Omsingel De Nederlandsche Bank

Omsingel De Nederlandsche Bank
Zaterdag 26 september 2009

LAAT DE RIJKEN DE CRISIS BETALEN
Red onze banen – niet de banken

Amsterdam 13:00 Beursplein(verzamelpunt voor de demonstratie naar de Nederlandsche Bank)

De crisis die zich wereldwijd aan het verdiepen is begint ook in Nederland steeds meer impact te hebben. In totaal zijn nu 368.000 mensen werkloos – 4,8 procent van de beroepsbevolking. Sommigen verwachten dat dit aantal rond oktober al is opgelopen tot 8 of 9 procent. Alleen al in de bouw gaan 50.000 banen verloren. De werkloosheid groeit het hardst onder jongeren, met nu een percentage van 11,4 procent. Na de zomer moeten circa 180.000 schoolverlaters een baan vinden, die er voor de meeste niet is.

Ondertussen zitten kabinet en bedrijfsleven niet stil. Zij hebben de vakbeweging laten weten dat ze vasthouden aan de verhoging van de AOW-leeftijd – een verkapte bezuinigingsmaatregel waardoor jong en oud langer moeten doorwerken. In de tussentijd misbruikt minister Donner het zomerreces om de versoepeling van het ontslagrecht door te drukken. Met Prinsjesdag voor de deur groeien in politiek Den Haag ook de geluiden dat ‘nieuwe bezuinigingen onvermijdelijk zijn’.

Hoewel de meeste mensen part noch deel hebben in het ontstaan van deze crisis, krijgen zij wel de rekening gepresenteerd. Ondertussen worden de veroorzakers – de gokkers in de financiële wereld en de graaiers aan de top – door Bos en Balkenende geholpen met miljarden aan staatssteun, terwijl ze zich blijven verrijken met torenhoge salarissen en bonussen.

Deze tegenstellingen doen de maatschappelijke onvrede met de dag toenemen. Tegelijk zien we pogingen om migranten tot zondebok van de crisis te maken. Om hier een helder links antwoord tegenover te stellen hebben diverse organisaties en vakbondsnetwerken besloten hun krachten te bundelen.

We willen een vuist maken voor de belangen van werknemers, gepensioneerden, studenten en uitkeringsgerechtigden, en pogingen tot verdeel-en-heers beantwoorden met solidariteit. We willen een alternatief bieden voor de waanzin van het kapitalisme, met een eisenpakket waarmee we het geld halen waar het zit. Bovendien heeft de politiek van polderen slechts in het voordeel gewerkt van de grote bedrijven en banken. Daarom nemen we verzet op de werkvloer en op straat als vertrekpunt, en roepen we op voor een omsingeling van De Nederlandsche Bank (Frederiksplein Amsterdam) op zaterdag 26 september met een voorafgaande demonstratie vanaf het Beursplein.

Willen jij en je organisatie je ook aansluiten? Mail ons en help mee aan de verbreding: omsingeldebank@gmail.com

HAAL HET GELD WAAR HET ZIT

In plaats van gewone mensen voor de crisis te laten opdraaien door ontslag, loonmatiging, een hogere AOW-leeftijd of nieuwe bezuinigingen, is het beter om de sterkste schouders de zwaarste lasten te laten dragen. Denk bijvoorbeeld aan:

– Afschaffing van de hypotheekrenteaftrek voor hypotheken boven 350.000 euro
– Herinvoering van de 72 procent belastingschijf voor elk jaarinkomen boven 175.000 euro
– Verhoging van de vennootschapsbelasting voor bedrijven (winstbelasting) naar 40 procent
– Invoering van een miljonairsbelasting van 2 procent per jaar op elk vermogen boven 1 miljoen euro

Fabrieksbezettingen zijn een voorbeeld

De afgelopen weken zijn in Groot-Brittannië en Ierland de Vestas windturbinefabriek, Thomas Cook reisagentschappen, een busremise in Londen en een creche bezet door de werknemers. Eerder dit jaar werd de Visteonfabriek bezet, en was er een bezetting van de SOAS-universiteit uit solidariteit met de schoonmakers. In de nasleep van de Gaza-oorlog waren er in heel Groot-Brittannië universiteitsbezettingen. Het actiemiddel lijkt daarmee een ‘modetrend’ te worden.

Door Sjerp van Wouden

Hoewel deze arbeiders elkaar persoonlijk niet kenden en niet met elkaar in contact stonden – bij Vestas waren er bijvoorbeeld nauwelijks leden van de vakbond actief – hebben ze een groot aantal zaken gemeen. Arbeiders hebben de waarde van hun huizen en bezittingen ineen zien storten, maar hun hypotheek bleef even hoog. De economie staat er in Groot-Brittannië en Ierland nog slechter voor dan in Nederland, en de vooruitzichten op een nieuwe baan zijn erg slecht. De werkeloosheid schiet omhoog. Tegelijkertijd zijn er de schandalen over graaiende politici - zowel sociaal-democraten, conservatieven als liberalen – en is er de woede over bonussen aan de top. In deze explosieve situatie laten managers van de een op andere dag aan het personeel weten dat hun fabriek sluit, of dat ze fors moeten inleveren. Dat, terwijl deze bedrijven vaak nog winstgevend zijn.

De bezettingen hebben met elkaar gemeen dat ze 'spontaan' uitbraken, op initiatief van de arbeiders zelf. Bonden steunen de acties pas achteraf, als ze al gesteund worden. De meeste Britse bonden hebben directe of indirecte banden met New Labour. Ze zijn bang hun onderhandelingspositie te verspelen met harde acties. De arbeiders bezetten, hun familie en activisten ondersteunen hen met onder andere solidariteitsbetuigingen, demonstraties en niet te vergeten voedsel. De activisten bij Vestas kregen zelfs fish and chips voorbij het hek en de bewaking die door de managers was neergezet, wat zeer werd gewaardeerd.

Bij iedere bezetting wordt actief solidariteit georganiseerd door socialistische, linkse en arbeidersorganisaties. Daarnaast zijn er ook pogingen om de actievoerders bij elkaar te brengen om van elkaar te leren en banden te smeden: een solidariteitsbijeenkomst voor Vestas van de Engelse IS, de SWP, bracht verschillende groepen actieve arbeiders, bondsleden, studenten en socialisten bijeen. Ook de milieubeweging raakt betrokken: in het gevecht tegen de crisis én klimaatverandering steunt de Campaign against Climate Change actief de Vestas arbeiders.

Ook internationaal krijgen de bezetters steun. Vestas arbeiders uit Kopenhagen stuurden een solidariteitsverklaring voor hun Britse collega’s. De Deense arbeiders schreven ‘dat de fabriek zou moeten worden doorgestart onder arbeiderscontrole, omdat alleen de arbeiders de productie effectief kunnen plannen.' Zelfs bezettende arbeiders van Sangyong in Zuid-Korea stuurden hun solidariteit. Deze solidariteit is essentieel in het volhouden van de bezettingen.

Wat deze acties verder typeert is dat relatief vaak succes wordt geboekt. Zo haalden Visteon arbeiders hun eisen binnen: erkenning van hun contract en een goede ontslagvergunning. De bezetters van Prisme in Dundee behielden allen hun baan. Bij Waterford Crystal werden bazen gedwongen banen te behouden en de arbeiders die wel ontslagen werden een goede compensatieregeling aan te bieden.

De lessen uit England zijn duidelijk: vertrouw op eigen kracht, sla de handen ineen en wacht niet op trage en polderende vakbondsleiders. In Nederland was er tot nu toe nog niet het zelfvertrouwen om over te gaan tot bezettingen bij bedrijven die personeel ontslaan. Maar met de stijgende werkloosheid is het van groot belang dit zelfvertrouwen te beginnen op te bouwen. Concreet betekent dit bijvoorbeeld dat we niet moeten wachten tot de SER in het najaar vergadert over nieuwe aanvallen op onze pensioenen, maar dat we nu al moeten beginnen te organiseren voor een zo groot mogelijke omsingeling van de Nederlandse Bank op 26 september, om onze oppositie tegen de plannen van prinsjesdag te laten horen en alternatieven naar vorente schuiven.

