat niet omdat ze zoveel van moslims houdt. Ze leggen in Afghanistan nog meer dorpen in de as dan onze jongens, en zonder de Britten was de hele Irak-oorlog er misschien wel niet gekomen. Wie weet komt het omdat aan de andere kant van het Kanaal de politieke normen in ieder geval nog niet zo ver vervaagd zijn, dat een racist geen racist meer genoemd mag worden.

En gelukkig wordt Wilders in beschaafde Britse kranten niet opgevoerd als een martelaar voor vrije meningsuiting. In plaats daarvan vraagt Robert Fox zich in The Guardian af of het wel verstandig was van de regering om hem zoveel eer te gunnen. Waar gaat het nu helemaal om? Een racistische schreeuwlelijk met weinig inhoud en nog minder retorische kwaliteiten, vertegenwoordiger van een onbetekenend partijtje, die zijn knip-en-plak-doe-het-zelf-haatzaaifilm wil komen vertonen. Big deal.

Fox heeft natuurlijk makkelijk praten. Hij is Wilders morgen weer vergeten, wij zitten hier met hem opgezadeld. Maar toch zou het maar wat prettig zijn als de Nederlandse media hem weer eens in die proporties zouden zien. Wat? Wilders geweigerd in Bulgarije? Geef de Bulgaren eens ongelijk... En terug naar de orde van de dag.

OM geeft IS gelijk: Wilders 'extremistisch' noemen mag wel

Op 12 en 13 januari 2008 werden negen mensen, die met posters actie voerden tegen de politiek van Geert Wilders, door de Amsterdamse politie opgepakt. De posters, in de vorm van een sigarettenpakje met de teksten 'Geert Wilders – extremist' en 'brengt u en de samenleving ernstige schade toe', waren volgens de politie beledigend, en dat mocht niet.

De arrestaties veroorzaakten toendertijd veel ophef in de pers en de politiek. Wilders kreeg vrijspel om zijn gif over hele bevolkingsgroepen te spuien, maar zijn critici werden de mond gesnoerd. Nadat de Amsterdamse politie publiekelijk haar excuses had aangeboden, is de klacht over de aanhoudingen nu ook door het College van procureur- generaal behandeld. De actievoerders hebben hier afgelopen week een brief over gekregen.

Het College betreurt het feit dat de activisten zijn aangehouden en biedt haar excuses aan. De activisten vonden dat bij een oprecht excuses ook een kopje koffie en een stukje appelgebak horen. Het College heeft deze gevorderde immateriële schadevergoeding toegekend: alle actievoerders krijgen van het Openbaar Ministerie € 4,50 voor een kopje koffie met een stukje gebak.

De actievoerders, voor het merendeel lid van de Internationale Socialisten, zijn verheugd dat met terugwerkende kracht wordt bevestigd dat Wilders omschrijven als een extremist onder de vrijheid van meningsuiting valt. Ook al was Wilders het zelf destijds niet eens met de arrestaties, zijn PVV heeft meerdere malen via kamervragen geprobeerd kritische bijeenkomsten van de Internationale Socialisten over Wilders te verbieden.

Kamerdebat gekleurd door racisme

Wilders kan tevreden achteroverleunen. Zijn 'analyse' dat criminaliteit een raciaal probleem is, wordt verheven tot de norm.

Door Pepijn Brandon

Een jaar of tien geleden schreef ik in de Socialist een stukje over de vreemde declaraties die wethouders en gemeenteraden indienden voor ‘studiereizen’ uit de algemene kas. Een van de dieptepunten was een reisje door de wethouders van Gouda naar New York om te zien hoe daar de criminaliteit werd aangepakt. Maar als je de toon van de berichtgeving en de debatten in de Tweede Kamer van de afgelopen maand beluistert, was dat bezoekje helemaal nog niet zo vreemd. Terwijl veel geïnterviewde Gouwenaren beschikken over voldoende relativerend vermogen, hebben de politiek en de media Oosterwei omgedoopt in The Bronx.

Maar er is een verschil. Zelfs rechtse Republikeinen zouden ervoor terugschrikken om al te openlijk te beweren dat de problemen in die New Yorkse wijk worden veroorzaakt door een overschot aan zwarten. ‘Man en paard noemen’, heet deze vorm van racisme tegenwoordig in Nederland. Bijna niemand verbaast zich er meer over dat gisteravond een speciaal Kamerdebat werd gehouden over ‘de overlast van Marokkaanse jongeren’. Wilders liet het over aan zijn adjudant Hero Brinkman. Na zijn tirade over ‘Marokkaanse straatterroristen’ die ‘Nederland koloniseren’ was dit toch al zijn debat.