Van stadsbewoner tot boer door crisis

Het kapitalisme zorgt voor economische groei, zeggen voorstanders. Wat ze vergeten te vertellen is dat krimp net zo goed bij het kapitalisme hoort. Wanneer een bedrijfstak niet genoeg winst oplevert wordt deze radicaal teruggesnoeid. Dit heeft niet alleen enorme gevolgen voor individuele arbeiders, maar ook voor de steden en regio’s waar de bedrijven gevestigd zijn. Sommige steden in de VS zijn nu gedwongen om complete stadsdelen te slopen om levensvatbaar te blijven.

Door Daniel Hake

Flint, geboortestad van de Amerikaanse filmmaker Michael Moore, is ook de geboortestad van General Motors. De multinational bood in Flint ooit werk aan 80 duizend inwoners, naast nog honderdduizenden in het nabijgelegen Detroit. Door de neergang van de auto-industrie in de VS lopen beide steden nu langzaam leeg. Werkloze arbeiders die elders werk konden vinden trokken weg, veelal naar het zuiden en westen van de VS. De kansarmen bleven over: de werkloosheid is 20 procent en de bevolking is gehalveerd tot 110 duizend mensen. Eenderde leeft in armoede. Detroit, met ooit 2 miljoen inwoners, heeft er nu minder dan 1 miljoen. Dit betekent dat in bepaalde wijken hele straten verlaten zijn. Wat er van de huizen over is raakt steeds meer overwoekerd.

De overgebleven inwoners moeten wel de totale kosten betalen voor scholen, riolering, vuilnisdienst, politie etc. Omdat Amerikaanse steden geheel afhankelijk zijn van lokale belastingen moeten zij flink bezuinigen op dienstverlening en onderhoud. Sommige dreigen zelfs failliet te gaan. In Flint hebben ze een oplossing bedacht: krimp. De gemeente heeft al 1100 leegstaande woningen in buitenwijken laten slopen. Mogelijk komen daar nog duizenden panden bij. Zo wil de gemeente de overgebleven bevolking concentreren in een kleiner gebied zodat er een levensvatbare stad ontstaat. Volgens een bestuurder in Flint is de vraag niet of de steden krimpen, maar of dit op een verantwoorde manier gebeurt.

Detroit heeft plannen om de stad terug te brengen tot een aantal kleinere kernen, gescheiden door open land. De Amerikaanse federale overheid bekijkt nu of ze subsidie zullen geven om andere steden te ‘downsizen’. In de VS lijden tientallen steden aan dezelfde problemen als Flint en Detroit. Ooit zorgden hun bewoners voor megawinsten, nu zijn ze niet meer nodig en worden ze aan hun lot overgelaten.

De bewoners vinden hun eigen oplossing voor de crisis. Op de leeggekomen kavels waar ooit hun buren woonden verbouwen mensen nu hun eigen groenten. ‘Food Justice’ en ‘urban agriculture’ nemen overal in de VS een hoge vlucht, vooral in arme steden met veel braakliggende grond. Actiegroepen helpen bewoners die hun eigen voedsel willen kweken om aan de armoede te ontsnappen en gezond, milieuvriendelijk voedsel te eten. Vaak kweken mensen meer dan ze zelf nodig hebben, de rest wordt verkocht of weggegeven aan de voedselbank.

Ontstedelijking door crisis is geen typisch Amerikaans verschijnsel. In Oost-Duitsland bijvoorbeeld is de situatie dramatisch. In 2006 was er een leegstand van zo’n 1,3 miljoen woningen. 20 procent van de bewoners is werkloos, meer dan een miljoen mensen (vooral jonge hoogopgeleiden) zijn vertrokken. Er zijn prognoses die ervan uitgaan dat er in 2050 nog maar de helft van de bevolking over is. In Leipzig bijvoorbeeld worden delen van de woningvoorraad gerenoveerd en andere delen worden gesloopt en vervangen door parkjes en pleinen. Momenteel staan nog zo’n 55 duizend appartementen van de in totaal 320 duizend appartementen leeg.

In Nederland is het nog niet zo dramatisch, maat ook hier treedt krimp op. Het platteland verliest al jaren inwoners, vooral jongeren. Maar ook steden ontkomen niet aan de gevolgen van economische herstructurering. Heerlen en omstreken zijn het bekendste voorbeeld; sinds de sluiting van de mijnen in de jaren zeventig is de werkloosheid torenhoog. Jongeren zoeken hun heil elders: de bevolking in de regio daalt tot 2035 met 18 procent.

Minister van der Laan was na een werkbezoek aan Heerlen in februari ‘geschrokken’ van de 'krimp'-problematiek. De Amsterdammer besefte niet dat er in Nederland hele straten leegstonden. De gemeenten in de regio bedenken nu hoe ze de krimp in goede banen kunnen leiden. Ook hier worden meer huizen gesloopt dan er teruggebouwd worden. Door de sociale voorzieningen zijn de Heerlenaren nog niet genoodzaakt moestuintjes te beginnen om te overleven. Maar met de bezuinigingen die Donner van plan is kan dat best nog komen.

Voorbereiden op Prinsjesdag

Het is bijna maandelijks dat CPB en CBS hun prognoses over de recessie moeten bijstellen. Volgens de laatste cijfers zal de economische krimp zeker 5 procent bedragen. Deze zomer worden meer ontslagen verwacht, terwijl Prinsjesdag in het teken zal komen te staan van verdergaande bezuinigingen. Hoogste tijd voor een alternatief van de vakbeweging en links met één centrale boodschap: laat de rijken de crisis betalen.

Door Bart Griffioen

Sinds het begin van de crisis hebben al 84 duizend mensen in Nederland hun baan verloren. Na de zomer wordt een snelle toename van de jeugwerkloosheid verwacht. Het meest schrille contrast is te zien bij staatsbedrijf ABN-AMRO; daar staan 6000 banen op de tocht – terwijl de bank eerder met miljarden aan subsidie gered werd en Gerrit Zalm er een jaarsalaris van 750.000 euro opstrijkt.

Duidelijk is dat kabinet en bedrijfsleven zich klaarmaken voor een oorlog om gewone mensen voor de crisis te laten opdraaien. Dat was al te zien aan het ‘sociaal akkoord’ dat eind maart werd afgesloten. Waar FNV-voorzitter Agnes Jongerius na de onderhandelingen victorie kraaide dat de 65 jaar wordt gehandhaafd, lieten Bos en Donner gelijk weten dat verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar wel degelijk de inzet blijft. Wat de laatste minister betreft mag die op termijn zelfs naar 70 jaar. De beslissing hierover is uitgesteld tot het SER-overleg op 1 oktober, waar de FNV de kans krijgt ‘alternatieven’ aan te dragen. Maar het feit dat de Sociaal-Economische Raad een overlegorgaan is met het bedrijfsleven, en de uitkomst slechts een ‘zwaarwegend advies’ is aan het kabinet, laat zien dat deze route problematisch is.

Ondertussen is op ledenraadplegingen en pensioenbijeenkomsten van de FNV duidelijk geworden dat voor de achterban de verhoging van de AOW-leeftijd onacceptabel is. Op het FNV-congres in mei is een brochure gelanceerd die onder de titel De sterkste schouders de zwaarste lasten alternatieven formuleert. Opvallend is dat CDA, PvdA en ChristenUnie in hun verkiezingsprogramma’s nog verklaarden tegen de verhoging te zijn. Hoewel de FNV dit niet expliciet maakt, doen de regeringspartijen dus aan kiezersbedrog – met de crisis als excuus.

De brochure brengt een groot aantal belangrijke feiten naar voren. Zo betekent de bezuiniging op de AOW een inkomensverschuiving ten laste van de lagere en middeninkomens. Een alleenstaande moet 25.000 euro en een gehuwde 35.000 euro inleveren. Deze gaten zijn door een gemiddelde werknemer dus alleen te dichten door langer door te werken. En als men dat fysiek niet kan opbrengen? Dan rest de WW of de bijstand.

In de nieuwe FNV-brochure wordt ook het steeds terugkerende argument dat de jongeren de rekening betalen van de ‘vergrijzing’ ontmaskerd. Iedere jongere geboren na 1970 krijgt in het plan de volle twee jaar voor zijn rekening. Als je echter het prijskaartje bij de meest draagkrachtigen zou neerleggen, betalen de jongeren van vandaag niets.

In de alternatieven van de FNV staan goede aanzetten – zoals een zwaardere vermogensheffing en beperking van de hypotheekrenteaftrek – maar ze zijn veelal niet stevig genoeg. Er is ook een ‘alternatief’ dat direct de prullenmand in kan: een BTW-verhoging met 1 procent – een maatregel die vooral de zwakkere schouders treft.

Als we de slogan ‘de zwaarste lasten voor de sterkste schouders’ serieus nemen, moeten we eisen durven stellen die verschil maken. Dat betekent de rekening sturen naar degenen die zichzelf over onze rug hebben verrijkt en de wereld met hun winstwaanzin in een diepe crisis hebben gestort. Een eisenlijstje zoals op de voorpagina van deze krant zou een goed begin zijn. Volgens alternatieve berekeningen leveren dergelijke maatregelen ook veel meer op dan het crisismanagement van Balkenende en Bos.

Het is dan ook mogelijk werknemers, uitkeringsgerechtigden, gepensioneerden en studenten een beter leven te garanderen dan ons vanuit het mantra over ‘de buikriem aantrekken’ steeds wordt wijsgemaakt. Dit wordt onderstreept door de ettelijke miljarden die over de balk worden gesmeten in een failliete war on terror in Afghanistan en de aanschaf van nieuwe gevechtsvliegtuigen. En de miljardenhulp voor banken heeft aangetoond hoeveel hierbij afhangt van politieke keuzes – niet van ‘onmogelijkheden’.

Zonder maatschappelijke druk zal een alternatief echter niet dichterbij komen. Sterker nog: de opkomst van extreem-rechts rond de Europese verkiezingen waarschuwt ons dat bij gebrek aan een effectief politiek antwoord van links en het uitblijven van massale actie op straat de deur wagenwijd wordt opengezet voor een nog hardere variant van dezelfde neoconservatieve agenda.

Met het perspectief van massaontslag, het SER-overleg en het mes in de begroting op Prinsjesdag moet de druk op bazen en kabinet worden opgevoerd. Dat betekent dat onze eisen ambitieuzer in stelling moeten worden gebracht, en aan de basis begonnen wordt met actie. Beste vertrekpunt daarbij voor links is met een offensief programma de specifieke strijd in bedrijven te helpen bundelen en de bonden te bewegen tot brede mobilisatie tegen de kabinetsplannen. Door van TNT tot het onderwijs vakbondsleden op straat bijeen te brengen kunnen we het geluid van de ‘Fight the Crisis: Put People First’-demonstratie in Brussel ook relevant maken voor Nederland zelf.

Zoals het vakbondsnetwerk FNV Vecht voor je Recht meldt: ‘Het is een illusie om te denken dat de FNV over deze voorstellen in de SER tot een onverdeeld advies met werkgevers en kroonleden zal komen. Daarom moeten wij ons concentreren op de eigen kracht van de vakbeweging. De FNV moet nu de mobilisatie starten voor massaal verzet in het najaar. Laten we beginnen met de derde dinsdag in september tot een nationale actiedag te verklaren. De AOW blijft alleen op 65 jaar als de FNV haar volle gewicht gebruikt om de werknemers te mobiliseren en indien nodig een nationale 24-uursstaking niet uit de weg gaat.’

Overwinning bij Visteon

Arbeiders bij het Britse Visteon hebben door een fabrieksbezetting een grote overwinning geboekt op een van de grootste en machtigste multinationals ter wereld, Ford.

De arbeiders werkten voor Ford totdat eind vorige maand 2000 mensen ontslagen werden. Volgens Ford had het geen bedrijf geen verplichtingen tegenover het personeel bij Visteon. Maar door hun actie dwongen de arbeiders honderdduizenden ponden aan ontslagvergoeding af. Veel arbeiders krijgen bedragen van 40 duizend pond of meer. Het is een van de grootste sociale plannen die Ford ooit heeft aangeboden.

Levent Adnan werkte 17 jaar in de fabriek in Enfield. ‘Dit is een fantastisch resultaat voor ons’, vertelde hij aan de Britse Socialist Worker. ‘Het is ons gelukt een grote multinational te verslaan, en Ford en Visteon hebben hun vingers gebrand. Ons dreigement om actie te gaan voeren bij Ford zelf was het keerpunt. Dit sociale plan legt de lat ook hoog als Ford ergens anders probeert arbeiders te ontslaan. Anderen hebben kunnen zien dat het mogelijk is om te winnen, als je maar hard genoeg vecht. Dit is een overwinning voor de arbeiders, en dat werd tijd ook.’

Rond de 600 arbeiders bij fabrieken in Enfield (noord Londen), Basildon (Essex) en Belfast hebben voor dit sociale plan gevochten sinds eind maart, toen ze werden ontslagen zonder waarschuwing vooraf, zonder ontslagvergoeding of pensioen. Arbeiders bezetten hun fabrieken en organiseerden 24-uurs pickets om te voorkomen dat Visteon of de administrateur KPMG machineonderdelen zouden weghalen. Ze weigerden weg te gaan totdat ze hun recht hadden gekregen, en hebben laten zien dat militante actie de beste manier is om je recht te krijgen.

Ford werd door de acties in het defensief gedrongen, en er had zelfs meer gewonnen kunnen worden. Als de bondsleiding van Unite de hele vakbond had gemobiliseerd om de bezettingen te steunen, zou dat hebben geleid tot baanbehoud. Maar het feit dat Ford uiteindelijk gedwongen werd te betalen is een fantastische overwinning. Veel arbeiders zijn dolenthousiast over het resultaat. Maar ze zijn nog niet uitgestreden.

‘Ik ga hier niet weg totdat we ons geld hebben’, zei Marcia op de picketline in Enfield. ‘Je kunt ze niet vertrouwen. We hebben Ford vernederd, en daarom zijn ze teruggekomen aan de onderhandelingstafel.’ De strijd heeft een blijvende invloed gehad op de betrokken arbeiders. ‘We weten nu dat we kunnen winnen, en zullen dus in de toekomst een positievere houding hebben’, zegt Wez Ullah, die 14 jaar bij Ford werkt. ‘Ik hoop dat dit ook invloed heeft op andere arbeiders. Zoveel mensen worden ontslagen, en tot nu toe is de norm dat ze het gewoon accepteren. Maar dit heeft mensen hun ogen geopend, en laten zien dat je het niet hoeft te pikken.’

‘We hebben nu beseft wat onze macht is’, voegt Marcia toe. ‘Toen we ontslagen werden, gingen we gewoon naar huis en dachten we dat we niets konden doen. Maar dan kom je thuis en kijk je naar je kinderen, en denk je: hoe ga ik hen te eten geven? Dan weet je dat je moet vechten. Met een groep kunnen we bergen verzetten.’