Eerder deze maand zette PvdA-minister Ter Horst al een beslissende stap in dezelfde richting. Haar pleidooi tot ‘etnische registratie’ van criminaliteit leidde niet tot noemenswaardige commotie. Alleen de NRC had een principieel en afkeurend redactioneel commentaar. ‘Het is de vraag wat de geboorteplaats van iemands (groot)ouders [aan de kennis over criminaliteit] toevoegt. Nog afgezien van het onwettelijke onderscheid naar herkomst en huidskleur. Sommige “taboes” zijn in werkelijkheid rechtsbeginselen waaraan niet getornd mag worden.’

Die constatering staat in schril contrast met de kop die de Volkskrant vandaag boven een artikel over het Kamerdebat plaatst: ‘Probleem heet “Marokkaanse jeugd”’. Geen stigmatisering natuurlijk, in de ogen van de nieuw-rechtse Volkskrantredactie. Gewoon een kwestie van de feiten benoemen. Maar veel wetenschappelijk onderzoek van de afgelopen jaren staat haaks op de presentatie van ‘de feiten’ die de media in navolging van Wilders geven.

Ten eerste zijn Marokkaanse jongeren niet alleen oververtegenwoordigd in de criminaliteitscijfers, maar ook in die over werkloosheid, opgroeien in armoede, onderwaardering in het onderwijs, slechte huisvestingssituatie, magere sociale voorzieningen in de buurt. Kortom, de redenen die traditioneel worden aangevoerd als blanke jongeren uit de bocht te vliegen. Maar als het gaat om Marokkanen, telt opeens vooral de etniciteit. De Rotterdamse burgemeester Opstelten illustreert dat nog eens door in de Volkskrant een ander voorbeeld aan te halen waar hij ‘man en paard noemt’: voetbalhooligans noemde hij ooit ‘klootzakken’. Indrukwekkend. Maar het equivalent van de huidige hype zou zijn om voetbalhooligans ‘autochtoon straattuig’ of ‘joods-christelijke probleemjongeren’ te noemen.

Een minder genoemde verklaring voor de oververtegenwoordiging van Marokkaanse jongeren in de gevangenissen is het racisme binnen het justitiële apparaat zelf. Criminologen Mieke Koomen en Erik van Schooten tonen in een artikel voor het Journal of Ethnicity in Criminal Justice aan dat vooroordelen bij jeugdwerkers, rechtbanken en ‘gedragsdeskundigen’ leiden tot structureel hogere straffen voor jongeren met een allochtone afkomst. En dankzij debatten als die van de afgelopen weken, helpen de hogere aantallen allochtone jongeren in de cel vervolgens de vooroordelen bij politie, justitie en hulpverleners en de politiek verder te legitimeren.

Deze vicieuze cirkel kennen we maar al te goed uit het Amerikaanse voorbeeld, waar de combinatie van sociale ongelijkheid en diepgeworteld institutioneel racisme leidt tot de bekende oververtegenwoordiging van zwarte Amerikanen in de gevangenissen. Maar waar veel progressieve Nederlanders de splinter in de Amerikaanse samenleving probleemloos zouden herkennen, overheerst de blindheid over de balk in ons eigen oog. Zelfs Agnes Kant gebruikte het Kamerdebat gisteravond niet om de rechtse golf te ontkrachten, maar om op hoge toon te pleiten voor meer blauw op straat. En zo helpen linkse partijen bij gebrek aan een serieus tegengeluid de rechterflank aan meer zetels. Want laten we wel wezen, iemand die de oplossing voor sociale problemen zoekt in meer blauw, stemt vervolgens niet op de SP.

Het debat van gisteravond in de Tweede Kamer heeft niets te maken met het oplossen van problemen in de grote steden. Het geschreeuw over onveiligheid en criminaliteit lijkt harder naarmate de criminaliteitscijfers dalen. De ophef rond Gouda heeft te maken met politiek gewin en sensatiezucht. Problemen in arme wijken worden niet opgelost door het leger erop af te sturen, extra politiebureaus te bouwen en bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten. Ze worden opgelost door te zorgen dat die wijken niet langer arm zijn.