Kijk hier voor meer over de Visteon-bezetting

Heertje over Het Kapitaal

Arnold Heertje, voor velen bekend als de schrijver van de economieboeken op de middelbare school, vertelt in De Wereld Draait Door over de actualiteit van Marx. Een mooie noot bij deze eerste mei.


Arnold Heertje gaat volgend weekend op het Marxisme Festival in debat met Ronald van Raak (SP) en Pepijn Brandon (IS) over 'Kapitalisme in crisis: had Marx gelijk?' Zaterdag 9 mei, 19.30 – 21.00.

Vakbonden bij Corus dreigen met acties

De vakbonden bij Corus zeggen eind april over te gaan tot stakingen als het management niet terugkomt op het dreigement om 800 mensen te ontslaan. Op 23 maart belegden CNV, de Unie en FNV Bondgenoten al drie drukbezochte bijeenkomsten. De Socialist was erbij.

Door Hans Lammers

In totaal bezochten 1500 mensen de bijeenkomsten. George Backer, ex-voorzitter van de centrale ondernemingsraad: ‘Zo’n hoge opkomst heb ik nog nooit meegemaakt. Ik schat dat 30 procent van de aanwezigen geen lid is van een vakbond. Een bijzonder hoge opkomst, en dat terwijl het niet eens een stakingsvergadering was.’

Volgens Backer komt dit omdat Corus alleen maar naar de aandeelhouders luistert en niet geïnteresseerd is in overleg. De bonden willen geen gedwongen ontslagen en eisen zo snel mogelijk een nieuwe cao. ‘Corus misbruikt de crisis’, staat met grote letters op de ramen van de zaal geplakt. Jos Duijnhoven, bestuurder van FNV Bondgenoten, stelt dat het aantoonbaar is dat Corus nu al mensen tekort komt. Hij legt uit dat het bedrijf van de overheid geld krijgt voor werktijdverkorting bij een aantal afdelingen. Het personeel van die afdeling werkt daar dan minder, terwijl er wel mensen van andere afdelingen worden neergezet.

‘Er is nog steeds inleenpersoneel en op andere plekken wordt er fors overgewerkt. In feite geeft dat aan dat er voldoende werk is om zonder werktijdverkorting aan de slag te gaan. Er is wel minder werk, maar dat kan ook op een andere manier ingevuld worden.’ Duijnhoven vult aan: ‘Mensen worden door allerlei stompzinnige bezuinigingenen getroffen, zoals minder eten en assortiment in de kantine. Een van de drie poorten wordt gesloten zodat mensen eigenlijk langer moeten omrijden. Dat bespaart dan weer wat kosten voor Corus.’

‘Er wordt een beeld omhoog gehouden dat het bedrijf bijna omvalt en daar is volstrekt geen reden voor. Het bedrijf sluit deze maand het boekjaar af met ongeveer 450 miljoen euro aan winst. Als je dan terugblikt op de laatste jaren heeft men ook al zo’n 2,5 miljard winst gemaakt. Voor de tijd dat het even tegenzit moet je nu niet allemaal bezuinigingsplannen gaan doorvoeren die in het verleden al met goede argumenten zijn weggeveegd. Dezelfde soort reorganisatie wil men nu opeens versneld invoeren.’

Duijnhoven verdenkt Corus ervan bij aandeelhouder Tata in India – die sinds anderhalf jaar eigenaar is van Corus – een goede beurt te willen maken door meer te bezuinigen dan de Britse evenknie. ‘Corus wil mensen van 62 jaar verplichten weg te gaan zonder enig sociaal plan. Daarnaast wil men de 170 leerlingen die hier van de bedrijfsschool afkomen in een soort veegploeg in de hele provincie aan het werk zetten, terwijl ze in feite hebben gekozen voor een baan in de staalindustrie. Als mensen niet meewerken met de plannen van Corus dreigt het management met een gedwongen ontslag. Mensen worden tegen elkaar uitgespeeld.’

Klaas Zwart legt uit dat de crisis ook op een andere manier gebruikt zou kunnen worden. ‘Als staalbedrijf zou je nu kunnen experimenteren met innovaties die de CO2-uitstoot verminderen. Dat soort bestedingen zou de overheid ook moeten stimuleren. Je kunt ook werk creëren door nu nieuwe staalsoorten uit te proberen.’ Corus wil de productie opvoeren en tegelijkertijd de zogenaamde ‘tweede schil’ groter maken door uitbreiding van het aantal flexibele krachten. ‘Het zijn zakkenvullers’, roept Zwart tijdens de bijeenkomst. ‘En de puinhopen van hun plannen worden over jouw en mijn rug uitgestort.’

Stem tegen het sociaal akkoord

Vanaf vandaag krijgen alle leden van de FNV een brief van het bestuur in de bus. Daarin roept de bondsleiding de leden op om zich vóór het sociaal akkoord uit te spreken dat zij in maart heeft gesloten met de bazen en het kabinet. Maar vanaf het eerste moment wordt de inhoud door de 'sociale partners' verschillend geïnterpreteerd en verkocht. Dat bewijst dat aan dit akkoord van alles mis is!

Agnes Jongerius beweert dat zij met deze overeenkomst de pensioengerechtigde leeftijd op 65 jaar heeft kunnen houden. Maar Bos, Balkenende en Donner laten er geen twijfel over bestaan: wat hun betreft gaat de AOW-leeftijd naar 67 jaar.

Dat het definitieve besluit hierover is uitgesteld tot oktober om de SER over een zogenaamd alternatief te laten nadenken, is slechts uitstel van executie. Ten eerste omdat dit alternatief alleen als 'advies' dient. Ten tweede omdat eerdere door de FNV aangedragen voorstellen al door bazen en politiek zijn afgeschoten.

Een nieuw 'alternatief' zal neerkomen op een iets andere vorm van dezelfde bezuinigingen.Het is schandalig dat de FNV-top ons nog wijsmaakt dat dit akkoord de AOW-leeftijd op 65 jaar garandeert. Bovendien schuilen er allerlei andere verslechteringen in deze deal, zoals het bevriezen van salarissen en uitkeringen, en het openzetten van de deur naar het niet indexeren van de pensioenen.

Dit wordt nog absurder in het licht van de 'crisismaatregelen' die sinds vorig jaar worden genomen. Terwijl banken met honderden miljarden door het kabinet uit de brand zijn geholpen en topbestuurders nog altijd wegkomen met riante bonussen en salarissen, worden gewone mensen geconfronteerd met massaontslag, loonmatiging en langer doorwerken. Dit akkoord straft ouderen, terwijl het jongeren níet aan het werk helpt. Het is een greep in de portemonnee en een aanval op de positie van werknemers en gepensioneerden.

Aan dit akkoord is niets sociaal - het is toegeven aan het neoliberale offensief waarmee het bedrijfsleven ons de prijs van de crisis wil laten betalen. Wie daar goedkeuring aan geeft helpt vrijwillig mee aan de afbraak van sociale verworvenheden waar eerder keihard voor geknokt is.

Wie echter de oogkleppen van het poldermodel afzet, kan zien dat er wel degelijk een alternatief is. Een alternatief waarmee we de rekening sturen naar het juiste adres: de rijken, bazen en bonusgraaiers. Een alternatief waarmee we het polderen achter ons laten, omdat we alleen door massaal in actie te komen eisen kunnen afdwingen. Een alternatief waarmee jong en oud weer schouder aan schouder de straat op gaan en de politiek van verdeel-en-heers beantwoorden met solidariteit.

Laten we iets opsteken van de 'Franse toestanden' in de rest van Europa. Zeg daarom NEE tegen dit akkoord - en help mee met organiseren om onze vakbonden weer te laten vechten en weer verschil uit te maken!

- Bouw mee aan een strijdbare vakbeweging: verspreid deze oproep onder zoveel mogelijk collega's en anderen! Download de flyer als PDF: pagina 1 en pagina 2.