PVV-kamerlid: Noordpoolijs smelt niet

Wilders wil zijn partij serieuzer profileren, meldt 1 Vandaag. Daarom houden PVV-kamerleden zich nu ook bezig met een onderwerp dat zelfs zij niet aan de islam kunnen koppelen: klimaatverandering. Tweede Kamerlid Martin Bosma heeft namelijk ontdekt dat het noordpoolijs niet smelt.

Terwijl rapport na rapport aangeeft dat het Noordpoolijs nog sneller aan het smelten is dan al was aangenomen, trekt de PVV ten strijde tegen deze ‘indoctrinatie’. De partij heeft maandag laten weten ‘geschokt’ te zijn dat 70.000 scholieren ‘is wijsgemaakt dat de Noordpool aan het smelten is’ en ‘dat er een verontrustende klimaatverandering aan de gang is’.

‘Onze kinderen moeten leren spellen en rekenen en niet dat er zielige ijsbeertjes op schotsen ronddrijven, omdat wij met het vliegtuig op vakantie gaan’, stelt Bosma in Kamervragen aan staatssecretaris Marja van Bijsterveldt van Onderwijs. Volgens hem is klimaatverandering een verzinsel, net als de zure regen.

Eind augustus meldde de Britse krant The Independent on Sunday dat de Noordpool voor het eerst in de geschiedenis volledig omvaarbaar is. Misschien moet Bosma even heen en weer vliegen om de redactie uit te leggen dat ze is misleid door de milieulobby. En als hij vervolgens zijn ski’s onderbindt en demonstratief een rondje langlauft door het gebied dat volgens de indoctrinerende, gesubsidieerde en door de linkse kerk ingekapselde klimaatwetenschappers inmiddels in open zee is veranderd, zijn we helemaal onder de indruk.

Duif zonder tanden

Oud-vakbondsman Doekle Terpstra heeft het afgelopen half jaar regelmatig van zich laten horen. In een ingezonden brief en een advertentie in Trouw sprak hij over de ‘verWildering’ van de samenleving. Dat hij hierna genadeloos werd aangevallen in de media en geen enkele van de politieke partijen heil zag in zijn ‘beweging’ heeft hem er niet van weerhouden nu met een boek te komen.

Door Max van Lingen

Dat Terpstra wederom zijn hoofd boven het maaiveld heeft durven uitsteken verdient respect, maar we hebben hier zeker niet te maken met wat hij zelf noemt: ‘de duif die eindelijk zijn tanden laat zien’.

Het eerste van de twee delen waarin het Benoemen en bouwen is opgedeeld is veruit het sterkste. Op heldere wijze gaat hij in tegen het idee van ‘de islamisering van de samenleving’ en het cynisme onder columnisten. Hij verklaart waar de criminaliteit onder Marokkaanse jongeren en het heersende wantrouwen binnen de samenleving tegenover de politiek vandaan komen. Terecht wijst hij erop dat de reacties vanuit de politiek op zijn eigen artikelen alleen maar het beeld bevestigen van een politiek die zich terugtrekt in het Haagse en hiermee de onvrede voedt waar Wilders en Verdonk op kunnen teren.

Het zwakke punt van het eerste deel is dat Terpstra gevangen blijft in het Haagse paradigma waarin het integratiedebat plaatsvindt. Hij benoemt de problematiek vooral als een op zichzelf staand gegeven en maakt niet de koppeling met de algehele kaalslag die sinds de jaren tachtig heeft plaatsgevonden aan de onderkant van de samenleving. Terpstra beweert zelfs dat het ‘zo goed gaat dat we er ontevreden van worden’. Hiermee legt hij het probleem alsnog bij de integratie van allochtonen en durft hij niet de sociaal-economische factoren die ten grondslag liggen aan de problemen in onze samenleving te benoemen.

In het tweede deel is Terpstra zo druk bezig zijn optimisme over de integratie te onderbouwen dat hij vergeet een politiek antwoord te formuleren op de problemen die hij in het eerste deel van zijn boek constateert. Het bestaat vooral uit voorbeelden uit wat hij, als goed christen-democraat, het ‘maatschappelijk middenveld’ noemt. Dat hij hiermee vooral bezig is de gaten die als gevolg van de bezuinigingen van de afgelopen decennia zijn gevallen op te vullen, raakt ondergesneeuwd in zijn optimisme over deze (overigens prachtige) initiatieven.

Doekle Terpstra heeft met Benoemen en Bouwen getracht een antwoord te geven op de politiek van Wilders en Verdonk, maar is hier maar ten dele in geslaagd. Met kracht weet hij de meest belangrijke argumenten van hun politiek op simpele wijze omver te halen. De ontkenning van de rol van bezuinigingen bij het ontstaan van onvrede frustreert echter de poging om tot een politiek antwoord te komen op deze problemen. Terecht wijst hij erop dat dit antwoord niet enkel in Den Haag moet worden geformuleerd, maar zijn beroep op het ‘maatschappelijk middenveld’ lijkt vooral een zwaktebod.

Lees meer recensies in het nieuwste nummer van de Socialist

Volkskrant ontleedt Fitna

Zaterdag verscheen in de Volkskrant een beeld-voor-beeld analyse van Wilders’ Fitna. De conclusie: ‘Bijna niets is wat het lijkt in de film van Geert Wilders’.

De lezers van dit weblog zal het nauwelijks verbazen, maar Wilders’ film is naast islamofoob en slecht gemonteerd ook nog eens suggestief en zit vol verdraaiingen en fouten. Sommige van die fouten zijn zelfs heel eenvoudig controleerbaar. De cijfers die Wilders noemt over het aantal moslims in Nederland zijn bijvoorbeeld door het CBS onlangs naar beneden bijgesteld. Ook de bewering dat er in Europa 54 miljoen moslims wonen blijkt volledig uit de lucht gegrepen. Naar schatting zijn dit er 16 miljoen.

Van de dreigende krantenkoppen die Fitna toont, zijn volgens de Volkskrant-analyse tien artikelen ‘fout, achterhaald of suggestief’ te noemen. Zo werden de drie mannen die volgens een krantenkop gearresteerd werden op verdenking van het plannen van een aanslag kort daarna al vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Voor de Koranteksten werd gebruik gemaakt voor een zwaar bekritiseerde vertaling, die in Nederland nauwelijks wordt gebruikt. Bovendien werden versen die de strijdlustige boodschap van de geciteerde passages tegenspraken – vaak direct erop volgend – weggelaten.De zeven fragmenten van een anti-westerse demonstratie komen allemaal van hetzelfde protest van driehonderd mensen in Londen in 2006.

Interessant is ook de analyse van de herkomst van een belangrijk deel van de beelden en de ‘argumenten’ in Fitna. Wilders’ film is sterk geïnspireerd op twee eerdere films: Obsession, Radical Islam’s War against the West (2006) en The Violent Oppression of Women in Islam (2007). Deze laatste film is gemaakt door Robert Spencer van het Amerikaanse David Horowitz Freedom Center. Dit is een rechtse Amerikaanse denktank, die zichzelf tot doel stelt ‘conservatieve studenten’ intellectueel te wapenen tegen de ‘onheilige alliantie tussen de linkse universiteit en de jihadisten’.

Bekijk hier de beeld-voor-beeld analyse die de Volkskrant maakte van Fitna

Kopstukken tegen Wilders op Marxisme Festival

Prominente tegenstanders van Geert Wilders zullen op zaterdag 12 april in debat gaan over Fitna en de nasleep van de 'film' die Nederland maandenlang in zijn greep hield, over racisme en islamofobie, over de invloed van Wilders op de rest van de Nederlandse politiek en Verdonks nieuwe nationalisme, en over de vraag hoe een effectieve tegenbeweging tegen racisme en islamofobie kan worden opgebouwd.

Onder de sprekers zijn:

- GroenLinks Tweede Kamerlid Tofik Dibi, die in januari gearresteerd werd voor het verspreiden van de poster 'Wilders: extremist'
- Rene Danen, hoofdorganisator van de manifestatie Nederland Bekent Kleur
- Appa, rapper die het nieuws haalde met zijn felle uithalen naar Wilders, maker van een 'alternatieve soundtrack voor Fitna'
- Peyman Jafari, bestuurslid van de Internationale Socialisten en initiatiefnemer van het 'alternatieve comité van ex-moslims', in reactie op Ehsan Jami
- Mohamed Rabbae, bestuurslid 'Eén land, één samenleving'
- Miriyam Aouragh, initiatiefnemer 'Samen tegen Racisme'
- Nadia Fadil, Belgische academica en publiciste