- Kom naar de bijeenkomsten over 'De crisis, de vakbond en links: de terugkeer van klassenstrijd' en 'Europa in verzet: wij gaan de crisis niet betalen!' (met internationale sprekers) op zondag 10 mei tijdens het Marxisme Festival 2009 in Amsterdam

- Lees de Socialist en neem een proefabonnement (drie maanden voor slechts 2,50 euro) of een jaarabonnement (15 euro)

Arbeiders in Londen en Belfast bezetten bedrijf

Arbeiders in de Visteon-fabriek in Enfield (Noord-Londen) en Belfast houden al bijna een week hun fabriek bezet, terwijl hun collega’s in Essex demonstreren buiten het bedrijf. De arbeiders eisen dat 560 banen bij deze drie fabrieken gered worden.


Arbeiders van Visteon praten over hun bezetting

Vorige week dinsdag werden de arbeiders samengeroepen voor een bijeenkomst, waarop ze zonder omhaal te horen kregen dat ze ontslagen waren. In Belfast werd de fabriek direct bezet, Enfield volgde de volgende dag. De ontslagen gaan in tegen eerdere beloftes van Ford, de eigenaar en enige klant van Visteon. Ford had toegezegd dat arbeiders bij Visteon dezelfde voorwaarden voor ontslag zouden krijgen als die bij Ford zelf.

De protesten krijgen veel steun van vakbondsleden door heel Engeland. De bedrijfsbezettingen zijn een voorbeeld voor andere groepen arbeiders die met ontslag bedreigd worden als gevolg van de crisis. Ze volgen op soortgelijke militante acties in Frankrijk, waar personeel in verschillende bedrijven het management in gijzeling nam en zo de eisen binnensleepte.

Kijk op Socialist Worker voor het laatste nieuws over de bezettingen.

Franse toestanden bij de schoonmakers?

Schoonmakers op Schiphol hebben gisteren tijdens hun staking de kantoren van schoonmaakbedrijven CSU en Asito bezet (zie video). Ze eisen onder andere reiskostenvergoeding en respect van hun werkgevers. Betekent dit de komst van Franse toestanden?

Niet alleen de directieleden zijn daar bang voor. Dezelfde angst wordt uitgesproken door het blad voor de bewuste bankier, het Financieele Dagblad. Op de voorpagina vraagt die krant zich vandaag af of de vakbonden hun leden wel in het gareel gaan krijgen voor het asociale akkoord met de werkgevers en Balkenende. Lees en leer:

'Het vorige week afgesloten sociaal akkoord moet "Franse toestanden" vermijden. Maar zeven dagen later neemt de arbeidsonrust eerder toe dan af.

Afgelopen maandag begon FNV Bondgenoten met stakingen bij detailhandelsketen Hema, om een looneis van 3,5% kracht bij te zetten. Dat is ruim boven de inflatiecorrectie die de centrale werkgevers- en werknemersorganisaties vorige week met het kabinet afspraken.

Gisteren mondde een FNV-actie van schoonmakers op de luchthaven van Schiphol uit in een bezetting van de kantoren van CSU en Asito. De stakers doorbraken voor korte tijd de rust met fluitjes en trommels en riepen leuzen als "Actie!" en "Respect!".

(...) Komen de Franse toestanden dan toch dichterbij? Daar is het gijzelen van de directeur inmiddels een veelbeproefd actiewapen geworden. Een woordvoerder van werkgeversorganisatie VNO-NCW heeft goede hoop dat het niet zo ver komt. "Met het sociaal akkoord hopen we dit soort escalaties juist te vermijden", zegt hij. Volgens hem is er sprake van een overgangsfase, in afwachting van de definitieve goedkeuring van de vakbondsachterban. "Het akkoord moet nog indalen."'

De boodschap is duidelijk. Wil je vriendjes blijven met je graaiende topmanager? Lever je graag een jaartje of twee van je leven in om de begroting te spekken? En wil je de lezers van het Financieele Dagblad een goede nachtrust bezorgen? Stem dan als vakbondslid vooral voor het akkoord van Agnes Jongerius. Anders krijgen we hier straks nog Franse toestanden...

Zie ook in het NRC: 'De baas gijzelen werkt in Frankrijk'

Antikapitalisme terug op straat tegen de G20

Antikapitalisme is terug op straat. Met de massale demonstraties tegen de G20 afgelopen zaterdag en gisteren in Londen, kleinere protesten in de rest van Europa en de massabetoging tegen de NAVO aankomend weekend in Straatsburg maakt protest tegen kapitalistische globalisering en oorlog, zoals dat afgelopen tien jaar regelmatig te zien was rond topoverleggen, een krachtige comeback. Maar dit keer gebeurt dat in tijden van crisis, nu honderdduizenden mensen in heel Europa zelf in hun dagelijks leven de effecten ondervinden van een systeem waarin winst boven mensen gaat.

Weergave van de protesten in de mainstream-media:


Lees hier verslagen van de Londense demonstraties op zaterdag en woensdag in The Guardian en Socialist Worker.

Speech van de Britse komiek Mark Thomas tijdens de demonstratie in Londen op zaterdag:

Opsporing verzocht: grote graaiers

Heel de wereld walgt van topbestuurders die hun zakken vullen met gigantische bonussen en salarissen. Ondanks de kredietcrisis die zij hielpen veroorzaken gaat hun graaien ongehinderd door.

Door Bart Griffioen

Ondanks het gokken met giftige kredieten werd de Amerikaanse verzekeringsgigant American International Group (AIG) vorig jaar gered met 170 miljard dollar aan overheidssteun. Toch streken managers daarvan maar liefst 165 miljoen op aan bonussen.

Het onbeperkte graaien aan de top is net zo geglobaliseerd als de financiële markten zelf. Crisis of niet: ook in Nederland regent het beloningen in de bankwereld en het bedrijfsleven. Zo is de kersverse topman bij ING Patrick Flynn 100 duizend aandelen in het vooruitzicht gesteld, ter waarde van maximaal 1,3 miljoen euro. Ook bestuurder Jeroen van der Veer komt naar ING. Hij vertrekt bij Shell, waar hij vorig jaar 8,8 miljoen verdiende – exclusief premies. De oliebaron kwam onder vuur te liggen bij zijn ondernemingsraad, die zich boos maakt over zijn beloning: ‘Overal in het bedrijf wordt bezuinigd, banen worden weggereorganiseerd, soberheid is troef. En voor Shells gepensioneerden staat de indexatie ter discussie. Het is gewoonweg niet uit te leggen.’

Ander voorbeeld is Feike Sijbesma van chemiebedrijf DSM. Die zag zijn inkomen vorig jaar ruimschoots verdubbelen naar 2,5 miljoen euro dankzij een hoger basissalaris, een hogere bonus en het verzilveren van opties. FNV Bondgenoten is verbolgen: ‘Sijbesma maakt goede sier door zijn vaste loon over 2009 te bevriezen, maar hij vertelt er niet bij dat zijn basissalaris in 2008 met 13 procent is gestegen.’

De tegenstellingen worden het duidelijkst bij het geliberaliseerde TNT: postbodes wordt daar een loonsverlaging van 15 procent door de strot geduwd. De ‘loonmatiging’ voor de top daarentegen is zacht gezegd relatief: de bonus voor TNT-baas Peter Bakker is door alle commotie verminderd met 21 procent, maar bedraagt dit jaar nog altijd 460.000 euro.

Als minister van Financiën voelde Wouter Bos zich in een reactie op de beloningen bij ING genoodzaakt zijn bekende ernstige gezicht op te zetten: ‘Mijn ergernis, frustratie en boosheid zijn net zo groot als die van andere Nederlanders die dit niet begrijpen.’ Maar sinds de ex-Shell-manager over de schatkist gaat, legt hij de grote graaiers – alle retoriek over ‘verantwoordelijkheid’ ten spijt – niets in de weg. Over de beloningen bij ING zei hij: ‘Ik heb geprobeerd hieraan iets te doen, maar dat lag niet in mijn macht. De enige oplossing is dat bankiers dit zelf niet meer willen.’