Het debat, met als titel 'Tegen de politiek van de angst – voor de politiek van de hoop', maakt deel uit van het Marxisme Festival, dat jaarlijks wordt georganiseerd door de Internationale Socialisten en plaatsvindt in het Crea-gebouw van de Universiteit van Amsterdam. Het festival is met jaarlijks honderden bezoekers het grootste festival voor socialistische politiek, theorie en discussie in Nederland. Het programma omvat meer dan 35 bijeenkomsten, sprekers uit binnen- en buitenland, meerdere documentaires en een optreden van onder andere Appa.

Kijk hier voor meer informatie en het bestellen van kaarten

Wilders – profeet van de haat

Met zijn film Fitna beoogt Wilders de Koran en daarmee alle moslims te ontmaskeren als fascistisch. Het resultaat is een virulente propagandafilm die past in de traditie van Der ewige Jude, waarmee de nazi’s in 1940 hun beeld van joden verspreidden.

Der ewige Jude was bedoeld als de ontmaskering van de ‘geassimileerde’ joden in Duitsland, zoals de inleidende tekst duidelijk maakt: ‘De geciviliseerde joden die we uit Duitsland kennen, geven ons slechts een onvolkomen beeld van hun raciale eigenaardigheden. Deze film toont originele opnames uit de Poolse getto’s, hij toont ons de joden zoals ze werkelijk zijn, voordat ze zich achter het masker van beschaafde Europeanen verstopten’. Joden zouden zich anders voordoen om te infiltreren en de wereldheerschappij te veroveren. Alleen nazi’s doorzien deze huichelarij: ‘Instinctloze volkeren laten zich bedriegen, beschouwen de joden werkelijk als hun gelijken’. Der ewige Jude moest het volk onderwijzen in de gemeenheid van de joden door een aaneenschakeling van afstotelijke beelden zoals wemelend ongedierte, bloedige slachtingen en haatdragende commentaren.

Hoewel de overeenkomst tussen Fitna en Der ewige Jude groot is, zijn er ook belangrijke verschillen. Het belangrijkste is dat Wilders’ ideologie niet het klassieke fascisme omarmt, maar die van ‘de oorlog tussen beschavingen’. Het effect van Fitna is echter hetzelfde: het stigmatiseren en ontmenselijken van een hele bevolkingsgroep.

Met Fitna wil Wilders zijn eigen beeld van moslims verspreiden door ze te ontmaskeren, te laten zien wat ze in ‘werkelijkheid’ zijn en niet zoals ze zich in Nederland en andere Europese landen ‘voordoen’. Ondanks ‘opgeluchte’ eerste reacties uit de politiek en media, valt Fitna niet mee. Wilders’ propagandafilm plant de zaden van angst en haat.

In de eerste helft plakt hij beelden van geweld en terreur-aanslagen aan elkaar. Hier worden teksten soms onjuist vertaald of uit hun context gehaald. Ook zien we grove fouten zoals de foto van rapper Salah Edin die door moet gaan voor Mohamed B., de moordenaar van Theo van Gogh. Het grootste probleem is echter dat Wilders het geweld van een kleine minderheid van moslims afschildert als het gevolg van teksten in de Koran. Daarmee maakt hij elke moslim tot een verdachte. Hij roept het beeld op van moslims als mensen die gewelddadig en terroristisch zijn, die van hun geloof vrouwen willen stenigen en niet-moslims willen uitmoorden.

Na deze gruwelijke beelden volgen beelden van moslims in Nederland. Terwijl we op het scherm een gehoofddoekte vrouw met een kinderwagen zien, verschijnt het aantal moslims in 1909 (54), in 1960 (458.000) en 2004 (944.000). De waarschuwing is duidelijk: terroristische, homo’s vermoordende, vrouwen stenigende moslims gaan Nederland en de rest van de wereld overnemen, als dappere mensen als Wilders hen niet stoppen. In het beeld verschijnen negatieve krantenkoppen over ‘moslims’ en ‘jihad’, wat ook iets zegt over de stigmatiserende berichtgeving in de media. En aan het eind verschijnen de didactische boodschappen: ‘De islam wil overheersen, onderwerpen en is uit op de vernietiging van onze beschaving’ en ‘Stop de islamisering, verdedig onze vrijheid’.

Met Fitna (dat oorlog en chaos betekent) verspreidt Wilders zijn ideologie van ‘de oorlog tussen beschavingen’. Het overgrote deel van moslims is niet gewelddadig of terroristisch en is niet uit op de ondergang van het westen. De boodschap van Wilders is bovendien hypocriet. Het zou niet moeilijk zijn om een film te maken die de gruweldaden van ‘het westen’ verfilmt sinds de kolonialisering van de islamitische landen vanaf eind achttiende eeuw begon en daarachter de beelden te monteren van de bezetting van Indonesië, Palestina, Libanon, Irak en Afghanistan. Veel van de honderdduizenden slachtoffers die omkwamen bij de ‘westerse’ verovering van die landen hadden geen telefoon, zoals de vrouw die in Fitna op 9/11 vanuit de Twin Towers haar een hulpmedewerker belt. Hun stemmen hebben we nooit gehoord voordat ze door precisiebombardementen werden uiteengereten. Het zou ook niet moeilijk zijn om de commentaren van Bush die de Irakezen een oorlog van shock and awe belooft, of die van Wilders die ‘bombardeer Iran’ roept, aaneen te monteren en de beelden van Guantanamo Bay en Abu Ghraib eraan toe te voegen.

Hoe hard Wilders zich ook tegen terrorisme uitspreekt, de realiteit is dat de politiek die hij propageert – haat tegen moslims, steun voor de bezetting van Irak, Afghanistan en Palestina, en de verspreiding van het vrije markt kapitalisme dat in de regio armoede en ongelijkheid creëert – de drijvende kracht is achter terrorisme.

De beste remedie tegen terrorisme is het wegnemen van die voedingsbodem. Daarbij zijn moslims niet een vijand maar een bondgenoot.

Nederland Bekent Kleur - videoverslag

Video: Suzanne Hogendoorn en Maaike Heijl

Waarom we morgen demonstreren

De manifestatie Nederland Bekent Kleur morgen op de Dam lijkt ondanks het slechte weer een succes te worden. Meer dan vijftig bekende Nederlanders steunen de oproep, Frank Boeijen zal zijn bekende hit Zwart-Wit in het Arabisch opvoeren en onder de sprekers zijn onder andere oud-politici Hedy D'Ancona, Mohammed Rabbae en Hans Dijkstal. De Tweede Kamerleden die hadden toegezegd te komen haakten echter af, op Tofik Dibi na. Maar hun argumenten snijden geen hout.

1. ‘De manifestatie had over antiracisme in het algemeen moeten gaan, niet over Wilders’

De manifestatie van morgen is ook gericht tegen racisme in het algemeen. In de oproeptekst, die de politici lang van tevoren onder ogen hebben gekregen, wordt Geert Wilders maar in één regel genoemd. De tekst richt zich duidelijk tegen ‘het klimaat van angst en haat’ en ‘de toename van racisme en islamofobie’. Maar het zou gek zijn om de persoon en partij die dat klimaat dagelijks het hardst voeden angstvallig niet te noemen.

Wilders negeren zou het protest verzwakken, niet versterken. Elke politicus zal als dat gevraagd wordt zeggen tegen racisme in het algemeen te zijn. Maar het gaat erom hier ook consequenties aan te verbinden in het hier en nu. Tegen racisme zijn zonder stelling te nemen tegen politici die dagelijks een hele bevolkingsgroep stigmatiseren, is een wassen neus. Kleur bekennen betekent voor de politieke partijen dat ze zich moeten uitspreken tegen het gedachtegoed van de PVV. Verschillende partijen hebben dat in het verleden ook publiekelijk gedaan. Waarom zouden ze dit dan niet kunnen doen op een manifestatie op de internationale dag tegen racisme?

2. ‘Wilders is een Kamerlid. Andere Tweede Kamerleden kunnen hem daarom alleen in het parlement bestrijden’

Geert Wilders zegt zelf dat het hem niet gaat om de politici in Den Haag, maar dat hij een ‘politieke beweging’ wil opbouwen. Waarom zouden de mensen die de invloed van zijn ideeën willen bestrijden daarvoor geen tegenbeweging mogen opstarten? Tweede Kamerleden zijn gekozen om de stem van een deel van de bevolking te vertegenwoordigen. Dat doen ze niet alleen door stelling te nemen binnen de Tweede Kamer, maar ook door zich te mengen in maatschappelijke kwesties, waar nodig door protest. Tweede Kamerleden van de SP en GroenLinks hebben in de afgelopen jaren gedemonstreerd tegen Bush en de oorlog in Irak, en tegen Balkenende en zijn neoliberale beleid. Nu is het tijd om datzelfde te doen tegen het toenemende racisme.