Tijdens het PvdA-congres in maart onderstreepte Bos het ‘sociaal-liberale’ gedachtegoed van de moderne PvdA, ofwel het streven naar een ‘beschaafd kapitalisme’ waarin ‘private kansen samengaan met publieke belangen’. Maar de hele crisis laat zien dat het kapitalisme geen beschaafde versie kent. Hoe gaan ‘privaat en publiek’ samen, als de oplopende prijs van de honderden miljarden voor de financiële wereld wordt doorberekend in een bezuinigingsaanval op onze banen, lonen, pensioenen en uitkeringen? Blijkbaar liggen die neoliberale maatregelen opeens wel ‘in de macht’ van ministers. En als het gaat om de arbeidsvoorwaarden van werknemers is er blijkbaar geen probleem die ‘open te breken’.

De miljoenen aan bonussen en topsalarissen kunnen we beter benutten voor een loonsverhoging voor de miljoenen die het werkelijk nodig hebben. Met een hoge belasting over de bedrijfswinsten kunnen we een begin maken met het redden van onze banen en pensioenen. De miljarden die worden opgeslokt door de aanschaf van de Joint Strike Fighter en de impopulaire bezetting van Afghanistan (een operatie met een prijskaartje van ruim 2 miljoen euro per dag) kunnen beter worden gepompt in goed onderwijs, gezonde zorg en duurzame energie.

Maar om dit alles dichterbij te brengen is meer maatschappelijke pressie, politieke moed en democratische controle nodig. We zouden de hele economie uit de wurggreep moeten halen van de bazen, bonusjagers en grootaandeelhouders en in handen moeten brengen van de gemeenschap – waarmee we eindelijk een punt zetten achter dit failliete systeem.

G20 heeft Afrika niets te bieden

Wereldleiders komen volgende week in Londen bijeen voor de G20. Volgens de Ghanese socialist Mani Tanoh hebben ze Afrika weinig goeds te bieden.

De G20 bestaat uit de politieke leiders van de belangrijkste landen in de wereld – de mensen achter de grote financiële instituten zoals het IMF, de Wereldbank en de WTO. Het is verbazingwekkend hoe weinig ze begrijpen van wat er momenteel in de economie gebeurt. De G20-leiders pleiten nog altijd voor liberalisering – het tegenovergestelde van wat de Afrikaanse landen nodig hebben.

Het IMF staat erop dat Afrikaanse regeringen de gestegen kosten voor voedsel en brandstof afwentelen op de bevolking, als voorwaarde voor nieuwe leningen. Volgens velen zou Afrika door zijn marginale positie in de wereldeconomie aan de crisis kunnen ontnappen door zich ‘los te koppelen’ van de rest van de wereld. Nu moeten ze hun woorden inslikken.

Door de herstructurering van de wereldeconomie is Afrika nog verder achter geraakt, op een paar kleine enclaves na. De landbouw stort in. Dat komt grotendeels door de manier waarop Afrika gedwongen is om landbouwproducten te exporteren om geld te verdienen. Maar nog krijgen we te horen dat regeringen de buitenlandse handel en rente-aflossing veilig moeten stellen, de inflatie laag houden en moeten snijden in de lonen in de publieke sector.

De rijke westerse regeringen meten met twee maten. Sommigen mogen op grote schaal geld bijdrukken om de crisis te bestrijden, terwijl anderen worden leeggeknepen. En in Afrika zijn het de armen die leeggeknepen worden. Kijk naar Ghana. Tussen augustus 2007 en augustus 2008 daalde het aantal gezinnen dat zich één volledige maaltijd per dag kon veroorloven van 65 procent tot 41 procent van de totale bevolking.

De Afrikaanse economieën worden getroffen omdat de meeste afhankelijk zijn van de export van één of twee producten. Zambia bijvoorbeeld heeft het zwaar te verduren door de dalende koperprijzen op de wereldmarkt. Dezelfde regel geldt voor het continent als geheel.

De sleutel ligt erin hoe gewone mensen op de crisis reageren. De recessie leidt nu al tot politieke onrust. In Ghana zijn de lonen in de publieke sector verhoogd, maar probeert de regering nu terug te komen op het akkoord. Dat is wat de leiders van de G20 willen. De instabiliteit neemt toe, zoals ook duidelijk wordt uit de machtsstrijd in Guinea en Madagascar. Maar de woede kan zich ook op andere manieren vertalen. Daarom hebben we socialistische visie en organisatie nodig.

Mani Tanoh zal op het Marxisme Festival via Skype spreken in het debat "De voedselcrisis: waarom lijdt de helft van de mensheid honger?"

Aan dit akkoord is niets sociaal

‘Ik heb het gevoel dat ik het van tafel heb kunnen krijgen’, verklaarde FNV-voorzitter Agnes Jongerius over de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd naar 67 jaar. Maar het enige ‘compromis’ uit haar crisisberaad met bazen en kabinet is dat door de Sociaal Economische Raad naar een ‘alternatief’ wordt gekeken. Bovendien maakten Bos en Donner gelijk duidelijk: ‘Dit betekent geen uitstel van het pijnpunt over de AOW-leeftijd’.

Door Bart Griffioen

Het debat over de AOW-leeftijd wordt omgeven door allerlei onwaarheden. Allereerst is er de ‘onbetaalbaarheid’. Maar het prijskaartje van ‘de vergrijzing’ is niet de oorzaak dat het leven alsmaar duurder wordt, en al helemaal niet van de economische crisis. Enerzijds is de arbeidsproductiviteit afgelopen decennia gestegen, waardoor de gemeenschap relatief méér opbrengt en we makkelijker in staat zijn voor ouderen te zorgen. Anderzijds is het onjuist dat in Nederland korter gewerkt wordt dan in andere Europese landen. Ouderen dwingen om langer door te werken is ook hypocriet, want zij worden vaak als eersten ontslagen en komen het moeilijkst weer aan de slag.

Het is krankzinnig dat ouderen langer moeten doorgaan, terwijl de werkloosheid – ook onder jongeren – weer aan het groeien is. In een economie die rationeel zou zijn ingericht zou dat probleem eenvoudig kunnen worden opgelost, door méér banen te creëren en arbeid te verdelen. Bovendien is langer doorwerken ongezond, waardoor oplopende kosten van de gezondheidszorg bezuinigingen op de AOW deels ongedaan maken.

Harrie Verbon, hoogleraar openbare financiën aan de Universiteit van Tilburg, pleit daarom zelfs voor het verlagen van de AOW-leeftijd. Met behoud van opgebouwde rechten, zouden ouderen hierdoor eerder van hun welverdiende pensioen kunnen genieten, terwijl meer ruimte op de arbeidsmarkt ontstaat voor (werkloze) jongeren.

Jongerius had bij de onderhandelingen over de verhoging van de AOW-leeftijd haar eigen speerpunten overeind moeten houden: ‘Het helpt niet, het is oneerlijk en het is onwerkbaar’.

Het ‘financieringstekort’ in Nederland loopt in werkelijkheid op door hele andere factoren – de megabudgetten voor banken, torenhoge militaire uitgaven en maatregelen zoals de verlaging van de winstbelasting.

Ondertussen draagt iemand met een inkomen van 32.000 euro 30 procent af aan de AOW en AWBZ. Maar de topman van Shell met een jaarsalaris van 8,8 miljoen levert een ‘bijdrage’ aan de AOW van 0,1 procent. In plaats van de ene generatie op te zetten tegen de andere, zouden de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen.