Dat is des te harder nodig, omdat ook binnen de Tweede Kamer het weerwoord tegen Wilders maar al te vaak ontbreekt. De Europese Commissie tegen Racisme en Intolerantie (ECRI) constateerde in een in februari verschenen rapport dat 'met name de PVV een spraakmakende rol heeft gespeeld door het indienen van omstreden beleidsvoorstellen en door racistisch of xenofobisch taalgebruik, met name gericht tegen moslimgemeenschappen.’ Nog in dezelfde paragraaf merkt de ECRI op ‘dat vertegenwoordigers van gevestigde politieke partijen zelden stelling nemen tegen zulk taalgebruik.'

3. ‘De manifestatie geeft Wilders een podium’

Dit argument, dat Jan Marijnissen vandaag naar voren brengt in de NRC, is de wereld op zijn kop. Sinds het bericht dat Wilders werkt aan een film, is hij vrijwel elke dag in het nieuws. Er is geen partij die zoveel aandacht krijgt in de media als de PVV, nog altijd een fractie van niet meer dan negen zetels. De tegenstanders hebben al die media-aandacht niet gecreëerd. De meerderheid van de Nederlanders heeft geen sympathie voor Wilders en is het er niet mee eens dat bevolkingsgroepen stelselmatig tegen elkaar worden opgezet. Maar de stem van deze mensen wordt in het politieke debat nauwelijks vertolkt. Juist daarom is de manifestatie georganiseerd.

Kamerlid Tofik Dibi en de vele SP-leden die ongetwijfeld van plan zijn naar de manifestatie te komen, hebben gelijk. Tot een aantal jaar geleden zou het ondenkbaar zijn geweest dat de grote linkse partijen een manifestatie tegen racisme op deze manier zouden boycotten. Het is de angst voor het spook van Fortuyn en de kiezerswinst voor Wilders die er nu voor zorgt dat politici zich niet duidelijk durven uit te spreken. Het is tijd om die angst te doorbreken en kleur te bekennen. Morgen is een belangrijke eerste stap.

Nieuwe poster over Wilders

De Internationale Socialisten brengen een nieuwe poster over Wilders uit. Aanstaande zaterdag zal de poster tijdens de manifestatie Nederland Bekent Kleur voor het eerst verkrijgbaar zijn.

De poster is de opvolger van de poster Wilders: Extremist, waarop Geert Wilders was afgebeeld op een bekend sigarettenpakje. In januari werden activisten van de IS tot twee maal toe gearresteerd omdat zij op straat stonden met deze poster. Bij de tweede keer werd ook GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi opgepakt. Na een storm van media-aandacht verklaarde het Openbaar Ministerie een vergissing te hebben gemaakt, en besloot de arrestanten niet te vervolgen. Enkele weken later moest de poster echter alsnog uit de handel worden genomen toen sigarettenfabrikant Philip Morris dreigde met een proces.

De nieuwe poster zal aanstaande zaterdag op de Dam verkrijgbaar zijn voor 2 euro. De poster is vanaf nu al te bestellen via deze site. Stuur een e-mail naar info@internationalesocialisten.org of stort 3 euro (inclusief porto) op giro 4982852 t.n.v. IS, Postbus 92025, 1090 AA Amsterdam,o.v.v. "Poster Wilders", je naam en het bezorgadres. Extra financiële ondersteuningis altijd welkom!

Fotoreportage debat Erasmus

Gisteren vond op de Erasmusuniversiteit in Rotterdam een debat plaats onder de titel 'Wat is het antwoord op Geert Wilders'. Ruim zestig mensen discussieerden over Wilders, de islam, racisme en de manifestatie van volgende week zaterdag. Gabriel Eisenmeier maakte deze foto-impressie.

Brahim Bourzik van 'Eén Land, één samenleving'

De zaal discussieert mee

Pepijn Brandon van de Internationale Socialisten