Ook de andere ingrediënten van het akkoord getuigen van het wensenlijstje van de BV Nederland – van de overeenstemming over loonmatiging (waaronder bevriezing van de ambtenarenlonen) tot beperking van de zorgtoeslag. Hoe kunnen we gezien deze verslechteringen verheugd zijn over de ‘belofte’ van Bos en Balkenende dat er ‘pas in 2011 bezuinigd gaat worden’?

De bond geeft met dit akkoord verworvenheden prijs, zonder ook maar een poging om strijd te leveren. Op dezelfde avond waarop Jongerius in het Catshuis de rechten van arbeiders in de uitverkoop gooide, moest FNV-bestuurder Henk van der Kolk de vakbondskoers uitleggen op een drukbezochte pensioenbijeenkomst in Amsterdam. Toen de woede in de zaal duidelijk werd, keerden het ‘Malieveld’ en ‘Museumplein’ weer in zijn retoriek terug. Wat zullen de aanwezigen hebben gedacht toen ze vlak daarna Jongerius op TV het akkoord zagen presenteren?

Blijkbaar moet worden heruitgevonden waar de kracht van de vakbond ligt. Dat is in ieder geval niet in de politiek van het poldermodel, die afgelopen periode weer te herkennen was in de ‘gezamenlijke crisisbestrijding’ via ‘werktijdverkorting’ en ‘sociale plannen’. Die hebben ontslagen en bezuinigingen niet kunnen voorkomen, zoals onder andere de arbeiders bij DAF hebben ondervonden.

De bond ontleent haar bestaansrecht evenmin aan acties zoals afgelopen maand bij de Tweede Kamer en het CDA-congres, waarbij leden vooral worden opgetrommeld als publiek voor een mediashow richting de politiek. Hier werd de roep van betogers om ‘actie’ door Jongerius consequent omgebogen tot een verzoek aan ‘Den Haag’. Uitgangspunt zouden daarentegen de belangen, eisen en strijdbaarheid van de leden moeten zijn – en die waren bij deze acties en bijeenkomsten wel degelijk hoorbaar.

Daarom is het zaak om bij aanstaande ledenraadplegingen dit akkoord massaal van de hand wijzen. Nieuwe onderhandelingen hebben bovendien pas nut als er weer gewicht in de schaal wordt gelegd – door acties, demonstraties en stakingen, die de bazen en het kabinet onder druk zetten. Dat was de kwaliteit van de massale vakbondsmanifestatie tegen de prepensioenplannen in 2004. Dat is het geluid dat ook te herkennen is bij het personeel van Corus tot TNT. En vooral is het de kracht van de strijd die we in Frankrijk en de rest van Europa zien.

Het is in dat kader een pluspunt dat de FNV de oproep steunt van de Europese vakfederaties om onder de leus ‘Fight the Crisis: Put People First’ op 15 mei in Brussel te demonstreren. Maar de echte uitdaging is om deze boodschap juist naar Nederland te halen, en de strijdbijl op te graven in de diverse bedrijven, kantoren, ziekenhuizen en scholen. Er is geen tijd te verspillen.

Demonstratie Red de Postbode

Op zaterdag 28 maart organiseert het Actiecomité Red de Postbode een grote landelijke manifestatie op het Domplein in Utrecht.

Oproep van actiecomité Red de Postbode

We roepen iedereen op om tussen 12 en 14 uur daar te zijn en met ons samen aan heel Nederland duidelijk te maken dat de maat vol is. Wij betalen voor de liberalisering, de oneerlijke concurrentie en de hoge winsten voor de bedrijven. Het plan van Brussel om van Europa een grote vrije postmarkt te maken gaat over onze ruggen. Maar dat pikken we niet langer!

Doe mee! Wil je flyers bestellen die je aan je collega’s kunt geven of wil je met een eigen actiecomité aan de slag bij jou in de buurt? Stuur dan een mail naar actie@reddepostbode.nl.

Wat zijn onze eisen voor de cao van TNT?

- Geen loonroof! Het basissalaris gaat in het cao-voorstel van de bonden 7 % omlaag; dat mag niet gebeuren.
- Geen 38e uur zonder betaling. We willen niet meer werken als we geen cent extra krijgen.
- Blijf van de leeftijduren af. De leeftijd uren worden gehalveerd; dat vinden we niet sociaal!
- Meer werkzekerheid. Nu zijn er alleen de eerste 2,5 jaar geen gedwongen ontslagen. Krijgen we daarna alsnog de zak?
- Meer solidariteit. Waarom moeten alleen de schalen 1 t/m 4 inleveren en de top niet? De trap mag niet van onderaf worden schoongeveegd!

Hoe gaan we dat bereiken?

We willen dat de leiding van de vakbonden samen met ons actie gaat voeren. Als we samen strijd voeren kunnen we de bedrijven en de politiek dwingen om rekening te houden met ons.

Daarom eisen we:

- Stop het stukloon! Zo snel mogelijk alle postbezorgers in Nederland een arbeidscontract.
- Onmiddellijk minimumloon voor nieuwe bedrijven. Het minimumloon mag niet meer worden ontdoken; er moet direct aan alle bezorgers bij de nieuwe postbedrijven minstens het minimumloon plus vakantietoeslag worden betaald.
- Geen liberalisering. De Europese liberalisering zorgt voor concurrentie op arbeidsvoorwaarden voor postbezorgers. Niet alleen in Nederland maar ook in andere lidstaten van de Europese Unie. En als de meeste andere Europese landen hun markt nog dicht houden dan is Nederland helemaal gek als ze wel alle concurrenten toelaat!

Meer informatie op de site van Red de Postbode

Terug naar de jaren dertig?

Algemene staking in Frankrijk

Gisteren vond in Frankrijk de tweede algemene staking in twee maanden plaats. Drie miljoen mensen demonstreerden in 200 plaatsen door het hele land.

Door Colin Smith, vanuit Parijs

Verschillende vakbonden en werkplekken demonstreerden onder verschillende slogans, en stelden hun eigen eisen. Maar de overkoepelende boodschap van de dag was een protest tegen de crisismaatregelen van de regering-Sarkozy. Sarkozy heeft een grote aanval gelanceerd op pensioenen en banen in de publieke sector. Aan de vooravond van de staking bood de Franse president een serie concessies aan op het vlak van de werkloosheidsuitkeringen en de hoogte van de belasting voor laagbetaalden. De vakbonden eisen een verhoging van het minimumloon.

Sarkozy heeft eerder een aantal ‘reddingspakketten’ geïntroduceerd waarbij grote sommen geld werden uitgetrokken voor de banken en de economie. Maar deze maatregelen hebben niet het effect gehad waarop gewone mensen hoopten. Er zijn nu al twee miljoen werklozen, en het vooruitzicht van meer bedrijfssluitingen en banenverlies heeft de woede nog vergroot.

Een grote, militante demonstratie slingerde zich vanaf het Place de la Republique door Parijs. Een continue stroom demonstranten kwam uit de metrostations en de zijstraten, en voegde zich ook na het begin van de demonstratie nog bij de optocht. In de stoet liepen goed georganiseerde blokken van alle grote bonden, maar ook bijvoorbeeld arbeiders van het Holiday Inn op de Place de la Republique, die staken voor hogere lonen.

Op veel borden, posters en stickers werden verbonden gelegd met het succes van het verzet in de Franse overzeese gebiedsdelen Guadeloupe en Martinique, waar een algemene staking van 44 dagen alle 170 eisen binnenhaalde, inclusief een verhoging met 200 euro per maand van het salaris voor de laagstbetaalden.

Activisten van de Nieuwe Antikapitalistische Partij (NPA) waren in groten getale aanwezig. Een belangrijke opiniepeiling gaf eerder deze week aan dat NPA-leider Olivier Besancenot nu even populair is als de Franse President. Hijzelf zegt: ‘In een periode van economische crisis is het ieder voor zich. Maar nu is dat niet het geval. Een collectieve kracht wordt geboren, en dat moet leiden tot een algemene staking.’

Samen de crisis te lijf?

Circa 2000 vakbondsleden demonstreerden vrijdag in Den Haag voor het Tweede Kamergebouw. Onder de leuze ‘Samen de crisis te lijf’ liet FNV Bondgenoten in haar oproep horen dat het de hoogste tijd is voor concrete maatregelen tegen onder andere massaontslag, verhoging van de AOW-leeftijd en pijnlijke ingrepen in de pensioenen – het soort neoliberale plannen dat momenteel door kabinet en bedrijfsleven achter gesloten deuren wordt bekokstoofd.

Door Bart Griffioen

Uit diverse steden waren vakbondsleden naar Den Haag gekomen om een protestgeluid te laten klinken tegen het aanstaande crisisoffensief. Arbeiders uit de metaal – zoals van Corus in IJmuiden en van deurenproducent Crawford in Heerhugowaard – maar bijvoorbeeld ook personeel van DAF in Eindhoven, leden van onderwijsbond AOb, zorgmedewerkers uit Den Haag en schoonmakers op Schiphol waren van de partij.

Ook de Internationale Socialisten waren met een grote groep leden aanwezig om de manifestatie te steunen, contacten te leggen met de mededemonstranten en De Socialist te verspreiden. In veel van de onderlinge gesprekken klonk de woede door over de harde bezuinigingsmaatregelen zoals die door minister Donner nu naar voren worden geschoven.

Het ongenoegen hierover wordt verder aangejaagd door de miljarden aan hulpbudgetten die Bos en Balkenende vorig jaar binnen enkele dagen wisten vrij te maken voor het redden van banken. De borden van de IS – ‘Laat de rijken de crisis betalen!’ – konden dan ook rekenen op veel sympathie. Met het dagelijkse nieuws over de mondiale verdieping van de crisis realiseren veel werknemers zich dat we nog maar aan het begin staan van zwaarder economisch weer en dat de hardste impact van de recessie nog lijkt te moeten komen.

Maar zoetjesaan begint in de vakbeweging ook het bewustzijn te groeien dat langer afwachten met een tegengeluid een doodlopende weg is. De gezamenlijke bonden moeten tot meer actie overgaan, zo was het breed gedragen sentiment op het Plein. Het duidelijkste hoorbaar werd dit toen de FNV-top besloot om Donner op het podium uit te nodigen. Ondanks het verzoek om hem ‘netjes uit te laten spreken’ kon de rechtse roerganger zijn speech nauwelijks afmaken. Onder boe-geroep, gefluit en de massale roep van de betogers om ‘Actie!’ moest hij ‘opdonneren’.

Tegelijkertijd liet de speech van Agnes Jongerius zien dat de opstelling van de vakbondsleiding problematisch is. De roep uit de menigte om actie boog de FNV-voorzitter systematisch om tot een oproep naar ‘de politiek’. Jongerius: ‘Inderdaad, wij willen actie van dit kabinet en maatregelen zien’. Met andere woorden: de bond is volop bereid tot onderhandelen over een sociaal akkoord – en afgelopen week heeft laten zien dat bijvoorbeeld het uitruilen van loonmatiging tegenover behoud van banen wat de vakbondstop betreft tot de compromissen behoort.

Die slappe koers werd ook pijnlijk concreet op één van de FNV-borden: ‘Hé kabinet, teken dit akkoord en ik ben gered!’ Maar waar laat dit alle retoriek over dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen? Welk ‘voordeel’ hebben we als werknemers in zo’n akkoord te herkennen, als duidelijk is dat het inleveren alleen maar van onze kant komt? En welke overwinning denken we sowieso te kunnen behalen, als we ‘actie’ reduceren tot grotendeels symbolisch protest om Den Haag te ‘overtuigen’ met ons te praten – in plaats van de strijdbijl weer op te graven in de diverse bedrijven en sectoren zelf?

Vooralsnog kwamen de regeringspartijen vrijdag niet tot overeenstemming en tilden hun onderhandelingen over het weekend. Wat komende week zal brengen is moeilijk te voorspellen. Maar één ding is glashelder: de aanval op onze banen, lonen, pensioenen en andere sociale verworvenheden zal door dit polderen aan de onderhandelingstafel onmogelijk gestopt worden.

De crisis werkelijk te lijf gaan doen we dan ook niet ‘samen’ met de Donners en directeuren van dit land. We doen dat door ‘samen vanaf de basis’ de maatschappelijke druk op hen op te voeren – vanuit de fabrieken, de scholen en de kantoren tot de zorginstellingen en de havens. Maar dat wordt alleen mogelijk wanneer we op elke werkvloer zelf in actie gaan komen om onze bonden met meer strijdbaarheid en meer leden in beweging te brengen.

Vakbondsmanifestatie op het Plein: foto-impressie

Zo'n 2000 vakbondsleden voerden vandaag op het Plein actie tegen de aanpak van de crisis door het kabinet. Een foto-impressie:

Postbodes woedend over 15% loonsverlaging

Deze week is bekend geworden dat de bonden akkoord willen gaan met een nieuwe CAO voor postbodes van TNT Post. De lonen zouden dan de komende jaren tot 15 procent omlaag gaan. De bonden leggen dit voorstel binnenkort voor aan hun leden. De leden worden voor de keuze gesteld: massaal gedwongen ontslagen óf akkoord gaan met een verslechtering van de arbeidsvoorwaarden.

Door Malu Lüer (postbode TNT)

Dit moet volgens de grootste werkgever van Nederland om de concurrentie aan te kunnen gaan met andere postbedrijven die veel goedkoper post kunnen bezorgen. Na twee jaar onderhandelen gaan de bonden akkoord met het voorstel van TNT Post, in ruil voor een baangarantie van drie jaar. Vorig voorjaar zijn er estafettestakingen gehouden die het bedrijf zodanig onder druk hebben gezet dat er een tijdelijke CAO werd afgesloten waardoor de postbodes er een klein beetje op vooruit zijn gegaan.

Niemand zal gedwongen moeten vertrekken, wel worden de werknemers geholpen bij het zoeken naar een andere baan. De eerste jaren zal TNT Post het loon aanvullen tot 95 %, het aantal jaren die aangevuld worden is afhankelijk van de leeftijd van de werknemer. De overeengekomen CAO zal gelden van 1 april 2009 tot 1 april 2012, per 1 april worden de lonen structureel verhoogd met 1 %.

De leden van de bonden mogen hun stem nog uitbrengen over het voorgestelde akkoord. De werknemers worden door de bonden voor de keuze gezet: of 10.000 gedwongen ontslagen of verslechteringen van het inkomen met 15 %. Dit alles omdat de postsector wordt geliberaliseerd. Dit jaar zal de postmarkt in Nederland helemaal open gaan voor concurrenten. Doordat andere postbedrijven veel minder betalen dan een postbode hoort te verdienen denkt TNT Post hierin mee te moeten gaan.

De stakingen vorig jaar waren een succes. Nog voordat de geplande landelijke staking plaatsvond was het bedrijf om en werd er een redelijke CAO afgesloten. Helaas was deze CAO tijdelijk, net als het uitstel van de liberalisering van de postmarkt. De bonden gaan nu vrij simpel akkoord met de verslechtering van de arbeidsvoorwaarden. Nu is het aan de leden van de bonden om massaal tegen deze CAO te stemmen. Hopelijk laten de postbodes zich niet chanteren en komen ze op voor hun rechten!

Voor de postbodes die het nog niet opgegeven hebben is er aanstaande zondag, 15 maart, een actiebijeenkomst gepland in Rotterdam, om 11 uur, Vijferhofstraat 65. Zie voor meer informatie de site van Red de Postbode